Τουρισμός: Οι κατοικίες εργαζομένων αναγκαία υποδομή και το next big thing για το real estate
Ο «χρησμός» Κωνσταντακόπουλου & οι κινήσεις Εξάρχου, Κόκκαλη και Χρυσικού
The Wiseman
Όλο το παρασκήνιο της συμφωνίας Βρεττού – Παπαβασιλείου, το ράλι της ΔΕΗ και το άγχος του Στάσση, o Μυτιληναίος και το ABC, τα κέρδη του Παπαλέκα, big deals από Φράγκου και Γεωργιόπουλο, ο γάμος Προκοπίου με Μεξικάνα καλλονή και ένα hot επεισόδιο σε κανάλι
Η βραδιά του Κυκλαδικού Μουσείου στο Λονδίνο, το Φεστιβάλ των Καννών, the Birthday Party, η οικογένεια Χατζηιωάννου στο Buckingham Palace, η Έξοδος του Μεσολογγίου, Mondays in the City στο Athenee, The Pop Up Project Dinner
Francesco La Camera (IRENA) στο mononews: Τι χρειάζεται για να οχυρώνουν οι ΑΠΕ μια οικονομία απέναντι στις κρίσεις – Κατά 30% θα μειωθεί το κόστος της αποθήκευσης
Σε πλήρη εξέλιξη παραμένει η συμφωνία που είχε αποκαλύψει το mononews.gr τον Φεβρουάριο για την είσοδο του γαλλικού ομίλου Veolia στη Μεσόγειος ΑΕ και κατ’ επέκταση στην ελληνική αγορά διαχείρισης απορριμμάτων.
Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες, η διαδικασία προχωρά και βρίσκεται ακόμη στο στάδιο του due diligence, με τις σχετικές αξιολογήσεις να εξελίσσονται κανονικά. Στόχος παραμένει η ολοκλήρωση της συναλλαγής μέσα στο φθινόπωρο του 2026, εφόσον ολοκληρωθούν οι προβλεπόμενοι οικονομικοί, νομικοί και επιχειρησιακοί έλεγχοι και κλειδώσουν οι τελικοί όροι της συμφωνίας.
Η υπό διαμόρφωση συναλλαγή αφορά, σύμφωνα με τις πληροφορίες, την εξαγορά πλειοψηφικού πακέτου μετοχών, άνω του 51%, της Μεσόγειος ΑΕ από τον γαλλικό κολοσσό Veolia, σε μια κίνηση που αναμένεται να αναδιαμορφώσει τον χάρτη των περιβαλλοντικών υποδομών στην Ελλάδα.
Εφόσον ολοκληρωθεί, η συμφωνία θα σηματοδοτήσει μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη για την ελληνική αγορά περιβαλλοντικών υποδομών, καθώς ο γαλλικός όμιλος Veolia θα αποκτήσει άμεση παρουσία στον τομέα της διαχείρισης αποβλήτων στην Ελλάδα, επεκτείνοντας το αποτύπωμά του πέρα από τις ήδη υφιστάμενες δραστηριότητές του στον τομέα του νερού.
Η χρονική συγκυρία θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη για τον κλάδο, καθώς η αγορά διαχείρισης απορριμμάτων στην Ελλάδα εισέρχεται σε νέα φάση ανάπτυξης, με μεγάλα έργα επεξεργασίας αποβλήτων και ΣΔΙΤ να ωριμάζουν τα επόμενα χρόνια και με την Αττική να βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων.
Τι βλέπει η Veolia στη Μεσόγειος
Για τη Veolia, η εξαγορά αποτελεί ουσιαστικά το επόμενο βήμα της στρατηγικής ενίσχυσης της παρουσίας της στην ελληνική αγορά. Ο γαλλικός όμιλος έχει ήδη παρουσία στη χώρα μέσω δραστηριοτήτων που σχετίζονται με το νερό, ενώ συμμετέχει και στην ΕΥΑΘ με ποσοστό 5,6%. Παράλληλα, μέσω της Veolia Services Greece έχει ήδη δείξει πρόθεση να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο σε έργα περιβάλλοντος, ενέργειας και υποδομών.
Η είσοδος στη διαχείριση απορριμμάτων έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική αγορά αναμένεται να περάσει σε νέα επενδυτική φάση, με σειρά νέων μονάδων επεξεργασίας αποβλήτων, έργων ΣΔΙΤ και επενδύσεων στην κυκλική οικονομία.
Για έναν όμιλο που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 50 χώρες και αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους παρόχους υπηρεσιών νερού, αποβλήτων και ενέργειας, η Ελλάδα εμφανίζεται ως αγορά με σημαντικό περιθώριο ανάπτυξης και αυξημένες ανάγκες σε σύγχρονες περιβαλλοντικές υποδομές.
Γιατί η Μεσόγειος αποτελεί στρατηγικό στόχο
Από την πλευρά της Μεσόγειος ΑΕ, η συμφωνία αποτυπώνει τη μετάβαση της εταιρείας σε ένα νέο στάδιο ανάπτυξης.
Η ελληνική εταιρεία, υπό την καθοδήγηση του Διονύση Γεωργοπούλου, έχει καταφέρει μέσα σε περίπου 25 χρόνια να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους εγχώριους ομίλους περιβαλλοντικών υποδομών, με δραστηριότητα που εκτείνεται στη διαχείριση αποβλήτων, την επεξεργασία νερού και λυμάτων, τις ενεργειακές εφαρμογές και τις ψηφιακές πράσινες υπηρεσίες.
Η εταιρεία διαθέτει ισχυρή τεχνική βάση, συμμετέχει σε μεγάλα έργα υποδομών και συνεργάζεται με κορυφαίους ελληνικούς ομίλους σε έργα περιβάλλοντος και ΣΔΙΤ.
Παράλληλα, ένα από τα βασικά στοιχεία που φαίνεται να ενισχύουν την επενδυτική της αξία είναι το ισχυρό ανεκτέλεστο έργων, το οποίο προσεγγίζει τα 700 εκατ. ευρώ, προσφέροντας υψηλή ορατότητα για τα επόμενα χρόνια.
Στα τελευταία δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία, η εταιρεία εμφάνισε έντονη αναπτυξιακή δυναμική, με αύξηση κύκλου εργασιών και ακόμη ισχυρότερη ενίσχυση της λειτουργικής κερδοφορίας, επιβεβαιώνοντας τη θέση της ως ενός από τους βασικούς παίκτες του κλάδου.
Υπάρχουν αγωγές που αφορούν επιχειρηματικές διαφορές, οικογενειακές συγκρούσεις ή και τα δύο. Υπάρχουν αγωγές που επιχειρούν να μετατρέψουν προσωπικές συγκρούσεις σε γεωπολιτικά ζητήματα. Και υπάρχει και η υπόθεση του Άλκη Δαυίδ, η οποία είναι από μόνη της μια δικιά της κατηγορία.
Ο Ελληνοβρετανός επιχειρηματίας Άλκης Δαυίδ, κληρονόμος της οικογένειας Λεβέντη που έχτισε τεράστια περιουσία με την Coca-Cola και είναι εδώ και χρόνια μια από τις πιο εκκεντρικές φιγούρες του διεθνούς επιχειρηματικού κόσμου, κατέθεσε ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αντίγκουα– Μπαρμπούντα μια αγωγή τέτοιας έκτασης και ιδιομορφίας, ώστε το ίδιο το δικαστήριο κατέληξε να τη χαρακτηρίζει υπερβολικά εκτεταμένη ως σύλληψη και να την απορρίπτει.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η δικαστική γλώσσα γίνεται όσο πιο ευγενική μπορεί, προκειμένου να περιγράψει κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο, αν όχι πρωτάκουστο.
Γιατί όταν σε ένα δικόγραφο συνυπάρχουν η Disney, η Paramount, η JPMorgan, διάσημοι Αμερικανοί δικηγόροι, δικαστές της Καλιφόρνιας, πολιτικοί της Αντίγκουα και ένα σχέδιο δικαιωμάτων άνθρακα δισεκατομμυρίων δολαρίων, τότε το αποτέλεσμα θυμίζει λιγότερο συμβατική επιχειρηματική διαφορά και περισσότερο έναν παγκόσμιο χάρτη υποτιθέμενης συνωμοσίας.
Το «πράσινο» project κοραλλιών και θαλάσσιων λιβαδιών 8 δισ. δολαρίων
Στον πυρήνα της αγωγής που άσκησε ο Δαυίδ κατά πάντων υπευθύνων -ήτοι κατά του παγκόσμιου status quo- βρέθηκε ένα γιγαντιαίο περιβαλλοντικό project, το οποίο ο ίδιος παρουσιάζει ως οικονομικό σχέδιο εθνικής σημασίας για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.
Συγκεκριμένα, ο Δαυίδ μέσω του SwissX Sovereign Wealth Fund και σε συνεργασία με την κυβέρνηση της χώρας, είχε αναπτύξει ένα πρόγραμμα αποκατάστασης κοραλλιογενών υφάλων και θαλάσσιων λιβαδιών έκτασης περίπου 113 εκατομμυρίων στρεμμάτων .
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το οικονομικό μέγεθος που επικαλείται ο Δαυίδ, καθώς σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, το project είχε ετήσια δυνατότητα δέσμευσης άνθρακα περίπου 17 έως 19 εκατομμυρίων μετρικών τόνων, αξίας 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως μέσω της εμπορίας εκπομπών άνθρακα. Και για τα επόμενα 50 χρόνια μια δουλειά αξίας... 400 δις δολαρίων!!!
Μέχρι εδώ, η υπόθεση μοιάζει με μια υπερφιλόδοξη πράσινη επενδυτική πρωτοβουλία. Όμως, η συνέχεια αποδεικνύεται μια -κρινόμενη εκ του αποτελέσματος αποτυχημένη- προσπάθεια μετατροπής ενός επιχειρηματικού ναυαγίου σε θεωρία συνωμοσίας.
Ο Δαυίδ στην αγωγή που άσκησε ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αντίγκουα Μπαρμπούντα δεν υποστηρίζει απλώς ότι απέτυχε επιχειρηματικά ή ότι συγκρούστηκε με ανταγωνιστές. Υποστηρίζει ουσιαστικά ότι γύρω από το project οργανώθηκε μια διεθνής επιχείρηση εξόντωσης με στόχο να καταστραφεί ο ίδιος, οι εταιρείες του και αυτό που αποκαλεί «κυριαρχία carbon credits» της Αντίγκουα.
Με λίγα λόγια, επιχειρεί να μετατρέψει μια επιχειρηματική διαφορά σε υπόθεση κρατικής κυριαρχίας.
Από τη Disney και τη Sony μέχρι τη JPMorgan και δικαστές της Καλιφόρνια: Ποιους κατηγορεί ο Δαυίδ
Βλέποντας κανείς κατά ποιων στρέφεται η αγωγή, γίνεται ξεκάθαρο ότι ο επιχειρηματίας θέλησε να κατηγορήσει σχεδόν σύσσωμο το παγκόσμιο σύστημα για την αποτυχία του εγχειρήματός του.
Ανάμεσα στους πρώτους εναγομένους εμφανίζονται ο David Boies και η Gloria Allred, δύο από τα πιο γνωστά ονόματα της αμερικανικής δικηγορίας. Δίπλα τους βρίσκονται ο Michael Avenatti και ο Tom Girardi, πρόσωπα που έχουν απασχολήσει επανειλημμένα τη δημοσιότητα στις ΗΠΑ λόγω πολύκροτων υποθέσεων και σκανδάλων.
Το δικόγραφο κάνει λόγο για «συμπαιγνία μεταξύ δικηγόρων, τραπεζών, ομίλων media και πολιτικών παραγόντων», με τον Δαυίδ να επιχειρεί να παρουσιάσει όλους αυτούς τους μάχιμους δικηγόρους ως μέρος ενός μηχανισμού εργαλειοποίησης της δικαιοσύνης (weaponized litigation), δηλαδή μιας συντονισμένης χρήσης του δικαστικού συστήματος ως εργαλείου εξόντωσης.
Κάπως έτσι, εμφανίζονται ως εναγόμενοι και η Paramount, η CBS, η Disney, η NBCUniversal, η Fox, η Sony, η Warner Music και άλλοι κολοσσοί της βιομηχανίας των media, μαζί με τη Shari Redstone και κορυφαία στελέχη της αμερικανικής βιομηχανίας ψυχαγωγίας. Ο ισχυρισμός του Δαυίδ είναι ότι συμμετείχαν σε μια οργανωμένη δυσφημιστική εκστρατεία εις βάρος του μέσω δημοσιευμάτων και δημόσιας έκθεσης.
Και ενώ ήδη όλο αυτό μοιάζει τουλάχιστον αλλόκοτο, ο κύκλος των εναγομένων ανοίγει ακόμη περισσότερο και προκαλεί ερωτηματικά για το ποιος δικηγόρος δέχθηκε να συντάξει τέτοια αγωγή, αφού αυτή στρέφεται και κατά τραπεζών (και των CEOs τους), όπως η JPMorgan, η HSBC, η Deutsche Bank, η Citibank, η Bank of America και η UBS, μαζί με κορυφαίους τραπεζίτες όπως ο Jamie Dimon και η Jane Fraser.
Στην αγωγή περιλαμβάνονται, επίσης, πολιτικά πρόσωπα της ΑντίγκουαΜπαρμπούντα και στελέχη του αντιπολιτευόμενου United Progressive Party (UPP), με τον Δαυίδ να αφήνει να εννοηθεί ότι ακόμη και εσωτερικοί πολιτικοί μηχανισμοί στην Αντίγκουα λειτούργησαν συντονισμένα για την υπονόμευση των projects του. Οπότε, το αφήγημα της αγωγής δεν περιορίζεται σε μια επιχειρηματική ή δικαστική σύγκρουση, αλλά επεκτείνεται πλέον και στο πολιτικό πεδίο.
Και σαν να μην ήταν ήδη αρκετά παράδοξο το σκηνικό, στη λίστα εμφανίζονται ακόμη και δικαστές του Ανώτερου Δικαστηρίου του Λος Άντζελες (Los Angeles Superior Court), του Εφετείου της Καλιφόρνιας (California Court of Appeal) και του οργανισμόυ διαιτησίας JAMS Arbitration.
Διαβάζοντας, μάλιστα, και τις κατηγορίες που επικαλείται ο Δαυίδ, γεννιέται το εύλογο ερώτημα αν πρόκειται για μια πραγματική νομική διαφορά ή μια αφήγηση στην οποία σχεδόν κάθε ισχυρός θεσμός που ήρθε σε σύγκρουση με τον επιχειρηματία εντάσσεται τελικά σε ένα ενιαίο σχέδιο δίωξής του.
Οι κατηγορίες και η παγκόσμια συνωμοσία
Η ίδια η νομική βάση της αγωγής ακολουθεί ακριβώς αυτή τη λογική.
Η αφετηρία είναι η δυσφήμηση, με το δικόγραφο να κάνει λόγο για «δημοσίευση ψευδών και επιζήμιων δηλώσεων παγκοσμίως». Ο Δαυίδ υποστηρίζει ουσιαστικά ότι η δημόσια εικόνα του καταστράφηκε μέσα από συντονισμένες επιθέσεις και ότι η δυσφήμηση αυτή είχε άμεσες οικονομικές συνέπειες στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες.
Όμως η αγωγή δεν μένει στην κλασική λογική μιας αγωγής αποζημίωσης λόγω δυσφήμησης, αλλά μετατρέπεται σε κάτι πολύ ευρύτερο. Ο πυρήνας της αγωγής είναι η κατηγορία περί συνωμοσίας (civil conspiracy όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά). Ο Δαυίδ επιχειρεί να ενώσει σε ένα ενιαίο αφήγημα δικηγόρους, μιντιάρχες, τραπεζικά ιδρύματα, πολιτικούς και ακόμη και δικαστικούς θεσμούς, παρουσιάζοντάς τους ως μέρη ενός κοινού μηχανισμού που λειτουργούσε συντονισμένα εναντίον του.
Στη συνέχεια επικαλείται ως κατηγορία την παράνομη παρέμβαση σε επιχειρηματικές σχέσεις και συμφωνίες λόγω «παρεμπόδισης κυριαρχικών συμφωνιών και projects εμπορίας δικαιωμάτων άνθρακα». Η λογική εδώ είναι ότι οι εναγόμενοι κατηγορούνται ότι υπονόμευσαν στρατηγικές συμφωνίες και χρηματοδοτήσεις, ώστε να καταρρεύσει το project.
Η κορύφωση, όμως, της παράδοξης επιχειρηματολογίας έρχεται με την τελευταία κατηγορία, την υποτιθέμενη «παραβίαση των κυριαρχικών οικονομικών δικαιωμάτων της Αντίγκουα», με την υπόθεση να αποκτά γεωπολιτική διάσταση. Ο Δαυίδ επιχειρεί ουσιαστικά να παρουσιάσει την υπονόμευση των carbon-credit projects όχι μόνο ως επίθεση στον ίδιο, αλλά και ως επίθεση στην ίδια την οικονομική κυριαρχία της Αντίγκουα.
Και μάλλον αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής του δικαστηρίου.
Πώς το δικαστήριο αποδόμησε την αγωγή
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Αντίγκουα δεν μπήκε καν στην ουσία των καταγγελιών. Το πρώτο πράγμα που εξέτασε ήταν αν έχει καν αρμοδιότητα να δικάσει μια τόσο αχανή και διεθνοποιημένη υπόθεση.
Και, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέληξε ότι δεν έχει, σημειώνοντας ότι «κανένας από τους εναγομένους δεν φαίνεται να κατοικεί εντός της δικαιοδοσίας και οι περισσότερες από τις καταγγελίες φαίνεται να αφορούν πράξεις που συνέβησαν εκτός Αντίγκουα και Μπαρμπούντα».
Πέρα, όμως, από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, η αγωγή απορρίφθηκε και για έναν πολύ ουσιαστικότερο λόγο, κυρίως εξαιτίας της δομής και του περιεχομένου της, αφού θεωρήθηκε «ευρεία ως προς τη σύλληψη, διάχυτη ως προς τη μορφή και στραμμένη εναντίον μεγάλου αριθμού αλλοδαπών προσώπων και οντοτήτων».
Πρόκειται για εξαιρετικά προσεκτική δικανική γλώσσα, η οποία όμως στην πράξη λέει κάτι αρκετά σαφές. Ότι το δικόγραφο έμοιαζε περισσότερο με χαοτική θεωρία διεθνούς συνωμοσίας παρά με συνεκτική και συγκεκριμένη νομική αξίωση.
Πράγματι, το δικαστήριο είδε μια αγωγή που ανέπτυσσε γλαφυρά μια διεθνή θεωρία συνωμοσίας του συστήματος κατά ενός συγκεκριμένου επιχειρηματία, οπότε δεν είχε άλλη επιλογή πέρα από το να αμφισβητήσει ότι υπήρχε επαρκής και συγκεκριμένη νομική βάση.
Τελικά, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι ούτε το φιλόδοξο project των carbon credits ούτε τα δισεκατομμύρια δολάρια που επικαλείται ο Άλκης Δαυίδ. Είναι το γεγονός ότι η αγωγή μοιάζει να μετατρέπει κάθε πρόσωπο, θεσμό ή οργανισμό που συγκρούστηκε μαζί του σε μέρος ενός ενιαίου παγκόσμιου σχεδίου δίωξής του. Γι’ αυτό η απόφαση του δικαστηρίου αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι μόνο νομικό αλλά κοινωνιολογικό. Γιατί πίσω από την αυστηρή και προσεκτική γλώσσα της απόφασης, διακρίνεται ξεκάθαρα η αμηχανία ενός δικαστηρίου που βρέθηκε μπροστά όχι σε μια συνηθισμένη επιχειρηματική διαφορά, αλλά σε ένα αφήγημα όπου η πραγματικότητα, η επιχειρηματική αποτυχία και η θεωρία συνωμοσίας μπλέκονται επικίνδυνα μεταξύ τους.
Ποιος είναι ο Αλκης Δαυίδ
Ο Άλκης Δαυίδ είναι ίσως ο πιο εκκεντρικός και αμφιλεγόμενος γόνος της γνωστής επιχειρηματικής οικογένειας, της δυναστείας που συνδέθηκε επί δεκαετίες με την εμφιάλωση της The Coca-Cola Company στην Αφρική μέσω του ομίλου Leventis-David. Στον διεθνή Τύπο συχνά τον αποκαλούν «Mr Coca-Cola», αν και ο ίδιος προσπάθησε να χτίσει προφίλ πέρα από το οικογενειακό brand: επιχειρηματίας τεχνολογίας, παραγωγός, ηθοποιός, media personality και provocateur των social media. Γεννημένος στο Λάγος της Νιγηρίας, με κυπριακές και ελληνικές ρίζες, μεγάλωσε ανάμεσα σε Αφρική, Κύπρο και Λονδίνο. Η περιουσία του συνδέθηκε με τη βιομηχανία αναψυκτικών, αλλά εκείνος στράφηκε κυρίως στα media και την τεχνολογία. Ίδρυσε πλατφόρμες streaming και online broadcasting, επένδυσε σε startups και ασχολήθηκε με την παραγωγή κινηματογραφικών projects, ενώ πέρασε και από μικρούς ρόλους στο Χόλιγουντ. Στο διαδίκτυο έγινε γνωστός για τις υπερβολικές εμφανίσεις, τις εξωφρενικές αγορές, τα πάρτι, τα βίντεο με όπλα, supercars, κάνναβη και μια γενικότερη εικόνα «bad billionaire».
Οι πιο σοβαρές υποθέσεις που τον ακολούθησαν ήταν οι δικαστικές διαμάχες στις ΗΠΑ για σεξουαλική παρενόχληση και εργασιακή κακοποίηση. Πρώην εργαζόμενές του τον κατηγόρησαν για προσβλητική συμπεριφορά, άσεμνα μηνύματα και τοξικό εργασιακό περιβάλλον. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες, όμως δικαστικές αποφάσεις και συμβιβασμοί του κόστισαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια.
Η πρώτη μεγάλη δημόσια «έκρηξη» ήρθε το 2019, όταν δικαστήριο του Λος Άντζελες επιδίκασε περίπου 11 εκατ. δολάρια σε πρώην εργαζόμενή του για σεξουαλική παρενόχληση και εκδικητική απόλυση. Η γυναίκα κατέθεσε ότι ο Δαυίδ είχε δημιουργήσει περιβάλλον συνεχούς σεξουαλικής πίεσης, με άσεμνα σχόλια, αγγίγματα και εξευτελισμούς, ενώ την απέλυσε όταν δεν ανταποκρίθηκε. Το Mononews τότε τον περιέγραφε σαν «φακίρη διαδικτυακών εντυπώσεων» που μετέτρεπε τη ζωή του σε δημόσιο θέαμα.
Η υπόθεση που τον διέλυσε οικονομικά και επικοινωνιακά ήταν εκείνη της Lauren Reeves. Η Reeves εργαζόταν στη FilmOn και κατηγόρησε τον Δαυίδ για επαναλαμβανόμενη κακοποιητική συμπεριφορά: ότι την άρπαζε από τον λαιμό, την εξανάγκαζε σε σεξουαλικές πράξεις και λειτουργούσε σαν να ήταν απλησίαστος λόγω πλούτου και ισχύος. Το δικαστήριο στην Καλιφόρνια επιδίκασε αποζημίωση δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων εις βάρος του.
Το 2024 το Mononews ανέφερε ρεπορτάζ από τους Los Angeles Times για νέα απόφαση-μαμούθ: Περίπου 900 εκατ. δολάρια αποζημίωση σε γυναίκα που τον κατηγόρησε για βιασμό και σεξουαλικές επιθέσεις σε βάθος τριετίας. Η καταγγελία περιλάμβανε ισχυρισμούς ότι ο Δαυίδ χρησιμοποιούσε ναρκωτικές ουσίες ή προϊόντα CBD για να αποπροσανατολίζει τα θύματα, ενώ σε μία από τις πιο ακραίες περιγραφές φέρεται να έγινε επίθεση παρουσία ντόμπερμαν.
Αυτές οι υποθέσεις είχαν άμεση επίπτωση και στην περιουσία του, καθώς πιστωτές κινήθηκαν εναντίον ακινήτων του.
Ο τσακωμός για το σπίτι στις Σπέτσες
Η πιο πολυσυζητημένη ελληνική ιστορία ήταν η βίλα του στις Σπέτσες. Το σπίτι θεωρούνταν ένα από τα πιο εμβληματικά ακίνητα του νησιού: Μεγάλη παραθαλάσσια ιδιοκτησία στην περιοχή Παναγιά Αρμάτα, κοντά στο Παλιό Λιμάνι, με πολλαπλά κτίρια και πισίνα. Το ακίνητο βγήκε σε πλειστηριασμό εξαιτίας αμερικανικών δικαστικών απαιτήσεων και τελικά πουλήθηκε το 2023 για περίπου 13,1 εκατ. ευρώ, πολύ πάνω από την τιμή εκκίνησης.
Το στοιχείο που έκανε την υπόθεση οικογενειακό θρίλερ ήταν ότι αγοραστής εμφανίστηκε συγγενικό του πρόσωπο, ο επιχειρηματίας Χρήστος Λεβέντης. Ο Άλκης Δαυίδ ξέσπασε δημόσια, λέγοντας ότι ο ξάδερφός του «του άρπαξε ύπουλα το σπίτι» και ότι προσπαθούσε χρόνια να αποκτήσει τη βίλα. Δήλωσε μάλιστα ότι θα κινηθεί δικαστικά για να την πάρει πίσω.
Οι Σπέτσες είχαν σχεδόν συμβολική σημασία για τον ίδιο. Εκεί περνούσε μεγάλα διαστήματα από παιδί, εκεί έκανε οικογενειακές διακοπές, ενώ το σπίτι λειτουργούσε σαν προσωπικό «καταφύγιο» μακριά από τη ζωή του σε Λονδίνο, Λος Άντζελες και Καραϊβική. Η βίλα είχε φιλοξενήσει celebrity parties, φωτογραφίσεις και πολυτελείς διακοπές με τη σύζυγό του Jennifer Stano.
Γενικώς η δημόσια εικόνα του είναι ένα μείγμα δισεκατομμυριούχου playboy, internet troll και ανθρώπου που συγκρούστηκε ανοιχτά με την ίδια του την οικογένεια και το κατεστημένο. Άλλοι τον βλέπουν σαν αυτοκαταστροφικό κροίσο, άλλοι σαν αντισυμβατικό χαρακτήρα που ποτέ δεν θέλησε να παίξει τον ρόλο του «σοβαρού κληρονόμου».
Στην αίθουσα δημοπρασιών επικρατούσε αναβρασμός. Τα σχόλια περίσσευαν πριν σημάνει η έναρξη και το θερμόμετρο ανέβηκε μόλις άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες προσφορές, με το μνημειώδες έργο του Τζάκσον Πόλοκ, τρόπαιο επί σκηνής του οίκου Christie’s να περιμένει τον επόμενο ιδιοκτήτη του.
Την περασμένη Δευτέρα ένα ακόμη ρεκόρ θα καταγραφόταν στην ιστορία των δημοπρασιών και στην αγορά της τέχνης αλλά η τιμή ενός πίνακα δεν είναι φυσικά, το πιο ενδιαφέρον πράγμα σ΄αυτόν. Υπάρχει κάτι περισσότερο, πέρα από τους δισεκατομμυριούχους με καλό γούστο –ή τουλάχιστον ακριβό- που σπεύδουν για την απόκτηση ενός σπουδαίου έργου μεγάλου καλλιτέχνη για να το εξαφανίσουν τις περισσότερες φορές στις ιδιωτικές συλλογές τους.
Είναι η ιστορία αυτού του έργου που μετράει, η σημασία που είχε για τον καλλιτέχνη, ο λόγος για τον οποίο γίνεται συλλεκτική εμμονή αλλά και γιατί, αιώνες ενδεχομένως, μετά τη δημιουργία του εξακολουθεί να διαθέτει δυναμική και απήχηση, που …απλώς μετριέται σε εκατομμύρια.
Η καλύτερη τέχνη έτσι, αυτή που εξελίσσει τον πολιτισμό, παραμένει εντυπωμένη στο μυαλό και αλλάζει τον τρόπο που βλέπει κανείς τον κόσμο δεν έχει καμία σχέση με το τι είναι διατεθειμένος να πληρώσει κάποιος σε μια δεδομένη βραδιά δημοπρασίας. Υπάρχει σε έναν χώρο που τα χρήματα δεν μπορούν να αγγίξουν. Αλλά φυσικά, όταν ένα έργο περάσει ένα όριο, υπάρχει κάτι σχεδόν αναπόφευκτο στην σπείρα των τιμών. Με κάθε πώληση που σπάει ρεκόρ, ο πήχης τίθεται ψηλότερα, το διακύβευμα γίνονται εντονότερο και η φρενίτιδα βαθαίνει. Κάθε τιμή ανοίγει την πόρτα σε μια άλλη πιθανότητα και όλα είναι ανοιχτά.
Αν ένα έργο μπορεί να πουληθεί για 450 εκατομμύρια δολάρια, όπως έχει συμβεί ήδη με τον «Salvator Mundi», που θεωρείται ότι είναι δημιούργημα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, τι εμποδίζει το επόμενο να φθάσει το μισό δισεκατομμύριο ή και περισσότερο; Όσο όμως οι αριθμοί αυξάνονται τόσο η απομάκρυνση από την ουσία είναι αισθητή. Γιατί εν τέλει το έργο είναι η αξία και όχι η τιμή του.
Σε μια λίστα έτσι, με δώδεκα από τα ακριβότερα έργα τέχνης, που έχουν πωληθεί ποτέ σε δημοπρασία, έχοντας ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια δολάρια μπορεί κανείς να σημειώσει εκτός από το χρήμα, αυτό ακριβώς που κάνει την τέχνη μοναδική.
Ο «Σωτήρας του κόσμου» του Λεονάρντο ντα Βίντσι (;)
Πρώτος φυσικά, ο «Σωτήρας του κόσμου» αλλά είναι όντως έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι; Οι αμφιβολίες που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς είναι πολλές ενώ υπάρχει και η άποψη, ότι ένα τμήμα του, συγκεκριμένα τα χέρια του Ιησού ζωγραφίστηκαν από άλλο καλλιτέχνη ή τους μαθητές του Ντα Βίντσι σε μεταγενέστερο χρόνο. Από την άλλη ως απάντηση έρχεται η πρόταση άλλου ειδικού, ότι το μειδίαμα της μορφής προσομοιάζει του χαμόγελου της Μόνα Λίζα.
Το έργο απεικονίζει τον Ιησού Χριστό κατά μέτωπον με το δεξί του χέρι να ευλογεί και το αριστερό να κρατά μια κρυστάλλινη σφαίρα ενώ τα ενδύματά του είναι αναγεννησιακά. Χρονολογούμενος περίπου το 1499–1510 θεωρούνταν αρχικά ως αντίγραφο κάποιου απολεσθέντος πρωτότυπου, όταν όμως αφαιρέθηκαν οι επιζωγραφίσεις με τις οποίες ήταν καλυμμένο και αποκαταστάθηκαν οι φθορές του εμφανίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, το 2011 ως αυθεντικό έργο του Ντα Βίντσι.
Αμέσως άρχισε η συζήτηση γύρω από την αυθεντικότητά του αλλά οι όποιες αμφιβολίες δεν ανέκοψαν την πώλησή του τον Νοέμβριο του 2017 από τους Christie's Νέας Υόρκης στον πρίγκιπα της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν για 450,3 εκατομμύρια δολάρια.
[caption id="attachment_2150564" align="aligncenter" width="1920"] Η είσοδος στην ιστορική δημοπρασία που ανέδειξε τον «Σωτήρα του κόσμου» στο ακριβότερο έργο του κόσμου[/caption]
Η πώληση είχε πραγματοποιηθεί σε μια γεμάτη αίθουσα εν μέσω ενός έντονου πολέμου προφορών, ο οποίος διήρκεσε 19 λεπτά. Η αρχή έγινε με 100 εκατομμύρια δολάρια ενώ όταν ο πίνακας ξεπέρασε τα 200 εκατομμύρια οι παριστάμενοι ξέσπασαν σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. Αλλά υπήρχε μεγάλη ακόμη άνοδος ώσπου να κλείσει τελικά στα 400 εκατομμύρια δολάρια, με επιπλέον 50 εκατομμύρια σε αμοιβές.
Παρά την αβεβαιότητα για την αυθεντικότητά του αλλά και την αμφιλεγόμενη αποκατάστασή του η σύνδεση με τον Ντα Βίντσι γοήτευσε τους αγοραστές. Να σημειωθεί όμως, ότι ο πίνακας είχε πωληθεί το 2005 για μόλις 1.175 δολάρια το 2005 ως έργο κάποιου μαθητή του Λεονάρντο.
Η πώληση εξάλλου, σηματοδοτήθηκε από μία προσεκτικά ενορχηστρωμένη διαφημιστική καμπάνια από τον οίκο Christie's, η οποία περιελάμβανε μια παγκόσμια περιοδεία με την υποστήριξη διασημοτήτων, όπως η Πάτι Σμιθ και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Σε κάθε περίπτωση όμως, η πώληση αυτή, εκτός από το ρεκόρ τόνισε επίσης, τον ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο της αγοραίας αξίας στον κόσμο της τέχνης, όπου η τιμή μπορεί να επισκιάσει την ιστορική και καλλιτεχνική σημασία ενός έργου.
Το πορτρέτο μιας κυρίας από τον Γκούσταφ Κλιμτ
Το πορτρέτο της Ελίζαμπετ Λέντερερ (1914–16) του Γκούσταφ Κλιμτ έγινε τον Νοέμβριο του 2025 το δεύτερο ακριβότερο έργο τέχνης, που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία, όταν έφτασε τα 236,4 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Sotheby's. Το ολόσωμο πορτρέτο, ένα από τα δύο μόνο επώνυμα έργα του Κλιμτ, που βρίσκονταν σε ιδιωτικά χέρια ήταν το αδιαμφισβήτητο κεντρικό κομμάτι της πώλησης της Συλλογής Λέοναρντ Λόντερ. Η δημοπρασία ξεκίνησε στα 130 εκατομμύρια δολάρια και διήρκεσε 20 λεπτά μεγάλης έντασης, ώσπου το έργο να κατακυρωθεί σε άγνωστο αγοραστή.
[caption id="attachment_2150567" align="aligncenter" width="1267"] Το «Πορτρέτο της Ελίζαμπετ Λέντερερ» (1914–16) του Γκούσταφ Κλιμτ[/caption]
Το αποτέλεσμα ξεπέρασε έτσι,το έργο του Πικάσο «Οι γυναίκες του Αλγερίου», το οποίο κατείχε το ρεκόρ για μοντέρνο έργο τέχνης με 179,4 εκατομμύρια δολάρια από το 2015.
Ο πίνακας ήταν παραγγελία μίας από τις σημαντικότερες οικογένειες προστατών του Κλιμτ στη Βιέννη και επέζησε από την κατάσχεση κατά τη διάρκεια του πολέμου για να τους επιστραφεί μετά το τέλος του, το 1948 πριν εισέλθει στη συλλογή του Λόντερ τη δεκαετία του 1980.
Η εκτιμώμενη αξία του άνω των 150 εκατομμυρίων δολαρίων αναμενόταν ευρέως να αμφισβητήσει το προηγούμενο υψηλό του καλλιτέχνη. Και πράγματι ξαναέγραψε τα βιβλία των ρεκόρ εδραιώνοντας τον Κλιμτ ως έναν από τους λίγους ζωγράφους της πρώιμης μοντέρνας εποχής, που είναι σταθερά ικανοί να επιτυγχάνουν τιμές εννεαψήφιου αριθμού στη σημερινή αγορά και ενδεχομένως να ανοίξουν την πόρτα για ακόμη περισσότερα αριστουργήματά του, που θα σπάσουν το φράγμα των 200 εκατομμυρίων δολαρίων.
Η Μέριλιν από τον Γουόρχολ
Το «Shot Sage Blue Marilyn» του Άντι Γουόρχολ, μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες στη σύγχρονη τέχνη έγινε, το 2022 το πιο ακριβό έργο τέχνης του 20ού αιώνα που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία, όταν απέφερε 195 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Christie’s της Νέας Υόρκης.
Η μεταξοτυπία, βασισμένη σε ένα διαφημιστικό στιγμιότυπο της Μέριλιν Μονρόε από την ταινία «Νιαγάρας» του 1953 αποτελεί μέρος της διάσημης σειράς του Γουόρχολ «Shot Marilyn», που πήρε το όνομά της από ένα περιστατικό του 1964, όταν η καλλιτέχνιδα περφόρμανς Ντόροθι Πόντμπερ πυροβόλησε μια στοίβα καμβάδων του Γουόρχολ.
Το έργο ήταν το αστέρι της βραδιάς σ΄εκείνη τη δημοπρασία προσελκύοντας τον ανταγωνισμό από τέσσερις πλειοδότες, ανάμεσα στους οποίους και ο έμπορος τέχνης Λάρι Γκαγκόζιαν, ο οποίος υπέβαλε προσφορά αυτοπροσώπως και τελικά εξασφάλισε τον πίνακα στην τιμή των 170 εκατομμυρίων δολαρίων, πολύ κάτω πάντως, από την εκτίμηση των 200 εκατομμυρίων.
Τα έργα «Shot Marilyn» είναι από τα πιο περιζήτητα του Γουόρχολ, καθώς υπάρχουν μόνο πέντε εκδοχές τους. Το συγκεκριμένο πορτρέτο βρισκόταν σε ιδιωτική συλλογή για πέντε δεκαετίες, συγκεκριμένα στους ελβετούς εμπόρους Τόμας και Ντόρις Άμαν. Η πώλησή του, σε κάθε περίπτωση επιβεβαίωσε τη θέση του Γουόρχολ στην κορυφή των εκτιμήσεων της σύγχρονης τέχνης. 2
Ο επικός Τζάκσον Πόλοκ
Η μόλις τελευταία ένταξη στη λέσχη των εκατομμυρίων, το «Number 7A» του 1948 του Τζάκσον Πόλοκ ξεπέρασε κατά πολύ την εκτίμησή του στην δημοπρασία των Christie's και έγινε έτσι, ένας από τους πιο ακριβούς πίνακες που πουλήθηκαν ποτέ.
Ο Πόλοκ ζωγράφισε το έργο σε ηλικία 36 ετών, ακριβώς την εποχή, που επινόησε για πρώτη φορά την τεχνική ζωγραφικής με σταγόνες εφαρμόζοντάς την στο πάτωμα ενός αχυρώνα κοντά στο Ανατολικό Χάμπτον της Νέας Υόρκης. Ο καλλιτέχνης συγκεκριμένα, πετούσε το χρώμα του στον καμβά αντί να το εφαρμόζει απ’ ευθείας με το πινέλο του και αυτή η τεχνική απομάκρυνε το χέρι του από τον πίνακα αφήνοντας την εφαρμογή του χρώματος στην τύχη.
Ο πίνακας αρχικά ανήκε στον επιχειρηματία Άλφρεντ Τόουμπμαν, ο οποίος τον πούλησε αργότερα, το 2000 στον μεγιστάνα των εκδόσεων Σάμιουελ Ίρβινγκ Νιούχαους για να φθάσει μία δεκαετία σχεδόν μετά τον θάνατο του τελευταίου στη δημοπρασία με εκτίμηση μόνον(!) 100 εκατομμύρια δολάρια. Να σημειωθεί εξάλλου, ότι το έργο είχε να εμφανιστεί από το 1977.
Το έργο κατέληξε, όπως είναι γνωστό, να ξεπεράσει κατά πολύ την εκτίμησή του και παρ’ ότι η δημοπρασία ξεκίνησε στα 80 εκατομμύρια δολάρια, μετά από 60 προσφορές κατέληξε στο συνολικό ποσόν των 181,2 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το ακριβότερο έργο του Πικάσο
Ο πίνακας «Γυναίκες του Αλγερίου» (Έκδοση «Ο»)» (1955) του Πάμπλο Πικάσο σημείωσε νέο ρεκόρ δημοπρασίας το 2015, όταν πουλήθηκε για 179,4 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Christie’s της Νέας Υόρκης, καθιστώντας τον πιο ακριβό πίνακα, που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία εκείνη την εποχή.
Ο πίνακας, το τελευταίο και πιο περίπλοκο έργο της σειράς 15 έργων του Πικάσο με θέμα τις «Γυναίκες του Αλγερίου» (1954–55) είχε μια εκτίμηση περίπου 140 εκατομμυρίων δολαρίων αλλά ξεπέρασε αυτό το ποσό μετά από μεγάλες προσφορές. Ο ανταγωνισμός για το αριστούργημα διεξήχθη εξ ολοκλήρου τηλεφωνικά, με τα τότε στελέχη της Christie’s, να εκπροσωπούν τους αντίπαλους πλειοδότες.
[caption id="attachment_2150559" align="aligncenter" width="1266"] Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» (1955) του Πάμπλο Πικάσο[/caption]
Η σειρά «Γυναίκες του Αλγερίου» είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο αριστούργημα του Ευγένιου Ντελακρουά, του 1834. Δημιουργήθηκε ως απάντηση στην εθνικιστική εξέγερση στην Αλγερία κατά της γαλλικής αποικιακής κυριαρχίας και αντανακλά τη γοητεία του Πικάσο τόσο από την ευρωπαϊκή οριενταλιστική τέχνη όσο και από το εξελισσόμενο πολιτικό τοπίο της εποχής. Η εκδοχή του συγκεκριμένου έργου μάλιστα, θεωρείται η πιο περίτεχνη και πλήρως υλοποιημένη του σετ.
Ο πίνακας εξάλλου, είχε αξιοσημείωτη προέλευση, αφού αρχικά αποκτήθηκε από τους συλλέκτες της Νέας Υόρκης Βίκτορ και Σάλι Γκάνζ, το 1956. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε δημοπρασία το 1997, όταν πουλήθηκε για 31,9 εκατομμύρια δολάρια, που σημαίνει ότι η αξία του αυξήθηκε σχεδόν έξι φορές σε λιγότερο από δύο δεκαετίες. Ενώ ο οίκος Christie's διατήρησε την εμπιστευτικότητα σχετικά με τον νικητή της δημοπρασίας, μεταγενέστερες αναφορές υπέδειξαν ότι ο αγοραστής ήταν ο πρώην πρωθυπουργός του Κατάρ, Χαμάντ ιμπν Τζαμπρ αλ Θάνι.
Ο αισθησιασμός του Μοντιλιάνι
Το έργο του Αμεντέο Μοντιλιάνι «Ξαπλωμένο Γυμνό» (1917–18) ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες στον οίκο Christie’s της Νέας Υόρκης το 2015, όταν πουλήθηκε για 170,4 εκατομμύρια δολάρια, υπερδιπλασιάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ δημοπρασίας του καλλιτέχνη, που ήταν στα 70,7 εκατομμύρια.
Το έργο, το οποίο είχε μια εκτίμηση άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων έγινε έτσι, ο δεύτερος πιο ακριβός πίνακας που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία εκείνη την εποχή. Η πώληση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βραδινής δημοπρασίας του Christie’s με θέμα «Η Μούσα του Καλλιτέχνη», η οποία στόχευε να δημιουργήσει ενθουσιασμό γύρω από τα αριστουργήματα του 20ού αιώνα.
Το γυμνό του Μοντιλιάνι πράγματι φόρτισε την αίθουσα με δυναμικές προσφορές ώσπου να καταλήξει στον κινέζο δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία και συλλέκτη Liu Yiqian -όπως έγινε γνωστό αργότερα- που εξασφάλισε το έργο μέσω τηλεφώνου.
Το «Ξαπλωμένο Γυμνό» είναι μέρος της περίφημης σειράς γυμνών του Μοντιλιάνι, που ζωγραφίστηκαν μεταξύ 1916 και 1919. Αυτά τα έργα, επαναστατικά στον αισθησιασμό τους και τολμηρά στην προσέγγισή τους είχαν σκανδαλίσει το Παρίσι όταν εκτέθηκαν για πρώτη φορά στην γκαλερί Berthe Weill το 1917, οδηγώντας στο απότομο κλείσιμο της έκθεσης από την αστυνομία. Σήμερα, θεωρούνται από τις σημαντικότερες συνεισφορές στη σύγχρονη παράδοση του γυμνού. 5
Το γυμνό πριν και μετά τον Μοντιλιάνι
Επόμενο, ένα ακόμη έργο του Μοντιλιάνι το «Ξαπλωμένο γυμνό (στην αριστερή της πλευρά)» (1917), ένα από τα πιο διάσημα γυμνά του καλλιτέχνη πουλήθηκε για 157,2 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Sotheby’s Νέας Υόρκης το 2018. Ρεκόρ και αυτό ως το πιο ακριβό έργο τέχνης, που πουλήθηκε ποτέ στον οίκο Sotheby’s εκείνη την εποχή είναι ένας καμβάς μεγάλης κλίμακας, που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα να κοιτάζει πάνω από τον ώμο της τον θεατή.
Το έργο ανήκει στην πρωτοποριακή σειρά του Μοντιλιάνι με τα ξαπλωμένα γυμνά του, ζωγραφισμένα μεταξύ 1916 και 1919. Όταν εκτέθηκαν για πρώτη φορά, το 1917 στην γκαλερί του παριζιάνικου εμπόρου Berthe Weill, αυτοί οι ερωτικοί πίνακες προκάλεσαν τέτοιο σκάνδαλο, που η αστυνομία έκλεισε την έκθεση μετά από μόλις δύο ημέρες. Εκείνη την εποχή εξάλλου, πουλήθηκαν μόνο δύο σχέδια του καλλιτέχνη. Σήμερα ωστόσο, οι ειδικοί δηλώνουν πως «υπάρχει το γυμνό πριν από τον Μοντιλιάνι και υπάρχει το γυμνό μετά τον Μοντιλιάνι».
[caption id="attachment_2150560" align="aligncenter" width="1280"] «Ξαπλωμένο γυμνό (στην αριστερή της πλευρά)» (1917) του Αμεντέο Μοντιλιάνι[/caption]
Οι φιγούρες του Ζορζ Σερά
Τον Νοέμβριο του 2022 ένα αριστούργημα του Ζορζ Σερά των αρχών του 20ού αιώνα, τα «Μοντέλα» (1888), πουλήθηκε στο ποσό των 149 εκατομμυρίων δολαρίων στον οίκο Christie’s της Νέας Υόρκης. Ο πίνακας, που απεικονίζει τρεις γυμνές φιγούρες στο χαρακτηριστικό στυλ πουαντιγισμού του Σερά ήταν ένα από τα σπανιότερα ιδιωτικά έργα του καλλιτέχνη. Προερχόταν από τη συλλογή του συνιδρυτή της Microsoft, Πολ Άλεν και αναμενόταν να ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία, όπως και έγινε.
Η πώληση έθεσε νέο ρεκόρ δημοπρασίας για τον καλλιτέχνη καταρρίπτοντας το προηγούμενο υψηλό των 34 εκατομμυρίων δολαρίων, που είχε επιτευχθεί το 2018 για το «The Harbor at Grandcamp» (1885). Η τελευταία φορά εξάλλου, που το «Models» εμφανίστηκε στην αγορά ήταν το 1970, όταν έπιασε λίγο πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια στον οίκο Christie's. Πριν από την ιδιοκτησία του Άλεν πάντως, ανήκε στον επιδραστικό συλλέκτη John Quinn, έναν υποστηρικτή των μοντερνιστών καλλιτεχνών στις αρχές του 20ού αιώνα.
Το έργο του Φράνσις Μπέικον «Τρεις Μελέτες του Λούσιαν Φρόιντ» (1969) έγινε για λίγο το πιο ακριβό έργο τέχνης σε δημοπρασία, όταν πουλήθηκε για 142,4 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Christie’s, τον Νοέμβριο του 2013. Το τρίπτυχο ξεπέρασε τότε το προηγούμενο ρεκόρ, που κατείχε το παστέλ «Η Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνκ, το οποίο πουλήθηκε για 119,9 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Sotheby’s το 2012.
Το πορτρέτο τριών πάνελ του Μπέικον -κάθε μέρος έχει ύψος δύο μέτρα- απεικονίζει τον επί μακρόν φίλο και καλλιτεχνικό του αντίπαλο Λούσιαν Φρόιντ, σε μια σειρά από παραμορφωμένες πόζες. Το έργο είχε μια ασυνήθιστη ιστορία, καθώς τα πάνελ του χωρίστηκαν από έναν έμπορο τη δεκαετία του 1970 και παρέμειναν έτσι, για 15 χρόνια πριν επανενωθούν από έναν συλλέκτη, το 1989.
Το έργο αναμενόταν να πουληθεί για πάνω από 85 εκατομμύρια δολάρια, αλλά μετά από έναν πεντάλεπτο πόλεμο προσφορών, εξασφαλίστηκε η μεγάλη αύξηση της τιμής του.
Λίγο μετά την πώληση εξάλλου, ο ανώνυμος αγοραστής δάνεισε το τρίπτυχο στο Μουσείο Τέχνης του Πόρτλαντ για δημόσια προβολή από τον Δεκέμβριο του 2013 έως τον Μάρτιο του 2014
Ο «Άνθρωπος που δείχνει» (1947) του Αλμπέρτο Τζακομέτι έγινε το πιο ακριβό γλυπτό, που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία, όταν απέφερε 141,3 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Christie’s της Νέας Υόρκης τον Μάιο του 2015. Το χάλκινο γλυπτό σε φυσικό μέγεθος είχε πουληθεί από τον μεγιστάνα ακινήτων Σέλντον Σόλοου ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ δημοπρασίας του καλλιτέχνη, των 104,3 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο είχε καταγραφεί πέντε χρόνια νωρίτερα για το «Walking Man I» (1960).
Πρόκειται για ένα από τα έξι εκμαγεία που έφτιαξε ο καλλιτέχνης, έργο που φυλασσόταν ιδιωτικά για 45 χρόνια πριν από την πώλησή του. Τέσσερα από αυτά τα εκμαγεία εξάλλου, βρίσκονται σε μεγάλα μουσεία, συμπεριλαμβανομένου του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη και της Tate στο Λονδίνο, γεγονός που κατέστησε τη δημοπρασία μια εξαιρετική ευκαιρία για συλλέκτες.
Παρόμοια γλυπτά του Τζακομέτι, που απεικονίζουν αποστεωμένες, επιμήκεις φιγούρες έχουν επίσης πωληθεί για μεγάλα ποσά.
Το έργο του Qi Baishi με τίτλο «Δώδεκα Οθόνες Τοπίων» (1925) έσπασε ρεκόρ το 2017 φθάνοντας τα 140,8 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία στο Πεκίνο, οπότε και έγινε το πιο ακριβό κινεζικό έργο τέχνης, που πουλήθηκε ποτέ.
Ο πόλεμος των προσφορών διήρκεσε πάνω από 20 λεπτά σ΄ εκείνη τη δημοπρασία, με περισσότερες από 60 προσφορές πριν ένας κινέζος συλλέκτης εξασφαλίσει αυτό το έργο των 12 πάνελ, καθένα από τα οποία αποτυπώνει μια πανοραμική θέα από τα ταξίδια του Qi σε όλη την Κίνα. Αρχικά είχε εκτεθεί στην ατομική έκθεση του καλλιτέχνη, το 1954 ενώ αργότερα, το 1958 παρουσιάστηκε και σε μια αναδρομική του. Το σύνολο των πάνελ πάντως, φυλασσόταν από τον μαθητή του Qi, Xiuyi Guo, πριν εμφανιστεί σε δημοπρασία.
Μια παρόμοια εκδοχή του πίνακα «Δώδεκα Οθόνες Τοπίων», που ζωγραφίστηκε γύρω στο 1932 ως δώρο στον στρατηγό του Κουομιντάνγκ, Γουάνγκ Ζουανξού βρίσκεται στο Μουσείο Τσονγκκίνγκ. Το σετ που πουλήθηκε το 2017 ήταν το μόνο, που βρισκόταν σε ιδιωτικά χέρια εκείνη την εποχή, γεγονός που το καθιστά σπάνιο.
Ο πίνακας «Γυναίκα με Ρολόι», ένας από τους πολλούς πίνακες του Πικάσο, που απεικονίζει την ερωμένη του Μαρί-Τερέζ Βάλτερ έγινε το δεύτερο πιο ακριβό έργο του καλλιτέχνη που πουλήθηκε σε δημοπρασία, όταν έφτασε τα 139 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Sotheby’s, το 2023. Το έργο είχε σπάνια προέλευση αλλάζοντας χέρια μόνο λίγες φορές από τότε που το ζωγράφισε ο Πικάσο το 1932. Αρχικά είχε αποκτηθεί από την φιλάνθρωπο Έμιλι Φίσερ Λαντάου το 1968 από την Πινακοθήκη Pace, η οποία δύο χρόνια νωρίτερα, το είχε αγοράσει από την ελβετική Galerie Beyeler.
Τα πορτρέτα της Βάλτερ συνήθως πωλούνται σε υψηλές τιμές, έτσι το 2010 και το «Γυμνό, Πράσινα Φύλλα και Προτομή» -επίσης ζωγραφισμένο το 1932- έσπασε ρεκόρ στα 106,5 εκατομμύρια δολάρια.
[caption id="attachment_2150563" align="aligncenter" width="765"] Πάμπλο Πικάσο «Γυναίκα με Ρολόι», 1932[/caption]
Διαβάστε επίσης Ίδρυμα Dries Van Noten: Η ομορφιά ως διαμαρτυρία ζωντανεύει ένα μαγικό παλάτι της ΒενετίαςΣτα μέρη του βασιλιά Νέστορα – Ένας εκπληκτικός κόσμος σε έκθεσηΌταν η Ελλάδα ήταν πηγή έμπνευσης για τη Ρώμη – Έκθεση στο Μουσείο Ακρόπολης
"
["post_title"]=>
string(143) "Αυτά είναι τα δώδεκα ακριβότερα έργα τέχνης στον κόσμο – Ευρώπη, Αμερική, Κίνα"
["post_excerpt"]=>
string(408) "Σε μια λίστα με δώδεκα από τα ακριβότερα έργα τέχνης, που έχουν πωληθεί ποτέ σε δημοπρασία, έχοντας ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια δολάρια μπορεί κανείς να σημειώσει εκτός από το χρήμα, αυτό ακριβώς που κάνει την τέχνη μοναδική"
["post_status"]=>
string(7) "publish"
["comment_status"]=>
string(6) "closed"
["ping_status"]=>
string(6) "closed"
["post_password"]=>
string(0) ""
["post_name"]=>
string(75) "afta-einai-ta-dodeka-akrivotera-erga-technis-ston-kosmo-evropi-ameriki-kina"
["to_ping"]=>
string(0) ""
["pinged"]=>
string(0) ""
["post_modified"]=>
string(19) "2026-05-21 12:25:55"
["post_modified_gmt"]=>
string(19) "2026-05-21 09:25:55"
["post_content_filtered"]=>
string(0) ""
["post_parent"]=>
int(0)
["guid"]=>
string(34) "https://www.mononews.gr/?p=2150554"
["menu_order"]=>
int(0)
["post_type"]=>
string(4) "post"
["post_mime_type"]=>
string(0) ""
["comment_count"]=>
string(1) "0"
["filter"]=>
string(3) "raw"
}
Με τη Λήδα Φουρλή, που αναπτύσσει στην ελληνική αγορά το γαλλικό brand παιδικής ένδυσης, υπόδησης και αξεσουάρ DPAM, βρίσκεται σε συζητήσεις η Intracom Holdings για την πώληση του 60% που διατηρεί στη Mothercare.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του mononews, οι επαφές μεταξύ των δύο πλευρών βρίσκονται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει υπάρξει οριστική συμφωνία.
Εξάλλου, και στην ετήσια έκθεση της Intracom γίνεται αναφορά σε μη δεσμευτική επιστολή προθέσεων (Letter of Intent) με τρίτα μέρη για πιθανή συναλλαγή που αφορά τη WonderNest Retail, χωρίς ωστόσο να κατονομάζεται η άλλη πλευρά.
Η Wonder Nest Retail και η συμμετοχή Intracom- Βιολέττας Λάππα
Η Wonder Nest Retail είναι η εταιρεία που έχει αναλάβει τη διαχείριση της εμπορικής δραστηριότητας των καταστημάτων Mothercare στην Ελλάδα, μετά την απόσχιση του σχετικού κλάδου από την Κλουκίνας-Λάππας και την εισφορά του σε νέα εταιρική οντότητα. Στη Wonder Nest η Intracom Holdings συμμετέχει με ποσοστό 60%, ενώ το υπόλοιπο 40% ανήκει στη Βιολέττα Λάππα. Η αποτίμηση του ποσοστού της Intracom κινείται κοντά στην αξία κτήσης, η οποία ήταν περίπου 3 εκατ. ευρώ.
Για την Intracom Holdings η αποεπένδυση από τη Mothercare εντάσσεται στη γενικότερη στρατηγική απομάκρυνσης από δραστηριότητες λιανεμπορίου, καθώς ο όμιλος ιστορικά δεν είχε παρουσία στον συγκεκριμένο κλάδο. Αντίθετα, για τη Λήδα Φουρλή μια πιθανή συμφωνία θα ενίσχυε σημαντικά το αποτύπωμά της στην αγορά παιδικών και βρεφικών ειδών, όπου ήδη αναπτύσσει το δίκτυο της γαλλικής DPAM
Το πλάνο ανάπτυξης της Λήδας Φουρλή για DPAM και Sergent Major
Σε κάθε περίπτωση, η Λήδα Φουρλή, όπως λένε γνώστες του θέματος στο mononews, στοχεύει στην περαιτέρω ανάπτυξη της αλυσίδας παιδικών ειδών. Στην κατεύθυνση αυτή έχει δρομολογηθεί το άνοιγμα ενός νέου καταστήματος τον Σεπτέμβριο- κάτι ωστόσο που μπορεί να ανατραπεί αν προχωρήσει το deal με την Intracom- ενώ παράλληλα «στήνει» και δίκτυο με δεύτερο brand του γαλλικού ομίλου DPAM, με το πρώτο σημείο να βρίσκεται ήδη στο Shopping House του Αλίμου. Πρόκειται για το brand παιδικής μόδας Sergent Major, που εξειδικεύεται σε premium συλλογές βρεφικών και παιδικών ενδυμάτων και διαθέτει παρουσία σε δεκάδες αγορές διεθνώς.
Η DPAM (Du Pareil Au Même) είναι από τις γνωστές αλυσίδες παιδικής μόδας στη Γαλλία, με ιστορία από το 1986 και παρουσία σε δεκάδες χώρες μέσω δικτύου καταστημάτων και franchise. Το brand δραστηριοποιείται στην παιδική ένδυση, υπόδηση και αξεσουάρ για βρέφη και παιδιά, ενώ τοποθετείται στη μεσαία κατηγορία της αγοράς με έμφαση στο fashion στοιχείο και τις ολοκληρωμένες συλλογές.
Στην Ελλάδα το δίκτυο αναπτύσσεται από την οικογένεια Φουρλή μέσω της Trade Status, με επικεφαλής τη Λήδα Φουρλή, η οποία έχει αναλάβει το master franchise του γαλλικού ομίλου. Σήμερα το δίκτυο αριθμεί 21 καταστήματα στην Ελλάδα, πέντε στην Κύπρο, καθώς και ηλεκτρονικό κατάστημα, ενώ το 2024 άνοιξε και νέο shop-in-shop στο Notos Θεσσαλονίκης.
Οι πωλήσεις της εταιρείας το 2025 εκτιμάται ότι κινήθηκαν κοντά στα 15,3 εκατ. ευρώ, καταγράφοντας αύξηση περίπου 4%-5% σε σχέση με το 2024, όταν ο κύκλος εργασιών είχε διαμορφωθεί στα 14,67 εκατ. ευρώ.
Πιέσεις στην αγορά παιδικών ειδών και αναδιάρθρωση δικτύου Mothercare
Η πιθανή αποεπένδυση της Intracom έρχεται σχεδόν δύο χρόνια μετά την απόσχιση του κλάδου παιδικών και βρεφικών ειδών της Κλουκίνας-Λάππας και τη μεταφορά της Mothercare στη Wonder Nest Retail, σε μια περίοδο όπου ο κλάδος εξακολουθεί να πιέζεται από την ακρίβεια και τη μείωση των γεννήσεων, οδηγώντας ήδη τη διοίκηση σε αναδιάρθρωση του δικτύου καταστημάτων.
Όπως προκύπτει από τις τελευταίες δημοσιευμένες οικονομικές καταστάσεις της πρώτης χρήσης της εταιρείας, που αφορούν την περίοδο από 30 Μαΐου έως 31 Δεκεμβρίου 2024, η διοίκηση υπό τη Βιολέττα Λάππα, αναφέρεται στην πίεση που δέχεται το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών αλλά και στις επιπτώσεις της υπογεννητικότητας στον κλάδο. Στο πλαίσιο αυτό, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2025 δρομολογήθηκε το κλείσιμο ζημιογόνων καταστημάτων Mothercare σε Ρέθυμνο και Κόρινθο, αλλά και σημείων της αλυσίδας Early Learning Centre. Παράλληλα, η εταιρεία κατέγραψε πωλήσεις 12,1 εκατ. ευρώ και ζημιές μετά φόρων 1,24 εκατ. ευρώ στην πρώτη υποδωδεκάμηνη χρήση της.
Η είσοδος στην ιστορική δημοπρασία που ανέδειξε τον «Σωτήρα του κόσμου» στο ακριβότερο έργο του κόσμου[/caption]
Το «Πορτρέτο της Ελίζαμπετ Λέντερερ» (1914–16) του Γκούσταφ Κλιμτ[/caption]
Άντι Γουόρχολ «Shot Sage Blue Marilyn», 1964[/caption]
Τζάκσον Πόλοκ «Νούμερο 7Α», 1948,[/caption]
Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» (1955) του Πάμπλο Πικάσο[/caption]
Αμεντέο Μοντιλιάνι «Ξαπλωμένο Γυμνό», 1917–18[/caption]
«Ξαπλωμένο γυμνό (στην αριστερή της πλευρά)» (1917) του Αμεντέο Μοντιλιάνι[/caption]
Ζορζ Σερά «Μοντέλα» (Μικρή Έκδοση), 1888[/caption]
Φράνσις Μπέικον «Τρεις Μελέτες του Λούσιαν Φρόιντ», 1969[/caption]
Αλμπέρτο Τζακομέτι «Ο άνθρωπος που δείχνει», 1947[/caption]
Qi Baishi «Δώδεκα Οθόνες Τοπίων», 1925[/caption]
Πάμπλο Πικάσο «Γυναίκα με Ρολόι», 1932[/caption]
Διαβάστε επίσης