Κάποιες αποφάσεις των δικαστών δείχνουν προς τα πού πηγαίνουμε, πώς εξελισσόμαστε. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον γάμο και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι μία από αυτές. Έδειξαν ότι η Πολιτεία δεν μένει καθηλωμένη σε παλιές αντιλήψεις εφόσον η ζωή έχει προχωρήσει.

Η συζήτηση για τα ζευγάρια του ίδιου φύλου γινόταν λες και μιλούσαμε για κάτι ξένο, για κάτι που απειλεί τον θεσμό της οικογένειας και τη χριστιανική πίστη. Αυτό που στα αλήθεια απειλεί δεν είναι η διεύρυνση των δικαιωμάτων, αλλά η επιμονή στον αποκλεισμό.

Η ουσία είναι πολύ πιο απλή από όσο παρουσιάζεται συχνά. Ένα παιδί δεν μεγαλώνει σωστά επειδή το επιβάλλει κάποιο παραδοσιακό σχήμα. Τόσες στατιστικές δείχνουν ότι ετεροκανονικές οικογένειες είναι βίαιες, αδιάφορες, σκάρτες.

Ένα παιδί μεγαλώνει σωστά όταν έχει σταθερότητα, αγάπη, φροντίδα, ασφάλεια και ανθρώπους που αναλαμβάνουν την ευθύνη του με ωριμότητα. Αυτά είναι που ορίζουν μια οικογένεια. Όχι το αν οι γονείς είναι ένας άνδρας και μια γυναίκα, δύο άνδρες ή δύο γυναίκες.

Η ίδια η πραγματικότητα έχει από καιρό ξεπεράσει τα στενά καλούπια. Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν με έναν μόνο γονιό, με παππούδες, με θετούς γονείς, σε μικτές ή ανασυσταμένες οικογένειες. Η οικογένεια δεν είναι μια εικόνα από αναγνωστικό των σέβεντις «Λόλα να ένα μήλο». Είναι ένα μεταβαλλόμενο σχήμα φροντίδας, σχέσης και ευθύνης. Αυτό που χρειάζεται ένα παιδί είναι ανθρώπους παρόντες, όχι μια θεωρία που να ικανοποιεί όσους φοβούνται την αλλαγή.

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει σημασία για έναν ακόμη λόγο: δείχνει ότι ο διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας, προχωρά με φυσικό τρόπο. Η Εκκλησία έχει τις δικές της παραδόσεις, τη δική της διδασκαλία, τη δική της αντίληψη για τον γάμο. Αυτό είναι δικαίωμά της. Το κράτος δεν υπάρχει για να επιβάλει θρησκευτικές αντιλήψεις. Υπάρχει για να προστατεύει ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας.

Ο διαχωρισμός δεν είναι επίθεση στην πίστη, ούτε περιφρόνηση της παράδοσης. Είναι δείγμα δημοκρατικής ωριμότητας. Σε μια σύγχρονη κοινωνία, η θρησκεία μπορεί να παραμένει σημαντική για πολλούς ανθρώπους, αλλά αδιάφορη για άλλους τόσους.

Ο κόσμος αλλάζει, είτε το θέλουν οι πολλοί είτε όχι. Και συνήθως αλλάζει πρώτα στην καθημερινότητα και μετά στους θεσμούς. Οι θεσμοί ακολουθούν, έστω καθυστερημένα, αυτό που το σύνολο ήδη αποδέχεται. Δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες δεν είναι κάτι καινούργιο, πρακτικά μιλώντας. Είναι μια πραγματικότητα, διεθνής και ελληνική. Όταν το κράτος την αναγνωρίζει, κάνει ένα βήμα εμπρός.

Μία δημοκρατία κρίνεται και από το θάρρος να προστατεύει τους λίγους από τις προκαταλήψεις των πολλών. Η αναγνώριση του γάμου και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια δεν αφαιρεί τίποτα από κανέναν. Προσφέρει ένα σπιτικό και μια οικογένεια σε παιδιά που δεν έχουν.

Διαβάστε επίσης:

ΣτΕ: Τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να υιοθετούν παιδιά – Συνταγματικός ο γάμος – Το σκεπτικό της ιστορικής απόφασης

Βλέπουμε το δάσος και χάνουμε το δάσος

Ελευθερία και αποχαύνωση