Η Έφη Αχτσιόγλου βρίσκεται σε μετέωρη φάση μετά την παραίτησή της από το βουλευτικό αξίωμα. Όποια κι αν είναι η συνέχεια της διαδρομής της, δύσκολα θα αμφισβητήσει κανείς ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ικανά και καταρτισμένα στελέχη που ανέδειξε η Αριστερά τα τελευταία χρόνια. 

Υπάρχει εντούτοις μια επιλογή στη διαδρομή της που δημιουργεί επιφυλάξεις και προβληματισμό.

Δεν έγινε φίρμα ξαφνικά ούτε στηρίχθηκε αποκλειστικά σε επικοινωνιακές ικανότητες. Η ανέλιξή της υπήρξε σταδιακή και βασίστηκε σε γνώσεις και εμπειρία. Από τη συμμετοχή της στα κομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ και τη συνεργασία της με τον Γιώργο Κατρούγκαλο στο Υπουργείο Εργασίας, μέχρι την ανάληψη υπουργικών καθηκόντων, πέρασε διαδοχικά από θέσεις ευθύνης που της επέτρεψαν να αποκτήσει γνώση των εργασιακών και ασφαλιστικών ζητημάτων. Ανέβηκε ένα ένα τα σκαλιά της εξουσίας, δίνοντας κάθε φορά εξετάσεις.

Βρέθηκε στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους δανειστές για ζητήματα που επηρέαζαν άμεσα εκατομμύρια εργαζομένους και συνταξιούχους. Συμμετείχε στις συζητήσεις για το ασφαλιστικό, για τις συλλογικές συμβάσεις, για τον κατώτατο μισθό και για ευρύτερες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας.

Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης της εποχής, δύσκολα θα αρνηθεί ότι διαχειρίστηκε τα ζητήματα με επάρκεια και σοβαρότητα.

Αργότερα, ως βουλευτής και κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μία από τις πιο δημοφιλείς προσωπικότητες του κόμματος. Δεν εξέπληξε κανέναν όταν, μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, διεκδίκησε την ηγεσία. Η υποψηφιότητά της δεν ήταν παράλογη ούτε υπερβολική. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας επιτυχίας που ήρθε με κόπο και επάρκεια.

Εκεί είναι και η παράμετρος που δημιουργεί επιφυλάξεις. Όταν έχασε τις εσωκομματικές εκλογές από τον Στέφανο Κασσελάκη, επέλεξε να αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και να φτιάξει ένα νέο κόμμα, παρόμοιο ιδεολογικά. Είναι αφελές να λέμε ότι υπήρχαν σοβαρές πολιτικές και ιδεολογικές διαφωνίες.

Δεν ξεχνάμε ότι οι εσωκομματικές εκλογές έγιναν με τους κανόνες που το ίδιο το κόμμα είχε θεσπίσει. Επέτρεπαν σε κάθε περαστικό να είναι υποψήφιος και έδιναν δικαίωμα ψήφου στον κάθε άσχετο.

Μπορούσε να ψηφίσει για αρχηγό ΣΥΡΙΖΑ κάθε νεοδημοκράτης, πασόκος, οποιοσδήποτε. Οι κανόνες όμως ήταν γνωστοί εκ των προτέρων. Η Αχτσιόγλου είχε αποδεχτεί τους όρους.

Για αυτόν τον λόγο, η αποχώρηση μετά την ήττα της αφήνει μια σκιά που δεν αφορά τις ικανότητες ή την πολιτική επάρκεια, αλλά τον τρόπο διαχείρισης της προσωπικής ματαίωσης.

Σήμερα, μετά την παραίτησή της από τη Βουλή, πολλοί υποθέτουν ότι καίγεται να πάει στο κόμμα Τσίπρα. Αν αυτό συμβεί, εκείνος θα κληθεί να σταθμίσει δύο στοιχεία. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η αδιαμφισβήτητη αξία ενός στελέχους που έχει αποδείξει τις δυνατότητές του σε κάθε θέση που ανέλαβε. Από την άλλη βρίσκεται η συμπεριφορά που έδωσε την εντύπωση ότι η προσωπική φιλοδοξία είναι πάνω από τη συλλογική πορεία του κόμματος.

Η φιλοδοξία είναι αναμενόμενη σε κάθε πολιτικό. Αλλιώς θα καθόταν στο σπίτι του. Το ερώτημα είναι πώς διαχειρίζεται κανείς τη στιγμή που κάποια φιλοδοξία δεν πραγματώνεται.

Διαβάστε επίσης

Στο καθαριστήριο με τον Αλέξη Τσίπρα