Δικηγόροι Κούστα σε Καρβέλα: Νίκο φέρε πίσω ΤΩΡΑ το 1 εκατ. ευρώ που πήρες δάνειο – Αποκάλυψη mononews
Νέα τροπή παίρνει η σφοδρή σύγκρουση του γνωστού συνθέτη με την Αννα Βίσση - Τα
The Wiseman
Safe haven από Βαρδινογιάννη – Σιάμισιη, τι συνέβη με τον Δάκη Ιωάννου, οι business του γαμπρού Βακάκη, ο Καρβέλας, το άμεσα απαιτητό δάνειο και τα άπληστα γουρουνάκια 2, και ο Βύρων Νικολαΐδης στο My Story
Με βάση την ανώτατη τιμή που έδωσε η Capital Maritime Finance συμφερόντων Ευάγγελου Μαρινάκη, τα 7,84 ευρώ, η δημόσια προσφορά που ξεκινάει την Τρίτη 13 και ολοκληρώνεται την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 320 εκατ. ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση όμως, τα ισχυρά ονόματα της επιχειρηματικής ζωής του τόπου έχουν δηλώσει ότι θα αποτελέσουν τους anchor investors και συγκεκριμένα οι κ.κ. Γιάννης Βαρδινογιάννης, Ευάγγελος Μυτιληναίος, Σωκράτης Κόκκαλης και Γιώργος Περιστέρης με τις πληροφορίες να κάνουν λόγο και για άλλα κορυφαία ονόματα. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο ενημερωτικό δελτίο, ο Ευάγγελος Μυτιληναίος θα βάλει 20 εκατ. ευρώ, η Intracom του Σωκράτη Κόκκαλη επίσης 20 εκατ. ευρώ, ο Γιώργος Περιστέρης 15 εκατ. ευρώ, ενώ εταιρείες που συνδέονται με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη θα βάλουν 15 εκατ. ευρώ.
Οι μεγάλοι Έλληνες επιχειρηματίες προτίθενται να επενδύσουν συνολικά 70 εκατ. ευρώ σε μία κορυφαία ναυτιλιακή εταιρεία που έχει σχεδόν 3,9 δισ. δολάρια συμβασιοποιημένα έσοδα, κλεισμένο το 100% της διαθέσιμης δυναμικότητας του στόλου έως το 2034 και ένα επενδυτικό πρόγραμμα που αγγίζει τα 1,9 δισ. δολάρια.
Με βάση τα στοιχεία της 30ής Ιουνίου 2026, το σύνολο της διαθέσιμης δυναμικότητας του στόλου της είναι συμβασιοποιημένο μέχρι το 2034, ενώ η μέση εναπομείνασα διάρκεια των ναυλώσεων διαμορφώνεται στα 9,5 χρόνια.
Πρόκειται για ένα «μαξιλάρι» εσόδων που περιορίζει αισθητά την έκθεση της εταιρείας στα πάνω και τα κάτω της spot ναυλαγοράς και, κυρίως, προσφέρει κάτι που η χρηματιστηριακή αγορά συνήθως πληρώνει: ορατότητα στις μελλοντικές ταμειακές ροές.
Στο πελατολόγιο της CMF βρίσκονται μεγάλα διεθνή ονόματα της ναυτιλίας και της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας, μεταξύ των οποίων η CMA CGM και η Unifeeder, θυγατρική της DP World. Τα πολυετή συμβόλαια λειτουργούν ως ανάχωμα στις βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις των ναύλων και μεταφέρουν το βάρος του επενδυτικού story από το «πού θα βρίσκονται αύριο οι ναύλοι» στο «πόσα από τα αυριανά έσοδα έχουν ήδη κλειδώσει».
Η Capital Maritime Finance βρίσκεται μπροστά σε ένα ιδιαίτερα επιθετικό επενδυτικό πρόγραμμα, το οποίο, όταν ολοκληρωθούν οι προγραμματισμένες παραδόσεις, θα ανεβάσει τον στόλο της στα 36 containerships.
Από αυτά, τα 13 βρίσκονται ήδη σε λειτουργία, ενώ άλλα 23 πλοία βρίσκονται υπό ναυπήγηση.
Το εναπομείναν ύψος του επενδυτικού προγράμματος έως το 2028 υπολογίζεται κοντά στα 1,9 δισ. δολάρια. Το μεγαλύτερο μέρος, περίπου 1,6 δισ. δολάρια, προβλέπεται να καλυφθεί μέσω τραπεζικού δανεισμού.
Με άλλα λόγια, η CMF δεν μπαίνει στο Χρηματιστήριο μόνο με έναν υφιστάμενο στόλο και κλεισμένα συμβόλαια. Έρχεται με ένα μεγάλο pipeline νέων πλοίων, το οποίο αλλάζει αισθητά το μέγεθος της εταιρείας μέσα στα επόμενα χρόνια.
Μάλιστα, σύμφωνα με την αγορά, υπάρχει και ένα ακόμη στοιχείο που δύσκολα θα περάσει απαρατήρητο από τους επενδυτές ότι το management του Βαγγέλη Μαρινάκη σχεδιάζει τριμηνιαίες διανομές μερίσματος, οι οποίες θα συνδέονται με την πορεία των προσαρμοσμένων καθαρών κερδών, με στόχο η έναρξη των διανομών να γίνει από το πρώτο τρίμηνο του 2027.
Εφόσον το πλάνο υλοποιηθεί, η μερισματική πολιτική προσθέτει έναν ακόμη κρίκο στο επενδυτικό αφήγημα πέρα από τις μακροχρόνιες ναυλώσεις, τα συμβασιοποιημένα έσοδα δισεκατομμυρίων και την ισχυρή επέκταση του στόλου, αυτή της επιστροφής μέρους της κερδοφορίας στους μετόχους.
Εφόσον η διαδικασία ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον σχεδιασμό, θα πρόκειται για την πρώτη δημόσια εγγραφή ναυτιλιακής εταιρείας με αποκλειστική εισαγωγή του συνόλου των μετοχών της στην ελληνική αγορά. Η διαπραγμάτευση των μετοχών αναμένεται να ξεκινήσει στις 20 Οκτωβρίου.
Για μία χώρα που αποτελεί παγκόσμια ναυτιλιακή δύναμη, η σχέση της μεγάλης ελληνικής ναυτιλίας με το εγχώριο χρηματιστηριακό ταμπλό παρέμενε επί χρόνια δυσανάλογα περιορισμένη. Η CMF επιχειρεί τώρα να ανοίξει έναν διαφορετικό δρόμο.
Αν το εγχείρημα πετύχει, το πραγματικό κέρδος για το Euronext Athens ενδεχομένως να μην περιοριστεί στο μέγεθος της συγκεκριμένης εισαγωγής. Θα βρίσκεται στο εάν η CMF μπορέσει να αποτελέσει τον πιλότο για να ακολουθήσουν και άλλες ναυτιλιακές εταιρείες, χτίζοντας επιτέλους μία πιο ουσιαστική γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους που, παρά την κοινή ελληνική τους ταυτότητα, για δεκαετίες κινούνταν σε μεγάλο βαθμό παράλληλα: την ελληνική ναυτιλία και την ελληνική κεφαλαιαγορά.
70 εκατ. ευρώ βάζουν Βαρδινογιάννης, Περιστέρης, Κόκκαλης, Μυτιληναίος στην CMF του Βαγγέλη Μαρινάκη
array(24) {
["ID"]=>
int(2269835)
["post_author"]=>
string(7) "9192345"
["post_date"]=>
string(19) "2026-10-07 18:38:39"
["post_date_gmt"]=>
string(19) "2026-10-07 15:38:39"
["post_content"]=>
string(4001) "Την απώλεια της ιδρύτριας και προέδρου της, Ευγενίας Δασκαλοπούλου (1958-2026), ανακοίνωσε η Almi Marine.
Η Ευγενία Δασκαλοπούλου έδινε τον τελευταίο καιρό άνιση μάχη με τον καρκίνο, αλλά δεν τα κατάφερε «φεύγοντας» σε ηλικία 68 ετών.
Κόρη του Αριστείδη Δασκαλόπουλου και αδελφή του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, μεγάλωσε σε μια οικογένεια που συνδέθηκε με την εξέλιξη της ελληνικής βιομηχανίας τροφίμων και την πορεία της ΔΕΛΤΑ.
Η επιχειρηματική πορεία της εκλιπούσας συνδέεται με τον κλάδο της ναυτιλίας καθώς το 1992 ίδρυσε την Almi Marine, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στην πορεία της εταιρείας.
Η ίδια διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την εταιρική κουλτούρα της Almi Marine, θέτοντας ως αδιαπραγμάτευτες αρχές την ακεραιότητα στις επιχειρηματικές συμφωνίες και τον σεβασμό προς κάθε εργαζόμενο, τόσο στα γραφεία της εταιρείας στην ξηρά, όσο και στους εργαζομένους στη θάλασσα.
Όπως αναφέρει η εταιρεία, βασική της πεποίθηση ήταν πως η πραγματική δύναμη της Almi Marine βρίσκεται στο ανθρώπινο δυναμικό της.
Η Ευγενία Δασκαλοπούλου ήταν παντρεμένη με τον Γιάννη Σάρρα με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά: τον Ηλία και την Αρίστη.
Ο στόλος της Almi Marine αποτελείται από 6 bulk carriers (συμπεριλαμβανομένων 3 Ultramaxes & 3 Supramaxes) και πρόσφατα υπέγραψε συμφωνία για την κατασκευή τριών Ultramax bulk carriers, (χωρητικότητας 64.000 dwt έκαστο). Τα πλοία θα κατασκευαστούν στο κινεζικό ναυπηγείο COSCO Zhoushan και θα παραδοθούν το 2030.
Τον Φεβρουάριο η ναυτιλιακή εταιρεία είχε συνάψει σύμβαση και με το ναυπηγείο NACKS για την κατασκευή δύο ακόμη Ultramax bulk carriers (χωρητικότητας 64.000 dwt το καθένα), τα οποία θα παραδοθούν το δεύτερο τρίμηνο του 2029.
Διαβάστε επίσηςAlmi Marine (Ευγενία Δασκαλοπούλου): Παραγγελία τριών πλoίων bulk carriers UltramaxΕπίσκεψη Ρούμπιο: Η ομιλία στην Πνύκα (Live)Πιερρακάκης: Να συνδέσουμε τις αποταμιεύσεις με τις ευκαιρίες – Χρειαζόμαστε περίπου 800 δισ. ευρώ πρόσθετων επενδύσεων κάθε χρόνο
"
["post_title"]=>
string(157) "Ευγενία Δασκαλοπούλου: Πέθανε η ιδρύτρια της Almi Marine, αδερφή του Δημήτρη Δασκαλόπουλου"
["post_excerpt"]=>
string(122) "Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο"
["post_status"]=>
string(7) "publish"
["comment_status"]=>
string(6) "closed"
["ping_status"]=>
string(6) "closed"
["post_password"]=>
string(0) ""
["post_name"]=>
string(56) "evgenia-daskalopoulou-pethane-i-idrytria-tis-almi-marine"
["to_ping"]=>
string(0) ""
["pinged"]=>
string(0) ""
["post_modified"]=>
string(19) "2026-10-07 18:50:33"
["post_modified_gmt"]=>
string(19) "2026-10-07 15:50:33"
["post_content_filtered"]=>
string(0) ""
["post_parent"]=>
int(0)
["guid"]=>
string(34) "https://www.mononews.gr/?p=2269835"
["menu_order"]=>
int(0)
["post_type"]=>
string(4) "post"
["post_mime_type"]=>
string(0) ""
["comment_count"]=>
string(1) "0"
["filter"]=>
string(3) "raw"
}
Σε μια νέα φάση περνά η επενδυτική δραστηριότητα της οικογένειας Σκλαβενίτη, η οποία εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια έχει χτίσει, παράλληλα με το λιανεμπόριο, ισχυρή παρουσία και στην παραγωγή.
Η απόκτηση του 49% της Eurocatering από το Latsco Family Office (30%) και την EOS Capital του Αποστόλου Ταμβακάκη (19%) μέσω της Γλάρος έρχεται να προστεθεί σε ένα μπαράζ επενδύσεων, από τη νέα μονάδα έτοιμων γευμάτων της Αύρα και την είσοδο στους ξηρούς καρπούς μέχρι την αξιοποίηση του πρώην εργοστασίου της Πίτσος.
Κινήσεις με διαφορετικά χαρακτηριστικά, που δείχνουν όμως ότι η οικογένεια Σκλαβενίτηανοίγει σταδιακά την επενδυτική της περίμετρο πέρα από το μοντέλο που είχε ακολουθήσει επί χρόνια γύρω από το δικό της δίκτυο.
Η παραγωγική βάση της Γλάρος
Για χρόνια, άλλωστε, οι βιομηχανικές εταιρείες της οικογένειας είχαν έναν σχεδόν εξασφαλισμένο αποδέκτη για τα προϊόντα τους, το δίκτυο των καταστημάτων του ομίλου που σήμερα φτάνει τα 550 σημεία σε Ελλάδα και Κύπρο.
Η αρχή έγινε το 2004 με τη Γλάρος και την παραγωγή χαρτικών στα Οινόφυτα, όταν ο Σπύρος Σκλαβενίτης αποφάσισε να επενδύσει στην εγχώρια παραγωγή, σε μια περίοδο που η ιστορική Softex είχε εξαγοραστεί από ξένα συμφέροντα και είχε μεταφέρει τη δραστηριότητά της στην Ιταλία. Επτά χρόνια αργότερα ήρθε το πρώτο άνοιγμα στα τρόφιμα, με την εξαγορά της Baker Master και την είσοδο στα προϊόντα ζύμης, ενώ το 2016 ακολούθησε η Meat House, με αντικείμενο την επεξεργασία και εμπορία κρέατος.
Από το δίκτυο στις εξαγωγές
Το πρώτο μεγάλο άνοιγμα αυτού του μοντέλου έρχεται με την Αύρα. Η εταιρεία παραγωγής γευμάτων ιδρύθηκε το 2024 και πίσω της βρίσκεται η επένδυση περίπου 100 εκατ. ευρώ για τη νέα μονάδα στη Μαγούλα, με δυναμικότητα που θα μπορεί να φτάσει τις 250.000 μερίδες την ημέρα.
Η επένδυση συνδέεται άμεσα με το στοίχημα του Σκλαβενίτη στο έτοιμο φαγητό και την ανάπτυξη του Food to Go, έχει όμως από την αρχή και δεύτερη κατεύθυνση. Την παραγωγή ελληνικών γευμάτων για τις αγορές του εξωτερικού, με τη Γλάρος να έχει θέσει την εξαγωγική δραστηριότητα στον πυρήνα του σχεδιασμού της Αύρα. Μέσα στο 2026 ήρθε ένα ακόμη κομμάτι να προστεθεί στο παραγωγικό παζλ, αυτή τη φορά στους ξηρούς καρπούς, τα όσπρια, τα αποξηραμένα φρούτα, τα βότανα και τα μπαχαρικά, με τη δημιουργία της Κηφισός Ελληνικά Συσκευαστήρια.
Τι αλλάζει με τον Φρεσκούλη
Η Eurocatering είναι διαφορετική περίπτωση. Η Γλάρος δεν δημιουργεί από την αρχή μια παραγωγική δραστηριότητα ούτε αποκτά μια εταιρεία με στόχο να ενταχθεί αποκλειστικά στην εφοδιαστική αλυσίδα του Σκλαβενίτη. Με την εξαγορά του 49% που κατείχαν η EOS Capital και το Latsco Family Office, μπαίνει ως στρατηγικός εταίρος του Χρυσόστομου Μαυρόπουλου σε μια εταιρεία με δική της παραγωγή, ισχυρό brand και παρουσία στην αγορά.
Η Eurocatering έχει πίσω της μια διαδρομή που ξεκινά από την Κεντρική Αγορά του Ρέντη, ενώ το 2004 λάνσαρε τον Φρεσκούλη, ανοίγοντας ουσιαστικά στην ελληνική αγορά την κατηγορία της έτοιμης, πλυμένης και κομμένης σαλάτας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η δραστηριότητά της επεκτάθηκε σε νέες κατηγορίες, από σαλάτες-γεύματα και έτοιμα λαχανικά μέχρι bowls και φρουτοσαλάτες, χτίζοντας παράλληλα ένα ευρύ δίκτυο συνεργασιών με Έλληνες παραγωγούς.
Παράλληλα, η εταιρεία έχει στρέψει το βλέμμα και εκτός συνόρων, ακολουθώντας στρατηγική ανάπτυξης μέσω επενδύσεων στο εξωτερικό, με παρουσία ήδη στη Βουλγαρία μέσω της Eurocatering BG Ltd.
Η αγορά που «τρέχει»
Πρόκειται άλλωστε για μια αγορά που συνεχίζει να αναπτύσσεται με ισχυρούς ρυθμούς. Το 2025 η κατηγορία της φρέσκιας σαλάτας κατέγραψε αύξηση 10,6% σε όγκο και 7,3% σε αξία, με τις έτοιμες, πλυμένες και κομμένες σαλάτες να κερδίζουν σταθερά έδαφος στο οργανωμένο λιανεμπόριο.
Στην τελευταία δημοσιευμένη οικονομική χρήση, το 2024, η Eurocatering κατέγραψε πωλήσεις 65,73 εκατ. ευρώ, έναντι 62,72 εκατ. ευρώ το 2023, με EBITDA 4,31 εκατ. ευρώ και καθαρά κέρδη 1,07 εκατ. ευρώ.
Επένδυση με μακροπρόθεσμο χαρακτήρα
Η είσοδος της Γλάρος δεν αλλάζει, πάντως, την εμπορική πολιτική της Eurocatering. Σύμφωνα με πηγές κοντά στην εταιρεία, ο Χρυσόστομος Μαυρόπουλος παραμένει στο τιμόνι της εταιρείας, διατηρώντας το 51%. Από την πλευρά του ομίλου Σκλαβενίτη, η επένδυση έχει μακροπρόθεσμο χαρακτήρα.
Όπως αναφέρουν πηγές του ομίλου στο mononews, «η Eurocatering διαθέτει πολυετή τεχνογνωσία στα φρέσκα συσκευασμένα οπωροκηπευτικά και ισχυρές συνεργασίες με Έλληνες παραγωγούς. Η επένδυση έχει μακροπρόθεσμο χαρακτήρα και στόχο να υποστηρίξει την περαιτέρω ανάπτυξη της εταιρείας, την παραγωγική της δυναμικότητα και τη συνεργασία της με την ελληνική πρωτογενή παραγωγή».
Η δημόσια κόντρα ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, με φόντο τη συναυλία στο ΟΑΚΑ, άνοιξε ξαφνικά μια συζήτηση που ξεπερνά κατά πολύ τη σχέση των δύο καλλιτεχνών. Σε ποιον ανήκει τελικά ένα τραγούδι; Στον άνθρωπο που το έγραψε ή στον τραγουδιστή που το ερμήνευσε, το έκανε επιτυχία και το έχει ταυτίσει επί δεκαετίες με τη φωνή του; Και, κυρίως, μπορεί ένας δημιουργός να φτάσει κάποια στιγμή στο σημείο να απαγορεύσει στον ερμηνευτή να τραγουδάει δημόσια τα τραγούδια του; Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περίπτωση Βίσση–Καρβέλα, καθώς πολύ σημαντικό μέρος του ρεπερτορίου της Άννας Βίσση φέρει την υπογραφή του γνωστού μουσικοσυνθέτη.
Πέρα, λοιπόν, από τυχόν οικονομικές εκκρεμότητες μεταξύ τους, το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων βρίσκεται στο επίκεντρο, αν και το σίγουρο είναι ότι δεν είναι τόσο απλό ούτε τόσο σύνηθες ο συνθέτης να απαγορεύσει σε συγκεκριμένο καλλιτέχνη την ερμηνεία των τραγουδιών του, όπως άλλωστε έχουν δείξει πολλά παραδείγματα και από το εξωτερικό.
Σε ποιον ανήκουν τελικά τα τραγούδια: Στη Βίσση ή στον Καρβέλα;
Ένα τραγούδι που επί δεκαετίες ακούγεται με τη φωνή της Άννας Βίσση μπορεί στη συνείδηση του κοινού να είναι δικό της τραγούδι, από νομική άποψη, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Το πνευματικό δικαίωμα πάνω στο ίδιο το μουσικό έργο ανήκει στον δημιουργό του, σε εκείνον δηλαδή που έγραψε τη μουσική και τους στίχους. Επομένως, στα τραγούδια στα οποία ο Νίκος Καρβέλας είναι συνθέτης ή και στιχουργός, εκείνος είναι ο δικαιούχος των αντίστοιχων πνευματικών δικαιωμάτων.
Η Άννα Βίσση δεν αποκτά πνευματική ιδιοκτησία πάνω στη μουσική ή στους στίχους απλώς επειδή πρώτη τα τραγούδησε, τα ερμηνεύει επί δεκαετίες ή επειδή ορισμένα από αυτά έχουν ταυτιστεί απόλυτα με τη φωνή και την καριέρα της. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν έχει δικά της δικαιώματα.
Ο νόμος αναγνωρίζει στους τραγουδιστές συγγενικά δικαιώματα, τα οποία είναι αυτοτελή και διαφορετικά από τα δικαιώματα του δημιουργού. Η Βίσση προστατεύεται, δηλαδή, ως ερμηνεύτρια για τη δική της καλλιτεχνική ερμηνεία, με δικαιώματα σχετικά με την εγγραφή, την αναπαραγωγή και τη διάθεσή της, καθώς και ηθικό δικαίωμα που προστατεύει, μεταξύ άλλων, την αναγνώρισή της ως ερμηνεύτριας.
Επομένως, στο ίδιο τραγούδι μπορούν να συνυπάρχουν διαφορετικά επίπεδα δικαιωμάτων, οπότε η ερώτηση σε ποιον ανήκει το τραγούδι δεν έχει μία μοναδική απάντηση.
Ποιες εξουσίες παρέχουν στον συνθέτη τα πνευματικά δικαιώματα
Ο δημιουργός δεν έχει απλώς το δικαίωμα να αναφέρεται το όνομά του δίπλα στο τραγούδι. Ο νόμος 2121/1993 του αναγνωρίζει ένα πλέγμα περιουσιακών εξουσιών που του επιτρέπουν να ελέγχει την οικονομική εκμετάλλευση του έργου του.
Μεταξύ αυτών βρίσκεται και μία εξουσία με ιδιαίτερη σημασία στη συγκεκριμένη κόντρα, το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει ή να απαγορεύει τη δημόσια εκτέλεση του έργου του.
Με λίγα λόγια, το γεγονός ότι κάποιος έγραψε ένα τραγούδι δεν σημαίνει απλώς ότι δικαιούται να πληρώνεται όταν αυτό πηγαίνει καλά. Σημαίνει ότι ο νόμος τού δίνει καταρχήν τον έλεγχο συγκεκριμένων τρόπων με τους οποίους το έργο του χρησιμοποιείται.
Το γεγονός, όμως, ότι ο δημιουργός έχει αυτές τις εξουσίες δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που ένα τραγούδι παίζεται σε μια συναυλία πρέπει κάποιος να πάρει τηλέφωνο τον συνθέτη για να ζητήσει την άδειά του. Αυτό γίνεται μέσω της συλλογικής διαχείρισης.
Πώς πληρώνεται ο δημιουργός - Τι κάνει η Αυτοδιαχείριση
Στην πράξη θα ήταν σχεδόν αδύνατον ένας δημιουργός να παρακολουθεί κάθε συναυλία, ραδιοφωνικό σταθμό, επιχείρηση ή άλλη χρήση στην οποία ακούγονται τα έργα του και να διαπραγματεύεται κάθε φορά χωριστά την άδειά του. Αυτόν τον ρόλο αναλαμβάνουν οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης.
Ο δημιουργός μπορεί να αναθέσει στον οργανισμό τη διαχείριση συγκεκριμένων δικαιωμάτων ή εξουσιών του και ο οργανισμός στη συνέχεια αδειοδοτεί τη χρήση του ρεπερτορίου που εκπροσωπεί, εισπράττει τις αντίστοιχες αμοιβές και τις αποδίδει στους δικαιούχους.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τις 300.000 ευρώ που, σύμφωνα με την πλευρά της Άννας Βίσση, έχουν αποδοθεί στον Νίκο Καρβέλα μέσω της Αυτοδιαχείρισης για τα πνευματικά του δικαιώματα από την εκτέλεση των έργων του στη συναυλία στο ΟΑΚΑ.
Τα χρήματα, επομένως, από πνευματικά δικαιώματα και μια ενδεχόμενη ξεχωριστή συμφωνία για προσωπική αμοιβή του Καρβέλα δεν είναι νομικά το ίδιο πράγμα. Είναι μεν σύνηθες οι συνθέτες να διαπραγματεύονται με τον καλλιτέχνη μια επιπλέον συμφωνία αμοιβής από τις εμφανίσεις του, όμως πρόκειται για συμβατική αμοιβή με αμοιβαία διαπραγμάτευση και εκ των προτέρων σύμβαση, όχι για την αμοιβή εκ του νόμου, η οποία αποδίδεται από τον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης.
Συνεπώς, το επιχείρημα ότι ο δημιουργός οφείλει να πληρώνεται για το έργο του σε μια συναυλία είναι αδιαμφισβήτητο, όμως δεν είναι το προκείμενο στη συγκεκριμένη κόντρα.
Μπορεί τελικά ο Καρβέλας να απαγορεύσει στη Βίσση να τραγουδά τα τραγούδια του;
Είναι οπωσδήποτε το πιο ενδιαφέρον νομικό ερώτημα που γεννά η σύγκρουση και η απάντηση τείνει προς το όχι και σίγουρα δεν είναι τόσο απλή. Το βέβαιο είναι ότι δεν αρκεί ένα εξώδικο με το οποίο ο δημιουργός δηλώνει ότι δεν επιθυμεί πλέον ένας συγκεκριμένος τραγουδιστής να ερμηνεύει τα έργα του.
Ο δημιουργός διαθέτει μεν καταρχήν την αποκλειστική εξουσία της δημόσιας εκτέλεσης. Όταν όμως έχει αναθέσει τη διαχείριση αυτής της εξουσίας σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης, η αδειοδότηση γίνεται μέσω του οργανισμού.
Έτσι, όσο ένα έργο βρίσκεται στο ρεπερτόριο που αδειοδοτείται για δημόσια εκτέλεση από τον οργανισμό και η χρήση έχει νόμιμα αδειοδοτηθεί, δεν απαιτείται η προσωπική συγκατάθεση του δημιουργού κάθε φορά που ένας συγκεκριμένος τραγουδιστής πρόκειται να το ερμηνεύσει.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ο δημιουργός χάνει για πάντα κάθε έλεγχο. Ο νόμος 4481/2017 δίνει στον δικαιούχο τη δυνατότητα, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να ανακαλέσει από τον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης δικαιώματα, κατηγορίες εξουσιών ή είδη έργων που του είχε αναθέσει. Η ανάκληση γίνεται με έγγραφη προειδοποίηση τριών μηνών, ενώ οι άδειες που έχουν ήδη χορηγηθεί εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι τη λήξη τους.
Θεωρητικά, λοιπόν, ένας δημιουργός που εξακολουθεί να διαθέτει τις σχετικές εξουσίες θα μπορούσε να ανακτήσει τον άμεσο έλεγχο της δημόσιας εκτέλεσης των έργων του και στη συνέχεια να αρνηθεί τη χορήγηση άδειας για μελλοντική χρήση. Όμως, είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και εφόσον υπάρχουν άδειες σε ισχύ, τότε μπορεί να πάρει ακόμη και χρόνια.
Κι όμως, έχει συμβεί στο παρελθόν
Το σενάριο αυτό πάντως δεν είναι θεωρητικό. Μια εντυπωσιακά παρόμοια ως προς τον μηχανισμό διαμάχη εκτυλίχθηκε πρόσφατα στις ΗΠΑ γύρω από τους TheGuessWho και τον BurtonCummings, βασικό τραγουδιστή και δημιουργό πολλών από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος.
Ο Cummings είχε γράψει ή συγγράψει πολύ γνωστά τραγούδια όπως τα «American Woman», «These Eyes» και «No Time». Χρόνια μετά την αποχώρησή του, άλλα παλαιά μέλη συνέχισαν να περιοδεύουν υπό το όνομα The Guess Who, χρησιμοποιώντας διαφορετικό τραγουδιστή και κιθαρίστα. Ο Cummings, ο οποίος κατηγορούσε το σχήμα ότι παρουσιαζόταν ουσιαστικά ως οι πραγματικοί The Guess Who, αποφάσισε το 2024 να χρησιμοποιήσει τα ίδια τα πνευματικά του δικαιώματα για να το σταματήσει.
Έκανε, λοιπόν, μια εξαιρετικά ασυνήθιστη κίνηση, τερματίζοντας τις συμφωνίες συλλογικής αδειοδότησης των τραγουδιών του με οργανισμούς performing rights, μεταξύ των οποίων η BMI. Μέχρι τότε οι συναυλιακοί χώροι μπορούσαν, μέσω των γενικών αδειών που διέθεταν από τους οργανισμούς αυτούς, να φιλοξενούν δημόσιες εκτελέσεις των τραγουδιών του. Όταν ο Cummings απέσυρε τα έργα του από αυτό το σύστημα, η γενική αυτή άδεια έπαψε να καλύπτει τις συγκεκριμένες συνθέσεις.
Ο ίδιος μάλιστα δέχθηκε να χάσει σημαντικά έσοδα, προκειμένου να αποκτήσει ξανά τον άμεσο έλεγχο της αδειοδότησης. Το αποτέλεσμα ήταν δραστικό, αφού οι χώροι στους οποίους επρόκειτο να εμφανιστεί η άλλη εκδοχή των The Guess Who ενημερώθηκαν ότι δεν είχαν άδεια να παρουσιάζουν τις συνθέσεις του Cummings και η προγραμματισμένη περιοδεία ακυρώθηκε.
Η ιστορία, μάλιστα, δεν έχει τελειώσει. Το 2026 πρώην μέλη των The Guess Who προσέφυγαν κατά της BMI, υποστηρίζοντας ότι υπέστησαν ζημίες εκατομμυρίων από την ακύρωση των συναυλιών μετά την κίνηση του Cummings.
