Περίπου μία φορά τον μήνα μέσα στο τελευταίο τρίμηνο, η στήλη έχει επισημάνει εξελίξεις στην χρηματοπιστωτική αγορά που προβληματίζουν.

Η αναφορά είναι σε τρία άρθρα: »Η Αλεξάνδρεια ρωγμή τον Ηρακλή» (21/2), «Τι πραγματικά ρωτά η Goldman Sachs? (11/3) και «Hedge Funds, ομόλογα και πολιτικά αδιέξοδα» (18/4). Επανέρχομαι, λοιπόν με αφορμή τις εξελίξεις στην Intrum, καθώς οι ανακοινώσεις της δείχνουν μία διοίκηση που αναγνωρίζει τους κινδύνους και προσπαθεί να προετοιμαστεί γι’ αυτούς. Ξεκάθαρα δεν πρόκειται για  κίνηση πανικού. Ξεκάθαρα εκπέμπει επίγνωση. Ξεκάθαρα, όμως, προειδοποιεί πως οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί.

Αν η αλλαγή σε επίπεδο ανθρώπινων πόρων συνδυαστεί με την αύξηση κεφαλαίου και με την ευρύτερη εικόνα των μη εξυπηρετούμενων δανείων, φαίνεται πως συγκεκριμένα  η Intrum εμφανίζεται ως εταιρεία με ισχυρή λειτουργική βάση αλλά με πίεση στον ισολογισμό της. Δεν θα την έλεγες και μικρή μία αύξηση κεφαλαίου της τάξης των 700 εκατ. ευρώ. Ταυτόχρονα, όμως, υφέρπουσα είναι η τάση επέκτασης καθώς καλείται να κινηθεί σε περιβάλλον όπου η αγορά των servicers έχει πια ωριμάσει από πλευράς τεχνογνωσίας και λειτουργίας – οπότε αναπόφευκτα έχει ανάγκη από νέα, περισσότερα, κεφάλαια. Στις περιπτώσεις αυτές ή συρρικνώνεσαι, ή αποχωρείς ή γίνεσαι contrarian και βλέπεις την εξέλιξη ως ευκαιρία.

Η εικόνα στο Η.Β. δίνει την πρόγευση: στην αγορά των κόκκινων δανείων πωλούνται πλέον όχι μόνο παλαιά δάνεια αλλά και νέα σύντομης ωρίμανσης. Οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί διακρίνουν επιδείνωση στην ποιότητα του στοιχείων των ισολογισμών τους , και θα πρέπει να θεωρούν  βέβαιο πως θα χειροτερεύσει έτι περαιτέρω λόγω των διεθνών εξελίξεων—με το πρόβλημα να εμφανίζεται στην καταναλωτική πίστη (κυρίως στην Ευρώπη) και στα στεγαστικά (κυρίως στις ΗΠΑ). Γι’ αυτό και προετοιμάζονται.

Αυτή, η κατά τα φαινόμενα μάλλον έγκαιρη, κίνηση εκφράζεται με την ισχυροποίηση της κεφαλαιακής βάσης τους και, για όσους την τολμούν, με επέκταση. Στην εξελιγμένη και ώριμη αγορά, ένας servicers δεν είναι πια μόνο η πλατφόρμα διαχείρισης, η τεχνογνωσία και το προσωπικό. Είναι διαχειριστής μίας αγοράς με αυξημένους κινδύνους – οπότε η μείωση του ρίσκου μέσω της συνεπένδυσης (εξαγορές και συγχωνεύσεις), αυξημένης χρήσης της τεχνολογίας (για νέα «προϊόντα»), και πρόσβασης σε κεφάλαια καθίστανται αναγκαίες προϋποθέσεις επιβίωσης. Ταυτόχρονα, η αυξημένη δραστηριότητα στην δευτερογενή αγορά, με τα χαρτοφυλάκια να αλλάζουν χέρια μεταξύ των funds, των servicers και των πλατφορμών, επιβάλλει αυστηρότερη εποπτεία, μεγαλύτερη ταχύτητα και αυξημένο μέγεθος.

Οι εξελίξεις θα φανούν και στην ελληνική αγορά: μεγαλύτερη συγκέντρωση (οι μικρότεροι θα φύγουν από την αγορά),  μεγαλύτερη ευαισθησία στους κινδύνους (επιτάχυνση στην εξυγίανση των ισολογισμών) και επέκταση της συνεργασίας με τα funds (π.χ. η συνεργασία της Intrum με την Cerberus).

Συνοπτικά, βάσιμη φαίνεται να είναι η εκτίμηση πως με αφετηρία τις παγκόσμιες εξελίξεις και με βάση την εμπειρία του 2002 και του 2008, ο κλάδος περνά από την εποχή της διαχείρισης παλιών κόκκινων δανείων στην εποχή της ολοκληρωμένης διαχείρισης πιστωτικού κινδύνου, με μεγάλες πλατφόρμες, funds, δευτερογενείς συναλλαγές και αναμενόμενη συγκέντρωση. Στην πράξη, οι servicers που δεν έχουν μέγεθος, κεφάλαια και διεθνείς συνεργασίες θα δυσκολευτούν να επιβιώσουν αυτόνομα.

Με αυτή την έννοια, οι εξελίξεις στην Intrum δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο εταιρικό επεισόδιο, αλλά κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας που η στήλη έχει ήδη επιχειρήσει να περιγράψει: από τις ρωγμές στον «Ηρακλή» και τα ερωτήματα για τις ελληνικές τράπεζες, έως την πίεση στα ομόλογα, τα hedge funds και τα πολιτικά αδιέξοδα. Πίσω από όλες αυτές τις επιμέρους ενδείξεις διαμορφώνεται ένα κοινό νήμα: το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν βρίσκεται μεν σε κατάσταση ανοιχτής κρίσης, αλλά σε φάση προληπτικής αναδιάταξης. Οι τράπεζες, οι servicers, τα funds και οι αγορές ομολόγων δεν κινούνται τυχαία ούτε με τον ίδιο ρυθμό, δείχνουν όμως να προεξοφλούν ότι το κόστος του χρήματος, η ποιότητα των απαιτήσεων και η πολιτική αβεβαιότητα θα συνεχίσουν να βαραίνουν τους ισολογισμούς. Γι’ αυτό και η σημερινή κινητικότητα έχει σημασία: δεν φωνάζει ακόμη «κρίση», αλλά περιγράφει τους μηχανισμούς άμυνας πριν από αυτήν. Από την άποψη αυτή, η Intrum είναι σύμπτωμα και όχι εξαίρεση. Δείχνει πώς οι μεγάλοι παίκτες επιχειρούν να κερδίσουν χρόνο, κεφάλαια και στρατηγική ευελιξία πριν οι πιέσεις γενικευτούν από εξελίξεις που δεν ελέγχουν.  Και αυτό ίσως είναι το πιο χρήσιμο συμπέρασμα: οι αγορές τούτη την φορά προειδοποιούν με διαδοχικά καμπανάκια.

Διαβάστε επίσης

Ποιοι οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία – και ποιοι πλήρωσαν τον λογαριασμό