Ακούγεται πολύ η ερώτηση: πότε συμφέρει την κυβέρνηση να στήσει κάλπες; Καλέ, τι μας νοιάζει το συμφέρον του πρωθυπουργού και των Μαυρογιαλούρων του; Το σωστό ερώτημα είναι άλλο: έχει ή δεν έχει λάβει τετραετή εντολή να κυβερνήσει;

Η θητεία είναι συγκεκριμένη. Δεν είναι ελαστική, δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο, δεν είναι κομματικό τέχνασμα. Είναι το πολιτικό συμβόλαιο ανάμεσα στην κοινωνία και εκείνον που αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση. Ο λαός δεν δίνει μια αόριστη άδεια άσκησης εξουσίας, ούτε εντολή «μέχρι να δείξουν καλά οι δημοσκοπήσεις». Αναθέτει τη διακυβέρνηση με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Τέσσερα χρόνια. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αφορά κάθε πρωθυπουργό, σε κάθε χώρα, σε κάθε δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της.

Είναι αδιανόητο να διεξάγεται συζήτηση γύρω από το ποια στιγμή «βολεύει» την κυβέρνηση. Έχουν βγει με τα ημερολόγια, τι θα γίνει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο, πώς θα ξυπνήσει την παραμονή των Χριστουγέννων ο Πορτοκαλής, ποιες ορέξεις θα έχει την άνοιξη ο Μπίμπι. Γίνεται χρονομέτρηση εκλογικού οφέλους με εικασίες. Αντί να μιλάμε για κυβερνητικό έργο, αν τηρούνται οι δεσμεύσεις, αν η χώρα βελτιώνεται, παρακολουθούμε το παρασκήνιο των τακτικισμών.

Ακόμη πιο ενοχλητική είναι η στάση ορισμένων βουλευτών που αναλύουν με περισπούδαστο ύφος ποια είναι η ιδανική στιγμή για εκλογές. Άλλος μιλά για την άνοιξη, άλλος για το φθινόπωρο, άλλος για δημοσκοπική άνοδο. Θα ήταν πολύ πιο τίμιο, πριν ξεκινήσουν τις αναλύσεις τους, να ομολογούν καθαρά το αυτονόητο: ότι τους ενδιαφέρει πάρα πολύ η επανεκλογή τους. Ανθρώπινο είναι, το καταλαβαίνουμε. Πολλοί θα μείνουν άνεργοι, ως ανεπάγγελτοι που είναι.

Καμία τοποθέτηση δεν αξιολογείται ανεξάρτητα από το προσωπικό συμφέρον εκείνου που μιλά. Ο βουλευτής που σταθμίζει τον καλό χρόνο των εκλογών δεν είναι ουδέτερος αναλυτής. Είναι άμεσα ενδιαφερόμενος. Μετρά τις πιθανότητές του, τις ισορροπίες στην περιφέρειά του, τη δική του πολιτική επιβίωση.

Το σωστό είναι να εξαντλείται η τετραετία. Άλλωστε, η ίδια η ζωή γελοιοποιεί συχνά τους εκλογικούς σχεδιασμούς. Ο λαός το λέει με μια παροιμία: όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος. Κανείς δεν ξέρει τι φέρνει η επόμενη στιγμή. Μια πανδημία, μια εισβολή, μια φυσική καταστροφή. Εκεί που κάποιοι βουλευτές και κομματικοί αναλυτές βλέπουν την ιδανική εβδομάδα εκλογών, ας πούμε τον Οκτώβριο, μπορεί να προκύψει κάτι που ανατρέπει τα πάντα.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σενάρια και τις πρόβες εκλογικού αιφνιδιασμού. Να στρωθούν να κάνουν τη δουλειά τους, μέχρι το τέλος της θητείας τους. Αυτό γίνεται σε μια ώριμη δημοκρατία. Βγάζουν τα μανικετόκουμπα, σηκώνουν τα μανίκια και κάνουν δουλίτσα. Λένε, για παράδειγμα, «τι μέτρα θα πάρουμε για να μην πωλείται η βενζίνη από τα κοσμηματοπωλεία;»

Διαβάστε επίσης:

Δύο μπαμπάδες, δύο μαμάδες

Βλέπουμε το δάσος και χάνουμε το δάσος

Ελευθερία και αποχαύνωση