Θα άξιζε άραγε να ασχοληθεί κανείς με τις αναμενόμενες αντιρρήσεις του Κουτσούμπα του ΚΚΕ ή με τη μίζερη αναζήτηση πολιτικού χώρου από τη Νέα Αριστερά του Χαρίτση, που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει πάτημα για να μην εξαφανιστεί από το πολιτικό σκηνικό; Ή με τις σπασμωδικές κινήσεις του Φάμελλου του ΣΥΡΙΖΑ; Δύσκολα.

Και αυτό επειδή οι κινήσεις του δίδυμου Μητσοτάκη–Δένδια έχουν ήδη μεταβάλει ουσιαστικά το στρατηγικό σκηνικό τόσο στα Βαλκάνια όσο και σε τμήμα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η ταχύτητα με την οποία λήφθηκαν οι αποφάσεις και η σπουδή με την οποία υλοποιήθηκε η αναδιάταξη δυνάμεων έχουν αφήσει άφωνους συμμάχους και αντιπάλους.

Η θεαματική —σχεδόν αγνώριστη σε σχέση με το παρελθόν— αναβάθμιση της επιχειρησιακής ετοιμότητας είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι η δικαίωση μιας στρατηγικής που αντιμετωπίζει την εξωτερική πολιτική και την άμυνα ως ενιαίο πεδίο ισχύος. Σε αυτό το πεδίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται πλέον με σαφώς μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Καθ’ όλη την τελευταία εξαετία δεν έλειψαν οι αντιρρήσεις για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Ήταν όμως, κατά κανόνα, «τυφλές»: κριτική χωρίς εναλλακτική στρατηγική. Αντίστοιχα άστοχες υπήρξαν και οι —λιγότερες— αντιδράσεις για την αμυντική πολιτική. Οι εξελίξεις, όσο δυσάρεστες και αν είναι, οδηγούν σήμερα σε ένα μάλλον απλό συμπέρασμα: η κυβέρνηση διάβασε σωστά το διεθνές περιβάλλον και προετοιμάστηκε εγκαίρως.

Από εδώ και πέρα πολλά —ίσως τα πάντα— θα εξαρτηθούν από την πορεία των εξελίξεων στο Ιράν: από τη διάρκεια του πολέμου, από το αν θα επιτευχθεί ο στόχος αλλαγής καθεστώτος, από την πιθανότητα γεωγραφικής επέκτασης των συγκρούσεων και φυσικά από τις οικονομικές επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν.

Τίποτα όμως από αυτά δεν αλλάζει μια βαθύτερη πραγματικότητα. Το σύντομο ιστορικό διάλειμμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης με βάση το διεθνές δίκαιο έχει καταρρεύσει. Στη θέση του επανέρχεται —όπως τόσες φορές στο παρελθόν— η αρχή του δικαίου του ισχυρού. Πάνω σε αυτήν, άλλωστε, στηρίχθηκαν οι διεθνείς σχέσεις για αιώνες.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η αμυντική θωράκιση της χώρας δεν επιτρέπει πισωγυρίσματα ούτε μικροπολιτικές γκρίνιες. Ο σημερινός πολιτικός και στρατηγικός εγκλωβισμός της Τουρκίας του Ερντογάν  αποτελεί ήδη μια ένδειξη ότι η κατεύθυνση που ακολουθήθηκε ήταν σωστή. Η εξωτερική πολιτική της χώρας, εκ των πραγμάτων, δικαιώνει τη λογική της.

Η πορεία μπροστά δεν θα είναι χωρίς νάρκες, εκπλήξεις ή μικρές ήττες. Σημασία έχει ότι η Ελλάδα δείχνει πλέον να διαθέτει την προετοιμασία και τη στρατηγική ψυχραιμία για να παίξει τον δικό της ρόλο — τόσο στη Μεσόγειο όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καλό θα ήταν αυτή τη διαπίστωση να την έχουν κατά νου τόσο τα… παλικάρια της φακής όσο και όσοι εξακολουθούν να βλέπουν τον κόσμο μέσα από τις παραμορφωτικές γωνίες της ιδεολογικής τους στρέβλωσης του …1917. 

Διαβάστε επίσης 

Το αέριο της Ευρώπης, το παιγνίδι του TTF, η τιμή του Λονδίνου

Πόλεμος στο Ιράν: H Ευρώπη σε δοκιμασία ευθύνης

Χωρίς σκληρό έλεγχο της αγοράς τώρα, η κρίση γίνεται πολιτική