Δεν ζει πια αλλά οι οπαδοί του θα λένε πάντα «όσο ζω, Μαζώ». Δεν είχε θαυμαστές, είχε οπαδούς που τον ακολουθούσαν από μαγαζί σε μαγαζί και το αγαπούσαν όταν ήταν στα πάνω του και όταν ήταν στα κάτω του. Σαράντα χρόνια στην πίστα, ο Γιώργος Μαζωνάκης γνώρισε και πάνω και κάτω. Τα πάνω ήταν η απόλυτη δημόσια αποθέωση, τα κάτω οι σκοτεινοί λαβύρινθοι μιας ταραγμένης ψυχής.

Όταν ήταν στα κάτω του, υπήρχαν βράδια που πελάτες στα μαγαζιά δεν καταλάβαιναν ούτε έναν στίχο από αυτά που τραγουδούσε, κι όμως συνέχιζαν να πηγαίνουν, κι όμως συνέχιζαν να φωνάζουν το όνομά του σαν επίκληση. Δεν χρειαζόταν να καταλάβουν τον στίχο. Ένιωθαν τον νταλκά, πέρα από τις λέξεις. Και ήξεραν ότι ο κύκλος θα κλείσει και ο Γιώργος Μαζωνάκης θα επιστρέψει εύγλωττος και λαμπερός.

Ο νταλκάς δεν είναι μελαγχολία, δεν είναι νοσταλγία, δεν είναι πόνος, είναι εκείνη η ελληνική συνάντηση του καημού με την υπερηφάνεια, του πόνου που τραγουδιέται δυνατά αντί να κλαίγεται σιωπηλά. Ο Μαζωνάκης τραγουδούσε σε αυτή τη γλώσσα, απλά ελληνικά χωρίς περίτεχνα νοήματα. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι της Νίκαιας όπου έπαιζε Στράτος Διονυσίου και Στέλιος Καζαντζίδης. Όπως έλεγε η μάνα του, σε ηλικία πέντε ετών, όταν τα άλλα παιδάκια τραγουδούσαν «ήταν ένα μικρό καράβι», ο Μαζωνάκης τραγουδούσε το «Υπάρχω».

Οι εικόνες της παιδικής ηλικίας, μεταξύ Νίκαιας και Σητείας, ήταν εικόνες σκληρής δουλειάς, περηφάνιας, λαϊκής αξιοπρέπειας. Στα δεκαπέντε του αποφάσισε ότι το τραγούδι δεν θα ήταν χόμπι αλλά επάγγελμα, και ξεκίνησε από το «Μουσικό Ρετιρέ» της Νίκαιας για να καταλήξει, το καλοκαίρι του 1992, σε ένα νυχτερινό κέντρο της Πάτρας. Εκεί τον ανακάλυψαν στελέχη της PolyGram. Από εκεί και πέρα, η ιστορία είναι γνωστή σε όποιον έχει ζήσει έστω και λίγο.

Το «Μεσάνυχτα και κάτι» το 1993, και μετά, το 1994, το άλμπουμ «Με τα μάτια να το λες» που τον έβγαλε στην πρώτη γραμμή, με το «Ανήκω σε μένα» να γίνεται σχεδόν εθνικός ύμνος μιας γενιάς που μεγάλωνε στα λαϊκά κέντρα και στα ρεπό της Αθήνας. Ακολούθησαν το «Μου λείπεις» το 1996, οι εμφανίσεις στο Lido και μετά στο Bio Bio, όπου πλέον προσέλκυε και το αθηναϊκό κοινό, και το 1997 το «Παιδί της νύχτας», πλατινένιο δίσκο, με το «Ζηλεύω» να γίνεται από εκείνα τα τραγούδια που, ό,τι κι αν πιστεύεις για τη μουσική τους αξία, ξέρεις απέξω επειδή τα άκουσες σε κάθε γάμο, κάθε βάφτιση, κάθε καλοκαίρι της παιδικής σου ηλικίας, θέλοντας και μη.

Την εποχή που η Ελλάδα ξιπάζεται και η οικονομία επιτρέπει πολυτέλειες, ο Γιώργος Μαζωνάκης βάζει τα πράγματα στη θέση τους. «Γέννημα θρέμμα Δυτικής Αττικής, Έχουμε περηφάνεια εμείς και λόγο τιμής, / Μπουρνάζι, Αιγάλεω, Περιστέρι ξέρω ζόρι τραβάς, / Μέρη που εσύ και οι φίλες σου θεωρείτε μπας κλας, / Από την άλλη εγώ Εκάλη δεν πατάω ποτέ, / Γιατί είναι μέρος με γυναίκες που έχουν ύφος μπλαζέ». Ο νταλκάς, σε σύγχρονο ήχο, γίνεται ένας ύμνος για την κατάργηση των κοινωνικών αποστάσεων χάρη στη σωματική έλξη.

Πέρα από τη μουσική, ο Μαζωνάκης ήταν η ενσάρκωση ενός συγκεκριμένου ελληνικού ονείρου επιτυχίας, εκείνου που δεν περνάει μέσα από πανεπιστήμια και πολυσέλιδα βιογραφικά, αλλά μέσα από πείσμα, τη σκληρή δουλειά που δεν είναι της οικοδομής αλλά παραμένει σκληρή, μέσα στη νύχτα. Το παιδί της Νίκαιας που είδε το όνομά του στις μαρκίζες ήταν μια αφήγηση που πολλοί αναγνώριζαν, στη ζωή τους, στη ζωή του πατέρα, ενός θείου, ενός συναδέλφου. Ο Μαζωνάκης ζούσε την επιτυχία επί σκηνής, με το ίδιο πάθος είτε το κοινό ήταν τριακόσιοι είτε τρεις χιλιάδες, και το κοινό το ανταπέδιδε με μια αφοσίωση που ξεπερνούσε κατά πολύ τη μουσική βιομηχανία και έμπαινε στα όρια της λατρείας.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ειρωνεία που κάνει αυτή την ιστορία τραγική με τον κλασικό τρόπο: ο άνθρωπος που τραγούδησε καλύτερα από κάθε άλλον για χιλιάδες Έλληνες την ιδέα της επιτυχίας, πέρασε τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του να διαλύεται δημόσια μέσα σε μια οικογενειακή σύγκρουση. Για δεκαετίες ο Μαζωνάκης παρουσίαζε την οικογένειά του ως το στήριγμά του: οι γονείς που τον ενθάρρυναν από την αρχή, η αδελφή του Βάσω, που δούλευε μαζί του χωρίς να είναι, όπως έλεγε ο ίδιος, «μάνατζέρ» αλλά συνεργάτης, με τις αποφάσεις να τις παίρνει πάντα εκείνος. Ήταν η εικόνα μιας οικογένειας δεμένης, τυπικά λαϊκής, εκεί όπου η επιτυχία του ενός γίνεται επιτυχία όλων. Κι όσο αυτή η εικόνα κρατούσε, ο Μαζωνάκης έδινε χρήματα, κάλυπτε έξοδα, στήριζε. Το πρόβλημα, φαίνεται, δεν ήταν ποτέ αν έδινε. Ήταν ότι, όσο έδινε, τόσο περισσότερο ζητούσαν. Όλοι ήθελαν ένα κομμάτι από αυτόν τον άνθρωπο. Και τελικά τον κομμάτιασαν.

Από το 2024 η σχέση με την αδελφή του είχε ήδη οδηγηθεί σε ρήξη, με εξώδικα και οικονομικές διαφορές, με αφορμή ένα ακίνητο στη Μύκονο και μια σειρά κινήσεων που περιέγραψε ως μεθόδευση εις βάρος του. Δηλαδή ενώ το σπίτι αυτό ανήκε σε εταιρεία του τραγουδιστή, μεταβιβάστηκε εν αγνοία του σε εταιρεία της αδελφής του. Καθώς ήταν μόνος του, χωρίς σύντροφο δηλαδή, η οικογένεια τον έστειλε στο Δρομοκαΐτειο για ακούσια νοσηλεία. Αυτό έγινε μετά από εισαγγελική παραγγελία που ξεκίνησε από αίτημα του πατέρα και της αδελφής του. Ο ίδιος δεν είχε συναινέσει. Έξι ημέρες αργότερα πήρε εξιτήριο και είναι αμφίβολο αν ποτέ συνήλθε από αυτές τις μεθοδεύσεις.

Με αφορμή τον εγκλεισμό, δημοσιοποιήθηκαν ισχυρισμοί της οικογένειας περί χρήσης ουσιών, κάτι που δεν αποδείχθηκε ποτέ ούτε αναγνωρίστηκε επίσημα. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τις προθέσεις, αν τον έστειλαν στο ψυχιατρείο για το καλό του ή για να βάλουν χέρι στα αποκτήματά του. Ο Μαζωνάκης είχε ήδη μιλήσει, χρόνια νωρίτερα, για μια δύσκολη περίοδο κατάθλιψης, κατά την οποία απομακρύνθηκε από τα φώτα. Είχε πει ότι η υπερβολική έκθεση τον είχε αποκόψει από τον πραγματικό του εαυτό. Ήταν μια εξομολόγηση σπάνια για έναν καλλιτέχνη του είδους του, σε μια εποχή που το λαϊκό τραγούδι δεν συνδεόταν εύκολα με τη λέξη «ψυχική υγεία». Σήμερα, με το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του γνωστό, εκείνη η παλιά εξομολόγηση διαβάζεται διαφορετικά, σαν υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος πίσω από το «Μαζώ» των γηπεδικών επευφημιών ήταν, όπως όλοι, εύθραυστος πολύ πριν φανεί.

Μετά από όλα αυτά κυκλοφόρησε το «Επιπτώσεις», με τον τίτλο να λέει πολλά περισσότερα από την ίδια την λέξη. Ακολούθησε το βιντεοκλίπ και μια εκτενής συνέντευξη, όπου μίλησε ανοιχτά για την οικογένεια, τα οικονομικά και το Δρομοκαΐτειο. Περιέγραψε εκείνη την περίοδο ως τρόμο και προδοσία και δήλωσε ότι συνέχιζε τη δικαστική μάχη. Φαινόταν να προσπαθεί να ξαναχτίσει τη ζωή και τη μουσική του. Δεν πρόλαβε.

Καλό ταξίδι.