Άλλο πράγμα να ξενοκοιτάει κάποιος, άλλο να ξεκοκοιμάται, με την ευρεία έννοια μιλώντας. Στην πολιτική, το «ξενοκοιμάται» σημαίνει ότι βρίσκει νέα έδρα, νέο σπιτικό για τις πολιτικές φιλοδοξίες του.

Η πρόσφατη απόφαση του Νικόλα Φαραντούρη να συγκατοικήσει με τον Νίκο Ανδρουλάκη δημιουργεί ερωτήματα. Όχι γιατί αποφάσισε να ενωθεί εις κάλπη μία, αλλά για τον χρόνο που επέλεξε. Ως άνθρωπος που επιδιώκει την ανανέωση στον πολιτικό χώρο, έδειξε αξιοσημείωτη βιασύνη να ενταχθεί σε ένα γερασμένο, κουρασμένο κόμμα.

Καταλαβαίνουμε βεβαίως την ταραχή του ατόμου που ξαφνικά ξεσπιτώθηκε στον προηγούμενο γάμο του. Η διαγραφή του Φαραντούρη προέκυψε από ένα συντροφικό «δεν είναι αυτό που νομίζεις», σαν κι αυτά που λένε σύζυγοι όταν τους τσακώνουν σε ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Εκφράστηκε θετικά για την Μαρία Καρυστιανού και το πολιτικό εγχείρημά της πριν περίπου ένα εξάμηνο και βρέθηκε με τα παπούτσια στο χέρι. Δεν τα είχε υπολογίσει καλά. Νόμιζε ότι ο έπαινος στη χαροκαμένη μάνα θα ακουγόταν ως ένδειξη ανοιχτού πνεύματος. Στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο εξελέγη ευρωβουλευτής, τα σχόλια υπέρ Καρυστιανού εκλήφθησαν σαν πρόταση για ménage à plusieurs. Tο τίμημα ήταν η απομάκρυνσή του.

Από εκεί και πέρα ο ευρωβουλευτής έδειξε υπερβολική ανάγκη άμεσης «αποκατάστασης». Υπάρχει κόσμος που δεν αντέχει την εργένικη ζωή ούτε ένα εξάμηνο, καλή ώρα. Ο Φαραντούρης είχε έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που του εξασφάλιζε θεσμική παρουσία, δημόσιο λόγο και πολιτικό χρόνο. Δεν υπήρχε, δηλαδή, κάποια επείγουσα ανάγκη επιβίωσης (μισθολογικής ή άλλης) που να δικαιολογεί την ταχύτητα των κινήσεών του.

Αυτό μας προβληματίζει: η έλλειψη υπομονής. Σε μια συγκυρία όπου οι εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς είναι ακόμη ανοιχτές, θα περίμενε κανείς από έναν ώριμο πολιτικό να επιδείξει στρατηγική ψυχραιμία. Οι πληροφορίες για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δημιουργούν ένα διαφορετικό πολιτικό τοπίο, με δυναμική και προοπτική που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δεν μπορούσε άραγε να περιμένει, να δει τι θα προκύψει τους επόμενους μήνες, ίσως εβδομάδες; Η επιλογή του ΠΑΣΟΚ μοιάζει περισσότερο με κίνηση ανασφαλείας παρά με πράξη πολιτικού οράματος. Το ΠΑΣΟΚ, παρά τις προσπάθειες ανανέωσης, είναι εγκλωβισμένο στην ιστορία του με περιορισμένη δυναμική ανατροπής. Δεν είναι το πεδίο όπου εύκολα θα ανθίσουν νέες ιδέες ή θα δοκιμαστούν ριζοσπαστικές προσεγγίσεις.

Η ειρωνεία είναι προφανής: ένας πολιτικός που τιμωρήθηκε επειδή έδειξε διάθεση να κοιτάξει προς κάτι νέο και διαφορετικό, τελικά καταφεύγει σε ένα από τα πιο παραδοσιακά και δοκιμασμένα κόμματα του συστήματος. Αντί να επενδύσει στην αναμονή και να αξιολογήσει τις εξελίξεις, προτίμησε τη βεβαιότητα. Η πολιτική συνήθως επιβραβεύει την αντοχή στην αβεβαιότητα. Είδατε τι έγινε με το κόμμα του Κύρκου και του Μπανιά. Από το τρία στο πέντε τοις εκατό και μετά κυβέρνηση. Ένας πολιτικός με εμπειρία και φιλοδοξία μπορεί να περιμένει, να ζυγίζει και να επιλέγει το αυτό που φαίνεται να έρχεται με φόρα.

Διαβάστε επίσης

Πάρε κι εσύ ένα μπαζούκας, μπορείς