Σύσσωμη η αντιπολίτευση προβάλει ως αίτημα «να φύγει ο Μητσοτάκης» με δικαιολογία την κατάλυση του κράτους του δικαίου (υποκλοπές), την διαφθορά (ΟΠΕΚΕΠΕ) και την ακρίβεια. Είναι ως σύνολο τόσο συνεπαρμένη με το «δίκαιο» της, που κυριολεκτικά δεν συνειδητοποιεί πως ο πολίτης μπορεί να στηρίξει το αίτημα μόνο εφόσον υπάρχει η εναλλακτική στον Μητσοτάκη κατάσταση—που δεν υπάρχει.

Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας, ούτε η Μαρία Καρυστιανού έχουν αναδείξει ρεαλιστική για να είναι πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχει, αλλά μάλλον αποτελεί… επτασφράγιστο μυστικό: ο μόνιμα Θυμωμένος Νίκος και η εμμονή του στο μονοδιάστατο σύνθημα, έχει υπερκαλύψει το πρόγραμμα του σε σημείο ανυπαρξίας.

Το αδιέξοδο της έλλειψη εναλλακτικής στον Μητσοτάκη έχει αναβιώσει, κατά μία έννοια, την παλιά φαντασίωση της Αριστεράς για «λαϊκό μέτωπο», οδηγώντας την έτσι στο δεύτερο αδιέξοδο: της αδυναμίας συνεργασίας. Καταρχάς, κανένα κόμμα δεν πηγαίνει σε εκλογές υποσχόμενο την εκ των υστέρων συνεργασία, καθώς αυτό αποτελεί εκ των προτέρων αποδοχή ήττας. Κατά δεύτερο λόγο, χωρίς σαφή προγράμματα δεν υπάρχει έδαφος για έστω προεκλογική συνεργασία.

Κατά τρίτο λόγο, κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν είναι αρκετά ισχυρό ώστε να αποτελέσει τον θεωρητικό κέντρο ισχύος της συμμαχίας. Τέλος, η ελληνική πολιτική ιστορία δείχνει πως στις «συμμαχίες» πάντως χάνει ο πλέον αδύνατος εταίρος, συχνά και οι δύο. Αποκλειστικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη πιστώνεται η πλήρης επαναφορά της Ν.Δ. από την ανυποληψία του δεύτερου μνημονίου, χωρίς μόνιμες απώλειες.

Ο κύκλος των αδιεξόδων ολοκληρωνεται με την προβολή μη ρεαλιστικών στόχων. Έμπειρος, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει πέσει στην παγίδα. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και άμεσων συνεργατών όπως ο Μιχάλης Κατρίνης και Κώστας Τσουκαλάς δεν την απέφυγε θέτοντας τον πήχη στην «πρωτιά έστω και με ένα ψήφο»– αγνοώντας πως η πρωτιά δεν εξασφαλίζει αυτοδυναμία και η μη αυτοδυναμία προσκρούει στο αντίπαλο δέος της μισητής συμμαχίας: «με ποιόν και πως;» είναι το αμείλικτο ερώτημα.

Στο ίδιο ατόπημα υπέπεσε και η «Σιωπηλή Μαρία», καθώς κ Μαρία Καρυστιανού έχει μεν αρχίσει να συνειδητοποιεί πως κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της χάνει ψήφους, η έπαρση της όμως δεν της επέτρεψε να αποφύγει το πολιτικό θράσος του ισχυρισμού περί αυτοδυναμίας.

Ο καγχασμός των πολιτών όταν ακούει ή διαβάζει αυτά τα εξωφρενικά, είναι προς το παρών σιωπηλός. Στον πρώτο γύρο των εκλογών θα εκφραστεί ως προειδοποίηση-τιμωρία προς την κυβέρνηση. Στο δεύτερο, το σκηνικό θα αλλάξει ριζικά και θα κυριαρχήσει ο ρεαλισμός της κυβερνησιμότητας. Εκείνη είναι η στιγμή όπου το… όλο ΠΑΣΟΚ θα μετανιώσει για την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη. Κι αυτή ακριβώς η προοπτική μας οδηγεί στον εκτός χρόνου πια επαναφορά του Αντώνη Σαμαρά.

Διαβάστε επίσης 

Το μπαστούνι μεγάλωσε: Γιατί η πολιτική Μητσοτάκη στην Τουρκία δοκιμάζει τον Σαμαρά

Όταν η νεκρή καλείται να απολογηθεί τότε η κοινωνία είναι σάπια

Γιατί οι ασφαλιστικές εταιρείες με τις ανατιμήσεις πυροβολούν τα πόδια τους – Άρθρο παρέμβαση