UniCredit: «Πράσινο φως» ΕΕ και ΗΠΑ για την εξαγορά της Commerzbank
Οι εγκρίσεις έρχονται μετά από εκείνη της EKT τον Οκτώβριο
The Wiseman
Γιατί έχουν νεύρα στην Coca-Cola, ο βηματισμός σε Qualco, Dimand, ADPS, η επική γκάφα του υπουργού Νικολάου του Α’ με την ΔΕΠΑ, οι κρίσιμες ώρες του Στάσση, γιατί κέρδισαν πόντους Χατζηδάκης και Μαρινάκης
Ευάγγελος Μυτιληναίος: Η συνάντηση Τραμπ, Σι και Πούτιν μπορεί να εξελιχθεί σε μια νέα Γιάλτα – Η Ευρώπη απουσιάζει από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων
Δημήτρης Δημακάκος: Η αξία των έργων της DIMAND αποτυπώνεται καθώς ωριμάζουν
Η νέα σειρά βιντεοσυνεντεύξεων του mononews φωτίζει την ευρύτερη διοικητική ομάδα της DIMAND, δίνοντας τον λόγο στους επικεφαλής των τμημάτων της και αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στην πορεία και την εξέλιξη του Ομίλου
Ποιος είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο, ποια μετοχή λατρεύει ο Αμερικάνος σπεσιαλίστας και τι τιμή στόχο δίνει τώρα η Goldman για τον Γενικό Δείκτη
16.11.2026, 12:00 πμ
Γιάννης Γιαπράκης, επικεφαλής της VitalFinance
Buy Hold or Sell: Άμεση Ανάλυση για ΑΔΜΗΕ, ΕΚΤΕΡ, Motor Oil, Jumbo, Nike, Pfizer
16.11.2026, 12:00 πμ
Τη δυναμική και το τεράστιο επενδυτικό αποτύπωμα της ελληνικής ναυτιλίας αναδεικνύουν τα στοιχεία της διεθνούς πλατφόρμας ναυτιλιακών δεδομένων και αποτιμήσεων VesselsValue του ομίλου Veson Nautical, τα οποία καταγράφουν τις δέκα ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες με τον μεγαλύτερο αριθμό πλοίων.
Η πρώτη δεκάδα αριθμεί συνολικά 1.040 πλοία, με εκτιμώμενη αξία που προσεγγίζει τα 77 δισ. δολάρια. Πρόκειται για έναν στόλο τεράστιας οικονομικής ισχύος, ο οποίος εκτός από το μέγεθος της σημερινής παρουσίας των ελληνικών συμφερόντων στη διεθνή ναυτιλία, καταδεικνύει και τις επενδυτικές κινήσεις που διαμορφώνουν την επόμενη ημέρα του κλάδου. Καθώς από το σύνολο των πλοίων τα 265 είναι υπό κατασκευή.
Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκεται η Star Bulk Carriers του Πέτρου Παππά, με 139 πλοία, ενώ στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Dynacom Tankers του Γιώργου Προκοπίου με 137 πλοία. Την τρίτη θέση καταλαμβάνει η Danaos Shipping του Γιάννη Κούστα, με 121 πλοία, ενώ ακολουθούν η Thenamaris του Νικόλα Μαρτίνου με 118 και η Minerva Marine του Ανδρέα Μαρτίνου με 105 πλοία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δέκα εταιρείες διαθέτουν συνολικά 412 δεξαμενόπλοια, 308 πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου και 256 containerships. Στον στόλο τους περιλαμβάνονται επίσης 29 LNG carriers και 25 LPG carriers, ενώ δέκα πλοία εντάσσονται σε άλλες κατηγορίες.
Να διευκρινίσουμε ότι η κατάταξη αφορά μεμονωμένες ναυτιλιακές εταιρείες και όχι το σύνολο των στόλων που ελέγχει κάθε εφοπλιστής μέσω διαφορετικών εταιρικών σχημάτων.
Επομένως, δεν αποτυπώνει τη συνολική δύναμη ενός ευρύτερου ναυτιλιακού ομίλου. Για παράδειγμα, περιλαμβάνεται στην λίστα μόνο η Dynacom Tankers του Γιώργου Προκοπίου, που έχει μεγάλο αριθμό πλοίων και όχι οι άλλες εταιρείες του ομίλου του εφοπλιστή, όπως η Dynagas και η Sea Traders.
Η ανάλυση των στοιχείων της Veson αποτυπώνει τη διαφοροποίηση μεταξύ αριθμού πλοίων και αξίας στόλου, ανάμεσα στους κορυφαίους παίκτες της αγοράς.
Η Star Bulk Carriers του Πέτρου Παππά καταλαμβάνει την πρώτη θέση, με 139 πλοία, τα οποία δραστηριοποιούνται αποκλειστικά στη μεταφορά ξηρού φορτίου. Η εταιρεία έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους διεθνείς παίκτες του συγκεκριμένου κλάδου, με παρουσία σε διαφορετικές κατηγορίες πλοίων, από Supramax και Ultramax μέχρι Kamsarmax, Capesize και Newcastlemax.
Η εκτιμώμενη αξία του στόλου της διαμορφώνεται στα 4,45 δισ. δολάρια. Από τα 139 πλοία, τα 134 βρίσκονται σε λειτουργία, δύο έχουν καθελκυστεί και τρία είναι υπό παραγγελία.
Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Dynacom Tankers του Γιώργου Προκοπίου, με 137 πλοία (134 δεξαμενόπλοια και 3 LPG), αλλά κατακτά με μεγάλη διαφορά την 1η θέση σε όρους αποτίμησης, με τον στόλο της να αγγίζει τα 16,12 δισ. δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί στο 21% της συνολικής αξίας του Top 10.
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εταιρείας είναι το μεγάλο ναυπηγικό της πρόγραμμα. Διαθέτει 82 πλοία υπό παραγγελία, με σημαντικές επενδύσεις στην αγορά των δεξαμενόπλοιων.
Η Dynacom αποτελεί, ωστόσο, μόνο ένα μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας του Γιώργου Προκοπίου, ο οποίος έχει αναπτύξει ξεχωριστή παρουσία και στη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω της Dynagas, καθώς και στο ξηρό φορτίο μέσω της Sea Traders.
Η Danaos Shippingτου Γιάννη Κούστα, με 121 πλοία και αξία στόλου 7,27 δισ. δολαρίων, καταλαμβάνει την τρίτη θέση στην κατάταξη.
Με 89 πλοία στο νερό και 32 υπό ναυπήγηση, διατηρεί ισχυρή παρουσία στις τακτικές γραμμές εμπορευματοκιβωτίων, καθώς διαθέτει 106 containerships ενώ έχει κάνει δυναμικό άνοιγμα και στην αγορά ξηρού φορτίου, με 15 bulk carriers.
Η ναυτιλιακή διατηρεί σημαντικές συνεργασίες μακροχρόνιας ναύλωσης των πλοίων της.
Στην τέταρτη θέση βρίσκεται η Thenamaris με επικεφαλής τον Νικόλα Μαρτίνο. Ελέγχει έναν από τους διαφοροποιημένους στόλους της αγοράς με 118 πλοία, συνολικής αξίας 9,80 δισ. δολαρίων.
Ο στόλος της αποτελείται από 69 τάνκερ, 23 bulkers, 10 containers, 7 LNG και 9 LPG carriers. Διαθέτει επίσης σημαντικό πρόγραμμα νέων ναυπηγήσεων, με 33 πλοία υπό παραγγελία.
Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνει η Minerva Marine, με 105 πλοία και αξία στόλου 8,30 δισ. δολαρίων. Η εταιρεία, με επικεφαλής τον Ανδρέα Μαρτίνο, έχει αναπτύξει ισχυρή παρουσία στη μεταφορά πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων, ενώ δραστηριοποιείται επίσης στο ξηρό φορτίο, στα containerships και στο LNG.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της VesselsValue, ο στόλος της αποτελείται από 58 δεξαμενόπλοια, 27 containerships, 13 bulk carriers και επτά LNG carriers. Παράλληλα, έχει 27 πλοία υπό παραγγελία, τα οποία εντάσσονται στο ευρύτερο πρόγραμμα ανανέωσης και ανάπτυξης της εταιρείας.
Ακολουθεί η Costamare του Κωστή Κωνσταντακόπουλου, με 95 πλοία και εκτιμώμενη αξία 6,13 δισ. δολαρίων. Η εταιρεία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς ιδιοκτήτες containerships, με μακρά παρουσία στη διεθνή αγορά και συνεργασίες με μεγάλες εταιρείες τακτικών γραμμών.
Από τα 95 πλοία που καταγράφει η VesselsValue, τα 87 είναι containerships, ενώ οκτώ εντάσσονται σε άλλες κατηγορίες. Η εταιρεία διαθέτει 30 πλοία υπό παραγγελία, ενώ η δραστηριότητά της στο ξηρό φορτίο έχει αναπτυχθεί και μέσα από ξεχωριστές εταιρικές δομές, όπως η Costamare Bulkers.
Η Evalend Shippingτου Κρίτωνα Λεντούδη βρίσκεται στην έβδομη θέση, με 92 πλοία και αξία στόλου 7,61 δισ. δολαρίων. Η εταιρεία διαθέτει έναν από τους πλέον διαφοροποιημένους στόλους της δεκάδας, καθώς δραστηριοποιείται στα δεξαμενόπλοια, στα bulk carriers, στη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και στα LPG carriers.
Το ναυπηγικό της πρόγραμμα περιλαμβάνει 27 πλοία, γεγονός που καταδεικνύει τη συνεχιζόμενη επενδυτική της δραστηριότητα.
Η Tsakos Energy Navigation (TEN) του Νίκου Τσάκου κατατάσσεται όγδοη σε αριθμό πλοίων, 82, αλλά στη 2η θέση σε αξία στόλου με 10,78 δισ. δολάρια, επιβεβαιώνοντας την υψηλή κεφαλαιακή αξία των δεξαμενόπλοιων και των πλοίων LNG.
Πρόκειται για τη δεύτερη υψηλότερη αποτίμηση στόλου στη δεκάδα, μετά τη Dynacom.
Η εταιρεία διαθέτει 77 δεξαμενόπλοια και πέντε LNG carriers, διατηρώντας ισχυρή θέση στη μεταφορά αργού πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων. Έχει επίσης επενδύσει σε εξειδικευμένα πλοία, όπως τα shuttle tankers, ενώ στη συγκεκριμένη κατάταξη εμφανίζεται με 23 πλοία υπό ναυπήγηση.
Η εταιρεία έχει παρουσία σε τρεις βασικούς τομείς της ναυτιλίας, καθώς ο στόλος της περιλαμβάνει 45 bulk carriers, 25 δεξαμενόπλοια και εννέα containerships. Αποτελεί τη μοναδική εταιρεία της δεκάδας με το 100% του στόλου της εν ενεργεία, χωρίς καταγεγραμμένες παραγγελίες στον πίνακα.
Τη δεκάδα συμπληρώνει η Chartworld Shipping Corporation, του Λου (Παντελή) Κολλάκη, με 72 πλοία εκτιμώμενης αξίας 2,79 δισ. δολαρίων. Η εταιρεία έχει διαφοροποιημένη παρουσία στη διεθνή αγορά, με 38 bulk carriers, 17 containerships, 15 δεξαμενόπλοια και δύο πλοία άλλης κατηγορίας. Ενώ διαθέτει οκτώ πλοία υπό κατασκευή.
Οι επενδύσεις στα νεότευκτα
Ένα από τα σημαντικότερα συμπεράσματα που προκύπτει από την κατάταξη της VesselsValue αφορά τις επενδύσεις σε νέα πλοία. Από τα συνολικά 1.040 πλοία των δέκα εταιρειών, τα 265 βρίσκονται υπό ναυπήγηση.
Το γεγονός ότι πάνω από 1 στα 4 πλοία αφορά νέες παραγγελίες αποδεικνύει την προσήλωση των Ελλήνων εφοπλιστών στον εκσυγχρονισμό των στόλων τους και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας τους ενόψει των αυστηρότερων περιβαλλοντικών κανονισμών.
Πρωταγωνιστής στο συγκεκριμένο πεδίο είναι η Dynacom Tankers με 82 πλοία υπό παραγγελία, ενώ ακολουθούν η Thenamaris με 33 και η Danaos με 32. Σημαντικό πρόγραμμα ναυπηγήσεων διατηρούν επίσης η Costamare με 30 πλοία, η Minerva Marine με 27 και η Evalend με 27.
Αξιοσημείωτο στοιχείο της λίστας είναι επίσης η παρουσία τριών εταιρειών που συνδέονται με μέλη της οικογένειας Μαρτίνου (Thenamaris, Minerva Marine, Eastern Mediterranean Maritime). Αθροιστικά, οι τρεις εταιρείες ελέγχουν 302 πλοία (το 29% του στόλου της δεκάδας) συνολικής αξίας 21,62 δισ. δολαρίων.
"
["post_title"]=>
string(190) "Αυτές είναι οι 10 ναυτιλιακές εταιρείες με τα περισσότερα πλοία - Στόλος αξίας 77 δισ. δολ. και 265 νεότευκτα"
["post_excerpt"]=>
string(104) "Η Star Bulk Carriers του Πέτρου Παππά καταλαμβάνει την πρώτη θέση"
["post_status"]=>
string(7) "publish"
["comment_status"]=>
string(6) "closed"
["ping_status"]=>
string(6) "closed"
["post_password"]=>
string(0) ""
["post_name"]=>
string(102) "aftoi-einai-oi-10-ellines-efoplistes-me-ta-perissotera-ploia-stolos-axias-77-dis-dol-kai-265-neotefkta"
["to_ping"]=>
string(0) ""
["pinged"]=>
string(0) ""
["post_modified"]=>
string(19) "2026-11-15 21:56:01"
["post_modified_gmt"]=>
string(19) "2026-11-15 19:56:01"
["post_content_filtered"]=>
string(0) ""
["post_parent"]=>
int(0)
["guid"]=>
string(34) "https://www.mononews.gr/?p=2302476"
["menu_order"]=>
int(0)
["post_type"]=>
string(4) "post"
["post_mime_type"]=>
string(0) ""
["comment_count"]=>
string(1) "0"
["filter"]=>
string(3) "raw"
}
Η μάχη για τη συνδρομητική τηλεόραση στην Ελλάδα περνά σε μια νέα φάση, με τους τηλεπικοινωνιακούς ομίλους να επαναπροσδιορίζουν τη στρατηγική τους σε ένα περιβάλλον όπου τα αθλητικά δικαιώματα, οι κινηματογραφικές παραγωγές και οι δημοφιλείς πλατφόρμες streaming αποτελούν τα βασικά όπλα για την προσέλκυση και τη διατήρηση συνδρομητών.
Η επικείμενη αλλαγή στο τηλεοπτικό τοπίο του Champions League, με τη Magenta TV να χάνει από τη νέα περίοδο τα δικαιώματα της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, καθώς και όλων των διοργανώσεων της UEFA (Europa League, Conference League) έρχεται να αναζωπυρώσει τον ανταγωνισμό και να θέσει νέα δεδομένα στην αγορά.
Ο Αλαφούζος και το SportFM, που πήραν τα δικαιώματα των αγώνων της UEFA, όπως και η Percapita, η οποία επίσης έχει συμφωνίες με πολλές ομάδες της Super League, δεν έχουν βγάλει ακόμα επίσημα πλατφόρμα. Ταυτόχρονα η απώλεια για την Telekom έχει ευρύτερο αντίκτυπο, καθότι ενδέχεται να επηρεάσει και την ανανέωση της συμφωνίας με τη Nova για ανταλλαγή αθλητικού περιεχομένου.
Για τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι πλέον μόνο ποιος διαθέτει το ισχυρότερο αθλητικό περιεχόμενο, αλλά ποιος μπορεί να προσφέρει το πιο ολοκληρωμένο τηλεοπτικό προϊόν.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Telekom επενδύει στην ενίσχυση της Magenta TV με την ενσωμάτωση του Netflix και του Disney+, επιχειρώντας να διευρύνει την ψυχαγωγική της πρόταση και να περιορίσει την εξάρτησή της από τα αθλητικά δικαιώματα. Την ίδια ώρα, ανοιχτό παραμένει το μέλλον της συνεργασίας με τη Nova για την ανταλλαγή αθλητικού περιεχομένου, μια συμφωνία που έχει αλλάξει τις ισορροπίες στη συνδρομητική τηλεόραση και η ανανέωση της οποίας θα επηρεάσει καθοριστικά τις επιλογές των συνδρομητών.
Στην άλλη πλευρά, η Nova και η Vodafone διεκδικούν το δικό τους μερίδιο σε μια αγορά όπου η τιμή, το εύρος των διαθέσιμων καναλιών και η πρόσβαση σε διεθνείς πλατφόρμες αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία.
Η Nova έχει ακόμα μέχρι το 2028 το ισχυρό χαρτί μετάδοσης των αγώνων της μπασκετικής Euroleague, ενώ μεταδίδει και την Αγγλική Premier League.
Η Vodafone έχει επενδύσει στο ψυχαγωγικό περιεχόμενο, με HBO, Disney και Warner Bros να αποτελούν το μεγάλο «ατού».
Οι τιμές στα πακέτα σε Magenta TV, Nova TV και Vodafone TV
Πρόσφατα, η Telekom έχει προσθέσει στην συνδρομητική της Magenta TV και το Disney+, που μαζί με το Netflix, συνθέτουν μία πολύ σημαντική αναβάθμιση στο ψυχαγωγικό περιεχόμενο της πλατφόρμας.
Στα συνδυαστικά πακέτα μόνο για TV, ξεκινάει το απλό στα 17,90 ευρώ και αφορά το Magenta TV Cinema+Netflix. To Magenta TV Full + Netflix είναι στα 35,17 ευρώ.
Το Magenta TV Cinema + Disney+ δίνεται στα 19,90 ευρώ και το αντίστοιχο full πακέτο, στα 36,90 ευρώ.
Επίσης υπάρχουν και προσφορές που τρέχουν αυτό το διάστημα και ξεκινούν από τα 10,90 ευρώ για του πρώτους τρεις μήνες, με 3 μήνες δωρεάν το Netflix και Disney+, ενώ από τον 4ο μήνα πάει στα 29,90 ευρώ. Αυτό αφορά το πακέτο Magenta TV MegaStream Cinema, που όμως δεν διαθέτει αθλητικό περιεχόμενο.
Το πακέτο Magenta TV MegaStream Full με αθλητικά ξεκινάει από 28,18/μήνα για τους 3 πρώτους μήνες, με δωρεάν Netflix και Disney+ το αντίστοιχο διάστημα, ενώ από τον 4ο μήνα η τιμή ανεβαίνει στα 46,90 ευρώ.
H Nova TV, όπως πρόσφατα μετονομάστηκε η πλατφόρμα EON, διαθέτει 4 προγράμματα, 2 με smart box και 2 χωρίς smart box, με την τιμή να διαφοροποιείται κατά δύο ευρώ.
Συγκεκριμένα, το Nova TV χωρίς αθλητικά και χωρίς smart box δίνεται στα 10 ευρώ τον μήνα, ενώ το αντίστοιχο πακέτο με smart box, η τιμή ανεβαίνει στα 12 ευρώ.
Από την άλλη, το Nova TV με όλο το αθλητικό περιεχόμενο, χωρίς smart box δίνεται στα 26 ευρώ, ενώ με smart box στα 28 ευρώ. Εδώ γίνεται και αντιληπτή η σημασία του αθλητικού περιεχομένου για τη Nova, καθώς το πακέτο με τα αθλητικά είναι 16 ευρώ ακριβότερο από το basic.
Τέλος η Vodafone TV το βασικό της πακέτο, αλλά μόλις 35 κανάλια ξεκινάει στα 2 ευρώ, το Vodafone TV χωρίς δέσμευση με HBO Max και Viaplay είναι στα 9,90 ευρώ, ενώ το Vodafone TV Plus, που στα παραπάνω προστίθεται και το Disney+, είναι στα 15 ευρώ.
Συνδρομητική: Τι προσφέρουν τώρα Magenta – Nova και Vodafone TV στον απόηχο του διαγωνισμού της UEFA
array(24) {
["ID"]=>
int(2304031)
["post_author"]=>
string(7) "9192368"
["post_date"]=>
string(19) "2026-11-15 00:00:27"
["post_date_gmt"]=>
string(19) "2026-11-14 22:00:27"
["post_content"]=>
string(22894) "Με την έλευση του χειμώνα, οι διαφωνίες που ούτως ή άλλως είναι πολλές στις πολυκατοικίες γίνονται ακόμη εντονότερες. Τα ερωτήματα για το αν θα μπει πετρέλαιο, πώς και πότε θα πληρωθούν τα κοινόχρηστα και τι θα γίνει αν κάποιοι αρνούνται να συμμετάσχουν γίνονται πλέον επιτακτικά και οι απαντήσεις, αν και ξεκάθαρες από τη νομοθεσία, στην πράξη δεν είναι τόσο απλές.
Οι γενικές συνελεύσεις εξαιρετικά συχνά εξελίσσονται σε πεδίο αντιπαράθεσης, ενώ δεν λείπουν οι περιπτώσεις στις οποίες ο διαχειριστής αρνείται να συγκαλέσει συνέλευση ή κανένας ιδιοκτήτης δεν επιθυμεί να αναλάβει τη διαχείριση. Η νομοθεσία προσφέρει λύσεις για αυτά τα ενδεχόμενα, αν και καθοριστικό ρόλο παίζει και ο κανονισμός της πολυκατοικίας.
Ποιος συγκαλεί τη γενική συνέλευση και κάθε πότε πρέπει να γίνεται;
Η σύγκληση της γενικής συνέλευσης αποτελεί κατά κανόνα αρμοδιότητα του διαχειριστή, ο οποίος οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με τις προβλέψεις του κανονισμού της πολυκατοικίας. Στις περισσότερες πολυκατοικίες προβλέπεται η πραγματοποίηση μίας τακτικής γενικής συνέλευσης κάθε χρόνο, κατά την οποία εγκρίνονται οι λογαριασμοί της διαχείρισης, συζητούνται οι αναγκαίες εργασίες και λαμβάνονται αποφάσεις για τις κοινές δαπάνες.
Ωστόσο, δεν υπάρχει γενική νομοθετική υποχρέωση που να επιβάλλει σε όλες ανεξαιρέτως τις πολυκατοικίες τη διεξαγωγή συνέλευσης σε συγκεκριμένη ημερομηνία ή με την ίδια συχνότητα. Ο κανονισμός καθορίζει συνήθως τον τρόπο πρόσκλησης, την προθεσμία ειδοποίησης, τα θέματα της ημερήσιας διάταξης και τις προϋποθέσεις συμμετοχής.
Εκτός από την τακτική συνέλευση, μπορεί να συγκληθεί και έκτακτη, όταν προκύπτει ζήτημα που απαιτεί απόφαση των συνιδιοκτητών, όπως π.χ. μια σοβαρή βλάβη του ανελκυστήρα, μια αναγκαία επισκευή ή η λειτουργία της κεντρικής θέρμανσης.
Τι γίνεται αν ο διαχειριστής αρνείται να συγκαλέσει συνέλευση;
Δεν είναι καθόλου σπάνιο οι ιδιοκτήτες να ζητούν τη διεξαγωγή συνέλευσης και ο διαχειριστής να αδιαφορεί ή να αρνείται να την οργανώσει. Οπότε εδώ τίθεται το ζήτημα αν μπορούν οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες να τη συγκαλέσουν μόνοι τους.
Η δυνατότητα αυτή εξαρτάται καταρχάς από τον κανονισμό. Πολλοί κανονισμοί προβλέπουν ότι ο διαχειριστής υποχρεούται να συγκαλέσει έκτακτη συνέλευση εφόσον το ζητήσουν ιδιοκτήτες που εκπροσωπούν συγκεκριμένο ποσοστό της συνιδιοκτησίας.
Εάν ο διαχειριστής δεν ανταποκριθεί, πρέπει να εξεταστεί αν ο κανονισμός επιτρέπει στους αιτούντες να προχωρήσουν οι ίδιοι στη σύγκληση. Δεν υπάρχει, πάντως, ένας ενιαίος κανόνας που να επιτρέπει σε οποιονδήποτε ιδιοκτήτη να συγκαλεί οποτεδήποτε γενική συνέλευση για οποιοδήποτε θέμα.
Ειδική πρόβλεψη, όμως, υπάρχει για ζητήματα αλλαγής του συστήματος θέρμανσης ή αποσύνδεσης από την κεντρική εγκατάσταση. Σύμφωνα με το άρθρο 127 του ν. 4495/2017, εφόσον ο διαχειριστής δεν συγκαλέσει τη σχετική συνέλευση εντός 30 ημερών από την υποβολή του αιτήματος, ο ενδιαφερόμενος ιδιοκτήτης μπορεί να προχωρήσει ο ίδιος στη σύγκλησή της, με ανάρτηση πρόσκλησης σε εμφανές σημείο του κτιρίου τουλάχιστον δέκα ημέρες πριν.
Πάντως, σε οποιοδήποτε θέμα, όταν η άρνηση του διαχειριστή οδηγεί σε παρατεταμένο αδιέξοδο, μπορεί να αναζητηθεί δικαστική προστασία, ανάλογα με τη φύση της διαφοράς και τις διατάξεις που διέπουν τη συγκεκριμένη πολυκατοικία. Το πρώτο βήμα είναι η αποστολή εξώδικης πρόσκλησης προς τον διαχειριστή για την υλοποίηση της υποχρέωσής του προς διενέργεια γενικής συνέλευσης, ένα βήμα το οποίο συνήθως φέρνει άμεσο αποτέλεσμα, χωρίς να απαιτηθούν περαιτέρω δικαστικές ενέργειες.
Πόσοι πρέπει να είναι παρόντες και με ποια πλειοψηφία λαμβάνονται οι αποφάσεις;
Μία από τις συχνότερες παρανοήσεις είναι ότι για να ληφθεί μια απόφαση αρκεί να συμφωνούν οι περισσότεροι από όσους εμφανίστηκαν στη συνέλευση. Στην πραγματικότητα, όμως, σε κάθε γενική συνέλευση πρέπει να εξετάζονται δύο διαφορετικά ζητήματα. Πρώτον, αν η συνέλευση έχει την απαιτούμενη απαρτία και δεύτερον αν η συγκεκριμένη πρόταση συγκέντρωσε την αναγκαία πλειοψηφία όχι με βάση τον αριθμό των διαμερισμάτων ή των προσώπων, αλλά τα ποσοστά συνιδιοκτησίας, τα γνωστά χιλιοστά.
Ως προς την απαρτία, δηλαδή το ελάχιστο ποσοστό συνιδιοκτησίας που πρέπει να εκπροσωπείται για να συνεδριάσει έγκυρα η γενική συνέλευση, καθοριστικός είναι ο κανονισμός της πολυκατοικίας. Δεν υπάρχει ένα ενιαίο ποσοστό που να ισχύει για όλες τις πολυκατοικίες. Ο κανονισμός μπορεί, για παράδειγμα, να απαιτεί την παρουσία ή εκπροσώπηση ιδιοκτητών που συγκεντρώνουν το 50%, το 60% ή το 75% των χιλιοστών.
Συνήθως προβλέπεται και διαδικασία επαναληπτικής συνέλευσης, εφόσον δεν επιτευχθεί απαρτία κατά την πρώτη συνεδρίαση. Σε αυτήν μπορεί να απαιτείται μικρότερο ποσοστό συμμετοχής, ενώ ορισμένοι κανονισμοί επιτρέπουν, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, τη λήψη αποφάσεων σε τρίτη συνεδρίαση ανεξάρτητα από τον αριθμό των παρόντων. Αυτό, ωστόσο, δεν αποτελεί γενικό κανόνα, αλλά εξαρτάται από τις προβλέψεις του εκάστοτε κανονισμού.
Διαφορετικό ζήτημα είναι η πλειοψηφία που απαιτείται για να εγκριθεί μια απόφαση. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του ν. 3741/1929, οι συνιδιοκτήτες μπορούν να καθορίζουν με τον κανονισμό διαφορετικές πλειοψηφίες, ανάλογα με τη σοβαρότητα των αποφάσεων. Έτσι, για ζητήματα συνήθους διαχείρισης, όπως η συντήρηση των κοινόχρηστων χώρων ή οι τακτικές λειτουργικές δαπάνες, μπορεί να προβλέπεται απλή πλειοψηφία των εκπροσωπούμενων ψήφων. Για σημαντικότερες αποφάσεις μπορεί να απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία, υπολογιζόμενη είτε επί των παρόντων είτε επί του συνόλου των χιλιοστών.
Υπάρχουν, ωστόσο, και αποφάσεις για τις οποίες η συνηθισμένη πλειοψηφία δεν αρκεί, ακόμη και αν προβλέπεται γενική εξουσία της συνέλευσης να αποφασίζει για τη διαχείριση της πολυκατοικίας. Ιδίως όταν πρόκειται για μεταβολές που θίγουν δικαιώματα συνιδιοκτητών επί των κοινόκτητων μερών ή για τροποποιήσεις της σύστασης και του κανονισμού, συνήθως απαιτείται η συναίνεση όλων.
Τι συμβαίνει, όμως, αν η πολυκατοικία δεν διαθέτει κανονισμό; Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται οι διατάξεις του ν. 3741/1929 και, συμπληρωματικά, οι διατάξεις του Αστικού Κώδικα για την κοινωνία δικαιώματος, σύμφωνα με τις οποίες για τις αποφάσεις που εμπίπτουν στην τακτική διαχείριση απαιτείται πλειοψηφία επί του συνόλου της συνιδιοκτησίας και όχι επί των παρόντων στη συνέλευση.
Για παράδειγμα, αν σε πολυκατοικία με συνολικά 1.000 χιλιοστά εμφανιστούν ιδιοκτήτες που εκπροσωπούν 400 χιλιοστά και συμφωνήσουν όλοι σε μια δαπάνη (π.χ. πετρέλαιο), η συμφωνία τους δεν αρκεί, ελλείψει κανονισμού, για τη λήψη απόφασης. Αντίθετα, εάν υπάρχει κανονισμός που επιτρέπει τη λήψη της συγκεκριμένης απόφασης με πλειοψηφία των παρόντων σε έγκυρα συγκληθείσα επαναληπτική συνέλευση, το αποτέλεσμα θα να είναι διαφορετικό.
Πετρέλαιο θέρμανσης: Μπορεί η πλειοψηφία να υποχρεώσει όλους να πληρώσουν;
Το ερώτημα συζητιέται σχεδόν σε όλες τις πολυκατοικίες αυτή την περίοδο, που καλούνται να αποφασίσουν αν θα προμηθευτούν πετρέλαιο και πώς θα καλύψουν το κόστος.
Εφόσον η αγορά πετρελαίου έχει αποφασιστεί νόμιμα, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της συνέλευσης, η σχετική υποχρέωση δεν περιορίζεται στους ιδιοκτήτες που υπερψήφισαν, αλλά δεσμεύει και εκείνους που καταψήφισαν ή απουσίαζαν.
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελούν τα κλειστά διαμερίσματα, οι ιδιοκτήτες των οποίων συχνά θεωρούν ότι δεν οφείλουν να συμμετέχουν στη δαπάνη του πετρελαίου, αφού δεν κατοικούν στο ακίνητο και δεν χρησιμοποιούν τη θέρμανση. Ωστόσο, το γεγονός ότι ένα διαμέρισμα παραμένει κενό δεν συνεπάγεται αυτομάτως απαλλαγή από τα έξοδα θέρμανσης.
Το ποσό που καλείται να καταβάλει ο ιδιοκτήτης εξαρτάται από το σύστημα θέρμανσης της πολυκατοικίας και τον ισχύοντα πίνακα κατανομής δαπανών. Σε πολυκατοικίες με κοινή κεντρική θέρμανση, χωρίς δυνατότητα ανεξάρτητης ρύθμισης ανά διαμέρισμα, η δαπάνη κατανέμεται με βάση τα προβλεπόμενα ποσοστά, ανεξάρτητα από το αν κάποιος κατοικεί πράγματι στο ακίνητό του. Σε εγκαταστάσεις με αυτονομία, αντίθετα, λαμβάνεται υπόψη και η χρήση της θέρμανσης, χωρίς όμως η μηδενική κατανάλωση να συνεπάγεται κατ' ανάγκη μηδενική χρέωση, αφού κατά κανόνα θα πρέπει να πληρωθεί το πάγιο.
Διαφορετική, όμως, είναι η περίπτωση των ιδιοκτητών που έχουν αποσυνδεθεί νόμιμα από την κεντρική θέρμανση και έχουν εγκαταστήσει ανεξάρτητο σύστημα, όπως φυσικό αέριο ή αντλία θερμότητας. Το άρθρο 127 του ν. 4495/2017 προβλέπει ειδική διαδικασία αυτονόμησης, ακόμη και χωρίς τη συναίνεση της πλειοψηφίας, εφόσον πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης και η μη παρεμπόδιση της θέρμανσης των υπόλοιπων διαμερισμάτων.
Στην περίπτωση αυτή, ο ιδιοκτήτης που αυτονομείται σύμφωνα με τη διαδικασία του νόμου απαλλάσσεται από τις δαπάνες κατανάλωσης καυσίμου της κεντρικής θέρμανσης, εξακολουθεί όμως να συμμετέχει στις κοινές δαπάνες προληπτικής συντήρησης και στις έκτακτες δαπάνες της εγκατάστασης.
Τι μπορούν να κάνουν οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες αν κάποιος δεν πληρώνει;
Η άρνηση πληρωμής είναι ίσως η συχνότερη αιτία σύγκρουσης στις πολυκατοικίες, όπου ένας ιδιοκτήτης μπορεί να υποστηρίζει ότι δεν συμμετείχε στη συνέλευση, ότι διαφώνησε με την αγορά πετρελαίου ή ότι δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καλύψει το ποσό που του αναλογεί.
Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, η αρνητική ψήφος ή η απουσία δεν αρκεί από μόνη της για να απαλλάξει κάποιον από μια νόμιμη κοινή δαπάνη. Εφόσον η οφειλή έχει προκύψει νόμιμα και έχει καταστεί απαιτητή, η πολυκατοικία μπορεί να διεκδικήσει την καταβολή της.
Ο διαχειριστής μπορεί να κινηθεί δικαστικά για την είσπραξη των οφειλόμενων κοινοχρήστων, κάτι που συνήθως γίνεται με διαταγή πληρωμής, η οποία είναι πολύ ταχύτερη και οικονομικότερη οδός από την άσκηση αγωγής.
Πάντως, ακόμη και αν κάποιος από τους ιδιοκτήτες χρωστάει κοινόχρηστα, αυτό δεν δίνει αυτομάτως τη δυνατότητα στην πολυκατοικία να διακόψει τη θέρμανση στο διαμέρισμα του οφειλέτη ως μέσο πίεσης. Η είσπραξη των οφειλών πραγματοποιείται καταρχήν με τα προβλεπόμενα νόμιμα μέσα και όχι με αυτοδικία, καθώς η μονομερής επέμβαση στην παροχή θέρμανσης μπορεί να δημιουργήσει ζήτημα προσβολής των δικαιωμάτων του ιδιοκτήτη.
Πότε είναι άκυρη μια απόφαση και πώς μπορεί να προσβληθεί;
Η γενική συνέλευση αποτελεί το βασικό όργανο συλλογικής λήψης αποφάσεων, αλλά η εξουσία της δεν είναι απεριόριστη. Μια απόφαση μπορεί να δημιουργεί ζήτημα νομιμότητας όταν έχει ληφθεί χωρίς την απαιτούμενη απαρτία ή πλειοψηφία, όταν παραβιάζει ουσιώδεις προβλέψεις του κανονισμού ή όταν υπερβαίνει τις αρμοδιότητες που αναγνωρίζονται στη συνέλευση.
Αυτό που θέλει ιδιαίτερη προσοχή είναι η διάκριση ανάμεσα στις αποφάσεις για τη συνήθη διαχείριση και σε εκείνες που μεταβάλλουν ουσιώδη δικαιώματα ή υποχρεώσεις των συνιδιοκτητών. Για παράδειγμα, η συνέλευση δεν μπορεί, μόνο και μόνο επειδή συγκεντρώθηκε μια συνηθισμένη πλειοψηφία, να τροποποιήσει αυθαίρετα τα ποσοστά συμμετοχής των ιδιοκτητών στις κοινές δαπάνες, παρακάμπτοντας τις νόμιμες προϋποθέσεις τροποποίησης του κανονισμού ή της σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας.
Ζήτημα μπορεί επίσης να προκύψει όταν λαμβάνεται απόφαση για θέμα που δεν είχε περιληφθεί στην πρόσκληση, ιδίως αν έτσι στερήθηκε από απόντες ιδιοκτήτες η δυνατότητα να συμμετάσχουν σε μια σημαντική ψηφοφορία.
Το θέμα, βέβαια, είναι ότι ο ιδιοκτήτης που θεωρεί ότι θίγεται από παράνομη απόφαση δε μπορεί αυτοδικαίως να τη θεωρήσει άκυρή, αλλά θα πρέπει να προσφύγει στα αρμόδια δικαστήρια, ζητώντας την αναγνώριση της ακυρότητάς της, κάτι που φυσικά είναι πολύ χρονοβόρο και δαπανηρό. Βέβαια, όταν υπάρχει επείγουσα ανάγκη, μπορεί να εξεταστεί και η δυνατότητα προσωρινής δικαστικής προστασίας.
Διαβάστε επίσης:
Ισχυρή παρουσία στη νέα αγορά των standalone μπαταριών στην Ελλάδα αποκτά η Ameresco του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Γιώργου Σακελλάρη, προσθέτοντας την αποθήκευση στις δραστηριότητές της στη χώρα. Η αμερικανική εταιρεία περιλαμβάνεται στους διεθνείς παίκτες που πήραν θέση στους πίνακες προτεραιότητας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με το χαρτοφυλάκιο που συνδέεται με την προτεραιότητα χορήγησης όρων σύνδεσης να υπολογίζεται, σε 180 MW μέσω των SMART Storage και Αμάλθεια Storage.
Η δημοσίευση των πινάκων αποτελεί σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη των επενδύσεων, καθώς η πρόσβαση στο ηλεκτρικό δίκτυο είναι βασική προϋπόθεση για την υλοποίησή τους. Ακολουθεί η εξέταση των αιτημάτων από τους Διαχειριστές, με βάση τη σειρά κατάταξης, τα διαθέσιμα περιθώρια και την τεχνική δυνατότητα σύνδεσης.
Για τον Σακελλάρη, η ελληνική αγορά αποτελεί ήδη πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας. Πριν από τις μπαταρίες, η Ameresco είχε αναπτύξει συνεργασία με τη ΔΕΗ Ανανεώσιμες, συμμετέχοντας στην κατασκευή του αιολικού πάρκου στη θέση Ξερακιάς της Κεφαλονιάς, μαζί με τη RES Invest.
Το έργο περιλαμβάνει τέσσερις ανεμογεννήτριες των 2,3 MW, συνολικής ισχύος 9,2 MW. Σύμφωνα με την Ameresco, η αξία του έργου ήταν 9,8 εκατ. ευρώ, ενώ η συνεργασία περιλάμβανε και πρόσθετη σύμβαση λειτουργίας και συντήρησης διάρκειας 14 ετών. Πρόκειται για μια επένδυση που έδωσε στην αμερικανική εταιρεία μια πρώτη παρουσία στην ελληνική αγορά ΑΠΕ.
Η συνεργασία με τη RES Invest επεκτάθηκε και στα φωτοβολταϊκά. Οι δύο εταιρείες συγκρότησαν την κοινοπραξία Ameresco RES Invest PV 88MW για την υλοποίηση δύο φωτοβολταϊκών σταθμών συνολικής ισχύος 88 MW στη Δυτική Μακεδονία, στις περιοχές «Αχλάδα 1» και «Κλειδί», στο πλαίσιο πρόσκλησης της ΔΕΗ Ανανεώσιμες. Στην κοινοπραξία η Ameresco Ελλάς συμμετέχει με 55% και η RES Invest με 45%.
Παράλληλα, η Αθήνα αποκτά ρόλο στην ευρωπαϊκή ανάπτυξη του ομίλου. Τον Ιούλιο του 2025 η Ameresco ανακοίνωσε την τοποθέτηση του Σπύρου Καΐρη στη θέση του γενικού διευθυντή για τη Νότια, Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, με έδρα την ελληνική πρωτεύουσα και αρμοδιότητα την ανάπτυξη των εργασιών και τη διαχείριση έργων στην περιοχή.
Από μάγειρας, ηλεκτρολόγος μηχανικός και επιτυχημένος επιχειρηματίας
Πίσω από αυτή την επέκταση βρίσκεται ένας επιχειρηματίας που ξεκίνησε από τη Βασσαρά της Λακωνίας και έχτισε την επαγγελματική του διαδρομή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Γιώργος Σακελλάρης έφυγε για το Μέιν το 1965, σε ηλικία 18 ετών, για να σπουδάσει, γνωρίζοντας ελάχιστα αγγλικά. Αρχικά, εργάστηκε σε κατάστημα και ως μάγειρας σε ελληνικό εστιατόριο για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, ενώ τους πρώτους μήνες είχε σκεφτεί ακόμη και να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Μέιν και στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακούς τίτλους ως μηχανικός αλλά και στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Northeastern University.
Η επιχειρηματική του πορεία συνδέθηκε από νωρίς με την εξοικονόμηση ενέργειας. Στη New England Electric System ανέλαβε την ανάπτυξη της NEES Energy, με στόχο τη βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας και τον περιορισμό της ανάγκης κατασκευής νέων μονάδων παραγωγής. Το 1991 εξαγόρασε τη δραστηριότητα και τη μετονόμασε σε NORESCO, την οποία ανέπτυξε σε σημαντική ανεξάρτητη εταιρεία ενεργειακών υπηρεσιών.
Το 1997 πούλησε τη NORESCO στην Equitable Resources, συνεχίζοντας να ηγείται της εταιρείας και αναλαμβάνοντας παράλληλα θέση ανώτερου αντιπροέδρου στην Equitable Resources. Τον Απρίλιο του 2000 προχώρησε στο επόμενο επιχειρηματικό του βήμα, ιδρύοντας την Ameresco, της οποίας παραμένει διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Η αρχική του επιδίωξη ήταν να δημιουργήσει μια εταιρεία ανεξάρτητη από συγκεκριμένους προμηθευτές και προϊόντα, η οποία θα μπορούσε να επιλέγει την καταλληλότερη λύση για κάθε πελάτη. Η προσέγγιση αυτή κάλυπτε ολόκληρη την ενεργειακή λειτουργία μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού: την προμήθεια και τη ζήτηση ενέργειας, την αποδοτικότητα των εγκαταστάσεων και την παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές.
Η Ameresco εισήχθη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης το 2010 και σήμερα, με έδρα το Φρέιμιγχαμ της Μασαχουσέτης, απασχολεί περισσότερους από 1.500 εργαζομένους στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη. Οι δραστηριότητές της περιλαμβάνουν τον εκσυγχρονισμό ενεργειακών υποδομών, την ανάπτυξη αποκεντρωμένων μονάδων παραγωγής, τις τεχνολογίες έξυπνων κτιρίων και λύσεις που βελτιώνουν την αξιοπιστία και την ανθεκτικότητα του ενεργειακού εφοδιασμού.
Κεντρικό στοιχείο της πορείας του Σακελλάρη υπήρξε και η ανάπτυξη επιχειρηματικών μοντέλων που συνδέουν τις ενεργειακές επενδύσεις με τους μακροπρόθεσμους οικονομικούς στόχους των πελατών. Η εξοικονόμηση, η λειτουργική απόδοση και η ασφάλεια τροφοδοσίας αντιμετωπίζονται ως παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα το κόστος και τη βιωσιμότητα μιας δραστηριότητας.
Η συμβολή του στην ενεργειακή αποδοτικότητα επεκτάθηκε και στη διαμόρφωση του κλάδου στις ΗΠΑ. Μέσα από τη συνεργασία του με το Electric Power Research Institute υποστήριξε την ανάπτυξη προγραμμάτων διαχείρισης της ζήτησης, τα οποία εφαρμόστηκαν ευρέως στη χώρα. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της National Association of Energy Service Companies, της ένωσης των εταιρειών ενεργειακών υπηρεσιών, και διετέλεσε πρώτος πρόεδρός της.
Η διαδρομή αυτή συνοδεύτηκε από σειρά διακρίσεων. Το Πανεπιστήμιο του Μέιν τού απένειμε τιμητικό διδακτορικό το 2012 για τη συμβολή του στην ενεργειακή αποδοτικότητα και στις ΑΠΕ, ενώ το 2017 τον ενέταξε στο Hall of Fame της Francis Crowe Society. Έχει επίσης τιμηθεί με το βραβείο Ernst & Young Entrepreneur of the Year για τη Νέα Αγγλία στην κατηγορία Energy, Cleantech & Natural Resources το 2011 και με το Decade of Influence Award του Northeast Clean Energy Council το 2017. Το 2020 περιλήφθηκε στους Environment + Energy Leader 100 και ήταν φιναλίστ για το βραβείο συνολικής προσφοράς των S&P Global Platts Global Energy Awards.