Στην πολιτική το πιο επικίνδυνο είναι η υπερβάλλουσα προθυμία. Εκείνη η σπουδή να μπεις μπροστά, να υψώσεις το δάχτυλο, να διορθώσεις κάποιον που δεν σου ζήτησε διόρθωση. Κάπως έτσι λειτούργησε ο Μακάριος Λαζαρίδης όταν επέλεξε να απαντήσει στον Νίκο Δένδια, σε σχόλια που έκανε για τα δημοσκοπικά ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας. Σχόλια που έπρεπε να έχουν πέσει στο πάτωμα μαζί με τα ψίχουλα της βασιλόπιττας. Επειδή σε κοπή πίττας αρθρώθηκαν αυτά που αρθρώθηκαν.

Ο Δένδιας δεν κατήγγειλε, δεν αμφισβήτησε, δεν προανήγγειλε ανατροπές. Είπε ότι στο κόμμα πρέπει να συζητήσουν και να δουν τι δεν κάνουν σωστά. Επειδή η Αιτωλοακαρνανία δεν είναι σοβιέτ και ο κόσμος μπορεί και συζητά ελεύθερα σε μια κομματική εκδήλωση. Σε μια παράταξη που διαφεντεύει τη χώρα επί δεκαετίας, το να προβληματίζεται με τους αριθμούς, δεν είναι υπονόμευση. Είναι πολιτική ανάγνωση της πραγματικότητας. Είναι το αναμενόμενο από έναν υπουργό που κατανοεί το βάρος της συγκυρίας και των κοινωνικών μετατοπίσεων.

Κι όμως, ο Λαζαρίδης, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, έσπευσε να βάλει τάξη. Δήλωσε ότι αν ο ίδιος ήταν «πρωτοκλασάτος υπουργός επτά χρόνια» δεν θα έκανε τέτοιες δηλώσεις. Δεν είναι όμως πρωτοκλασάτος. Θέλει να γίνονται συζητήσεις στα όργανα, με τον πρωθυπουργό, όχι σε κομματικές εκδηλώσεις. Υπενθύμισε τα ποσοστά, την απόσταση από το δεύτερο κόμμα, τη βεβαιότητα για τρίτη θητεία. Με άλλα λόγια, έκρινε πως δεν υπήρχε λόγος να ανοίξει τέτοια κουβέντα.

Άραγε ποιος αποφασίζει πότε υπάρχει λόγος να ξεκινήσει συζήτηση; Η πολιτική δεν είναι λογιστική αποτύπωση ποσοστών ούτε τεχνική διαχείριση εντυπώσεων. Αν ένα στέλεχος πρώτης γραμμής επισημαίνει ότι η παράταξη οφείλει να διατηρήσει τον λαϊκό της χαρακτήρα και να αναμετρηθεί με τις αδυναμίες της, λέει τη γνώμη του επειδή έχει γνώμη και θέλει να ακούσει τη βάση.

Η παρέμβαση Λαζαρίδη υπονοούσε ότι η αυτοκριτική είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης. Ότι η πειθαρχία προηγείται της συζήτησης. Όμως η παράταξη κυβερνά επτά χρόνια και πιο πριν άλλα επτά, κι ακόμα πιο πριν πολλά πολλά χρόνια. Και λάθη γίνονται και δυσαρέσκεια υπάρχει και περιθώρια βελτίωσης μπορούν να ευρεθούν εάν και εφόσον επισημανθούν οι αδυναμίες. Αν μια εσωκομματική εκδήλωση, έστω για κοπή πίττας, γίνεται για ανταλλαγή κοπλιμέντων, δεν βοηθά.

Κάτι ακόμη. Όταν ένας κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί την ενότητα απέναντι σε μια τοποθέτηση που δεν την απειλεί, ίσως αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα επιδιώκει να κρύψει. Η βεβαιότητα δεν χρειάζεται θορυβώδεις διαβεβαιώσεις. Η πολιτική αυτοπεποίθηση δεν ανησυχεί από μια φράση περί «αγωνίας».

Η Νέα Δημοκρατία, όπως κάθε μεγάλο κόμμα, περιλαμβάνει ρεύματα, φιλοδοξίες, διαφορετικές αναγνώσεις της συγκυρίας. Αυτή είναι η φύση της. Το να μετατρέπεται κάθε δημόσια σκέψη σε πειθαρχικό ζήτημα αλλοιώνει τη λειτουργία της. Η κοινωνία δεν ζητά από τα κυβερνητικά στελέχη να παριστάνουν ότι όλα βαίνουν καλώς. Ζητά να βλέπουν τα σύννεφα πριν από την καταιγίδα.

Διαβάστε επίσης:

Όταν ο Άντριου μπαίνει στο Λούβρο

Οι διατροφολόγοι του Νίκου Δένδια

Γιατί το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το τέλος του