Δεν ξέρω αν πέσατε από τα σύννεφα από την 5η ή 6η γυναικοκτονία μέσα στη χρονιά. Εγώ καθόλου. Κυρίως δεν μπορώ να αντέξω άλλο τους «πεφτοσυννεφάκηδες» της -μετά την κάθε δολοφονία- κατάστασης.

Μετά τον σκληρό και τόσο άδικο θάνατο της 39χρονης μάνας στην Καλαμάτα, απλά επιβεβαιώνεται με τον πιο τραγικό τρόπο ότι κάτι σάπιο υπάρχει στην κοινωνία. Κι έχει κακοφορμήσει.

Γιατί υπάρχουν εγκλήματα που δεν τελειώνουν τη στιγμή που πέφτει η τελευταία μαχαιριά. Συνεχίζονται για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μέσα από σχόλια, αναρτήσεις και τηλεοπτικά πάνελ. Συνεχίζονται κάθε φορά που η κοινωνία μετατρέπει το θύμα σε κατηγορούμενο και τον θύτη σε άνθρωπο που «λύγισε», «θόλωσε» ή «παρασύρθηκε από τα γεγονότα».

Και που… έχασε τα πάντα, όπως είπε ο πατέρας του δολοφόνου στην Καλαμάτα. Αυτός έχασε τα πάντα κι όχι μια νέα κοπέλα που έχασε τη ζωή της!

Αλλά τι να πει ένας πατέρας και συνάμα ΑΝΔΡΑΣ που απλά έχει γεννηθεί και γαλουχηθεί σε μια σκληρή, άδικη και βαθιά πατριαρχική κοινωνία;

Το δολοφόνο θα δικαιολογήσει, όχι το θύμα.

Αλλά η δολοφονία της γυναίκας στην Καλαμάτα δεν είναι μόνο μια υπόθεση ανθρωποκτονίας. Είναι ένας καθρέφτης μιας βαθιάς κοινωνικής αρρώστιας. Εκατοντάδες άνθρωποι έσπευσαν να αναζητήσουν στοιχεία από την προσωπική ζωή της νεκρής. Να τη βρίσουν. Να την κρίνουν. Να την καταδικάσουν. Να ψάξουν αν είχε άλλη σχέση, αν ήθελε να φύγει, αν ήθελε να πάρει τα παιδιά της, αν είχε πάψει να αγαπά τον σύζυγό της.

Και το ερώτημα είναι απλό: Και λοιπόν;

Ακόμη κι αν είχε ερωτευτεί άλλον άνθρωπο. Ακόμη κι αν ήθελε να εγκαταλείψει τον γάμο της. Ακόμη κι αν είχε πάρει την απόφαση να ξεκινήσει μια νέα ζωή μακριά από τον άντρα της. Τι ακριβώς αλλάζει αυτό; Τίποτα.

Δεν αφαιρεί ούτε ένα γραμμάριο από την ευθύνη του ανθρώπου που αποφάσισε να τη σκοτώσει. Δεν μετατρέπει το έγκλημα σε «κατανοητή αντίδραση». Δεν μετατρέπει τη βία σε πάθος. Δεν μετατρέπει τη δολοφονία σε οικογενειακή τραγωδία.

Δεν είναι οικογενειακή τραγωδία. Να το φωνάξουμε όλοι. Είναι στυγνή δολοφονία.

Μια γυναίκα ήθελε να φύγει. Ένας άντρας αποφάσισε ότι δεν θα της το επιτρέψει.

Αυτό είναι το γεγονός.

Κι όμως, αντί να σταθούμε απέναντι σε αυτή τη φρίκη, ένα κομμάτι της κοινωνίας επέλεξε να κάνει αυτό που κάνει πάντα.

Να εξετάσει τη συμπεριφορά της νεκρής με μικροσκόπιο και τη συμπεριφορά του δολοφόνου με επιείκεια.

Να ψάξει τα λάθη της. Να ερμηνεύσει τα κίνητρά της, να αναρωτηθεί τι έκανε και τον «οδήγησε» εκεί.

Σαν να υπάρχει κάποια συμπεριφορά γυναίκας που μπορεί να εξηγήσει σαράντα πέντε μαχαιριές.

Λες και υπάρχει κάποια μορφή απόρριψης που νομιμοποιεί την αφαίρεση ζωής.

Λες και υπάρχει κάποια απιστία που μετατρέπει τον δολοφόνο σε θύμα.

Αυτή είναι η ουσία της πατριαρχικής νοοτροπίας. Όχι απλώς η κυριαρχία των ανδρών, αλλά η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η ζωή μιας γυναίκας αξίζει λιγότερο όταν παύει να συμμορφώνεται με τον ρόλο που της έχουν αναθέσει.

Ότι μια γυναίκα που φεύγει, που χωρίζει, που διεκδικεί αυτονομία, οφείλει κατά κάποιον τρόπο να λογοδοτήσει. Γιατί οι γυναίκες είναι «για να κάνουν παιδιά, να φτιάχνουν φαγητό για τον κουρασμένο άντρα τους, να τον υποδέχονται πάντα με χαρά και με όρεξη για ό,τι εκείνος θελήσει. Ακόμη και για ξυλοδαρμούς με τη ζώνη.

Ακόμη και μετά θάνατον, αυτός ο ρόλος είναι για την γυναίκα. Και… καλά έπαθε.

Γι’ αυτό και βλέπουμε τη φρικιαστική εικόνα ανθρώπων να επιτίθενται λεκτικά σε μια νεκρή γυναίκα αντί να στρέφουν όλη τους την οργή στον άνθρωπο που τη σκότωσε. Γι’ αυτό και η συζήτηση μετατοπίζεται από το έγκλημα στον χαρακτήρα του θύματος. Γι’ αυτό και κάθε τέτοια υπόθεση συνοδεύεται από μια κοινωνική δίκη της γυναίκας.

Είναι η δεύτερη δολοφονία της. Η πρώτη έγινε με μαχαίρι. Η δεύτερη γίνεται με σχόλια. Με τους αναμάρτητους που ρίχνουν το λίθο. Με τους «διπλανούς» που ήξεραν αλλά δεν μιλούσαν και τώρα μιλάνε για το… ήθος της γυναίκας

Και μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζουμε να αναλωνόμαστε σε έναν ατέρμονο καβγά για το αν πρέπει ή όχι να χρησιμοποιούμε τον όρο «γυναικοκτονία». Λες και η λέξη είναι το πρόβλημα. Λες και η κοινωνική πραγματικότητα εξαφανίζεται αν αλλάξει η ορολογία.

Η ουσία δεν βρίσκεται στη λέξη. Βρίσκεται στο μοτίβο.

Γυναίκες που προσπαθούν να φύγουν από σχέσεις ελέγχου και κακοποίησης. Γυναίκες που διεκδικούν ανεξαρτησία. Γυναίκες που αντιμετωπίζονται ως κτήμα.

Και άντρες που αδυνατούν να αποδεχθούν ότι δεν έχουν δικαίωμα ιδιοκτησίας πάνω στη ζωή τους.

Αυτό είναι που πρέπει να μας απασχολεί.

Όχι η προσωπική ζωή της νεκρής. Όχι οι δικαιολογίες του δράστη και οι φθηνές ψυχολογικές ερμηνείες που βαφτίζουν το μίσος «έρωτα» και την κτητικότητα «πάθος».

Γιατί σαράντα πέντε μαχαιριές δεν είναι πάθος. Είναι βία, μίσος, ακραία έκφραση της πεποίθησης ότι αν δεν μπορεί να την έχει, δεν θα την έχει κανείς.

Και αν υπάρχει κάτι πραγματικά αποκρουστικό σε όλη αυτή την ιστορία, δεν είναι μόνο η ίδια η δολοφονία. Είναι ότι μετά από αυτήν, βρέθηκαν τόσοι πολλοί πρόθυμοι να ψάξουν ελαφρυντικά για τον δολοφόνο και ενοχοποιητικά στοιχεία για τη γυναίκα που βρίσκεται πλέον στο χώμα.

Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Μια νεκρή γυναίκα υποχρεώνεται –δυστυχώς νεκρή – να απολογείται για τις επιλογές της, ενώ ο άνθρωπος που της στέρησε τη ζωή παρουσιάζεται από κάποιους ως τραγική φιγούρα.

Όχι. Σε μια δημοκρατική κοινωνία, κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει επειδή απορρίφθηκε. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει επειδή ζηλεύει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει επειδή ο άλλος θέλει να φύγει.

Το μοναδικό δικαίωμα που καταπατήθηκε εδώ ήταν το δικαίωμα μιας γυναίκας να ζήσει. Το υπέρτατο δικαίωμα στη ζωή. Όλα τα άλλα είναι ανοησίες και βαθιά προσβολή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και όσο συνεχίζουμε να συζητάμε τη συμπεριφορά του θύματος περισσότερο από την ευθύνη του θύτη, τόσο θα αποδεικνύουμε ότι ως κοινωνία δεν έχουμε καταλάβει τίποτα από το έγκλημα που υποτίθεται ότι μας συγκλονίζει.