«Τι να φταίει τι να φταίει / Που δεν πήγαμε μπροστά / Δεν μετρήσαμε το κύμα / Και τον άνεμο σωστά…», τραγουδούσε ανέμελα πάνω από μισό αιώνα πριν, η Μαρινέλλα, μεγάλο σουξέ τότε, μεσ΄ τη δικτατορία, που χρειάζονταν κι ένα αντίβαρο οι άνθρωποι για να την αντέξουν. Ανάλαφρο κι ερωτικό το τραγουδάκι αλλά η τέχνη αγαπητοί μου, είναι όπως λέμε, πασπαρτού, κολλάει παντού, της δίνεις όποια ερμηνεία κι όποιο βάθος θέλεις! Είναι μια δύναμη μεγάλη αυτή.

Ειδικά μάλιστα στην πολιτική, όπου τα ναυάγια, σε περίπτωση που δεν έχει υπολογίσει κανείς τα …μετεωρολογικά δεδομένα, όπως αίφνης του ΠΑΣΟΚ – Ανδρουλάκης, είναι συνήθη και αναπότρεπτα. Διότι τι να φταίει, τι να φταίει, αναρωτιούνται νυχθημερόν εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά απάντηση δεν… Θεωρίες περισπούδαστες αναπτύσσονται, διότι είναι και διανοούμενοι άνθρωποι, προτάσεις ρηξικέλευθες –λέμε τώρα- πέφτουν στο τραπέζι, τα περασμένα μεγαλεία ανακαλώνται στη μνήμη για την τόνωση του ηθικού, φευ όμως… Η κατρακύλα σταματημό δεν έχει.

Πολύ λυπούμαι για τον μεγάλο αρχηγό Νίκο, που σηκωτό τον βλέπω, να τον παίρνουν από τη καρέκλα ενώ έχει δώσει τόσα στο κόμμα ο άνθρωπος. «Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς / Φταίει κι ο χατζηπετρής», μπορεί κάλλιστα όμως, να τους απαντήσει αλά Κηλαηδόνη – πρόταση απολογίας κάνω – διότι τη γλύκα της εξουσίας πώς να την αποχωριστεί ο έρμος για πέσει στην πίκρα της αποτυχίας… Βουνό το δίκιο του…

Από την άλλη κι οι δελφίνοι έχουν τα δικά τους, οφείλω να ομολογήσω. Πόσες παρατάσεις αίφνης να δώσει κι ο Γερουλάνος σ΄ εκείνη τη βελόνα, που αντί να κουνηθεί προς τα πάνω, πήρε την κατηφόρα τη μεγάλη, με τη Ζωή να τους κουνάει το μαντήλι από μακριά και τον Βελόπουλο μιαν ανάσα. Τα ύστερα του κόσμου, δηλαδή. Τέτοια η κατάντια. . Κι αυτός όμως, τι ευφάνταστος άνθρωπος, με τι ρομαντισμό και ιδεαλισμό πορεύεται στη ζωή… Διότι σου λέει, αν πάνε να ψηφίσουν όσοι δεν έχουν πάει ποτέ στη ζωή τους ως τώρα, κι αν ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ νάτην η πρωτιά! Τι να πω κι εγώ, εξόν από εκείνο το παλιομοδίτικο, πλην ταιριαστό στην περίπτωσή μας, πώς …αν γιαγιά μας …

Με τούτα και μ΄ εκείνα βέβαια δεν είναι να απορεί κανείς με τα τεκταινόμενα. Ότι δεν προλαβαίνετε πια, το ξέρετε όμως, έτσι;

Προσωπικά όμως –μετακινούμαι σε άλλη πίστα τώρα- περιμένω με λαχτάρα τη στιγμή, όποτε κι αν έρθει αυτή, που η πρόεδρος Μαρία και η Ζωή η μία θα κονταροχτυπιούνται στη Βουλή! Βαστάτε Τούρκοι τ΄ άλογα… έχω να πω. Το Κούγκι και το Ζάλογγο και η Έξοδος του Μεσολογγίου μαζί! Πιάστε στασίδι από τώρα και να κόβονται εισιτήρια παρακαλώ, τι κι αν η παρακολούθηση της Βουλής ήταν ως τώρα τσάμπα. Πολλά τα έσοδα, ας πάνε για κανένα φιλανθρωπικό σκοπό.

Εξ ου και λάθος η κατάργηση μετάδοσης της Εξεταστικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Να βλέπει ο κόσμος και να γελάει λίγο το χειλάκι του, που όλο κακά μας συμβαίνουν αυτές τις μέρες. Θέαμα – ακρόαμα και η διασκέδαση εξασφαλισμένη, με την Ζωή μονίμως απασφαλισμένη. «…Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια…», που λέει και το δημώδες. Χώρια που κάτι παραπομπές, όπως στην Επιτροπή Δεοντολογίας, για παράσημα λογίζονται. Τόσοι αγώνες για τον ελληνικό λαό να μην επιβραβευτούν; Εξάλλου η Ζωή αργεί αλλά δεν λησμονεί, να το ξέρετε.

Ούτε και η πρόεδρος Μαρία, που θα βάλει φυλακή τους κλέφτες της Μεταπολίτευσης, θα τιμωρήσει τους εγκληματίες του κράτους και αφού καταργήσει τις αμβλώσεις, θα πάει να συναντήσει τον Ερντογάν να μιλήσουν για συμβουλευτική θηλασμού και διατροφή των παίδων! Ως εκπρόσωπος της άμεσης δημοκρατίας πάντα! Αρκεί βέβαια τα άστρα να το επιτρέπουν, ο Δίας να είναι στον Τοξότη, ο Ερμής να βρίσκεται σε ορθή πορεία, να μην έχει πανσέληνο που βγαίνουν τα δαιμόνια κι ο Αρχάγγελος να είναι από κοντά. Κατά τα άλλα καλά.

Μόνο για το τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία δεν έχει εκφράσει ακόμη την άποψη η πρόεδρος, ότι φταίει η κυβέρνηση αλλά είμαι βέβαιη ότι το ψάχνει. Ένα 30% των αναποφάσιστων ψηφοφόρων εξάλλου, πιστεύει, ότι μπορεί να κερδίσει τις εκλογές! Εδώ ταιριάζει η φράση, ότι «Οι ψήφοι πρέπει να ζυγίζονται κι όχι να μετρούνται», που είχε πει ο Σίλερ. Αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατικό, έ; (Αλήθεια πόσα λεφτά χρειάζονται για να γίνει ένα κόμμα; Και πού τα βρίσκει κανείς; Όχι πως περιμένω απάντηση…)

Το παρακάμπτω ως εκ τούτου, διότι μια στάλα συμπόνιας στον Στέφανος, την δικαιούται, καθ΄όσον φυλλοβόλο δέντρο σε βαρυχειμωνιά έγινε το κόμμα του, που ένας ένας το εγκαταλείπουν άσπλαχνα αφήνοντάς τον σε βαθιά μοναξιά. Οι δυο τους θα μείνουν με τη Θεοδώρα στο τέλος, να αναπολούν ημέρες δόξης και παλλαϊκής ανταπόκρισης (ας λέμε και κανένα αστείο). Ανάσταση έτσι, δεν βλέπω πώς μπορεί να επιτευχθεί, εδώ μαγικά χρειάζονται κι ακόμα καλύτερα θεϊκές δυνάμεις. Αλλά δεδομένου, ότι τις έχει καβατζώσει η πρόεδρος Μαρία, τι μένει; Ένας Γονίδης ίσως, που κάνει θαύματα. Παιδάκι σου λέει, ξύπνησε από κώμα μ΄ ένα τραγούδι του, σκέψου τι μπορεί να γίνει με ολόκληρο δίσκο.

Ω δημοκρατία, ποι προβιβάς ημάς ποτε; (Αχ Δημοκρατία, πού θα μας οδηγήσεις;), που αναρωτιόταν κι ο Αριστοφάνης…

Διαβάστε επίσης:

Τραμπ – Γουόρς: Μείωση επιτοκίων με ποσοτικό σφίξιμο;

Μαλλιοτράβηγμα

Από τον Νίξον στον Κάρτερ – και στον Τραμπ: Έρχεται η τρίτη κρίση του δολαρίου