Δεν είναι δυνατόν οι στρατιώτες να μασουλάνε ασταμάτητα πατατάκια και κρουασάν και να παίρνουν κατά μέσο όρο δέκα κιλά στη θητεία τους. Δεν είναι δυνατόν η στρατιωτική εμπειρία να ταυτίζεται με τη βαρεμάρα και το αραλίκι. Αν κάτι αποτυπώνει τη στρέβλωση του σημερινού μοντέλου θητείας, είναι αυτή η εικόνα: νέοι άνθρωποι να περνούν μήνες χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση, με πρόχειρη διατροφή και ελάχιστη μέριμνα για τη φυσική τους κατάσταση.

Σε αυτό το πλαίσιο, όσα ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας κατά την επίσκεψή του στο Κέντρο Εκπαίδευσης στον Αυλώνα Αττικής συνιστούν μια θετική εξέλιξη, ακόμη κι αν ορισμένοι σπεύδουν να τα ειρωνευτούν ή να τα υποβαθμίσουν.

Ο υπουργός ξεκαθάρισε ότι αλλάζουν τόσο η εκπαίδευση όσο και η διατροφή των οπλιτών θητείας. «Οι στρατεύσιμοι πρέπει να τρώνε καλά. Έχουμε λοιπόν δημιουργήσει έναν νέο Κανονισμό και η τήρησή του θα ελεγχθεί αυστηρότατα από τη Γενική Επιθεώρηση Στρατού, με διαφορετική σύνθεση, με διαφορετική θερμιδική ανάλυση, με διατροφολόγους οι οποίοι θα προσέχουν ώστε οι στρατιώτες μας να τρώνε καλά», σημείωσε.

Για πολλά χρόνια, η θητεία έχει ταυτιστεί με το τεμπελχανείο της πλειονότητας. Εξαιρουμένων ορισμένων μάχιμων μονάδων, οι περισσότεροι κληρωτοί στο τέλος της θητείας τους ζυγίζουν περισσότερο, επειδή περνούσαν ατελείωτες ώρες χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο, κάνοντας αγγαρείες, σκοπιές αμφίβολης χρησιμότητας και γραφειοκρατικές δουλειές. Λογικό είναι να το ρίχνουν στη μάσα.

Αν δεν έχει ακόμη απαντηθεί με ακρίβεια πόσοι και με ποιον ρόλο χρειάζονται για την άμυνα της χώρας, σε ένα γεωστρατηγικό περιβάλλον που αλλάζει και σε μια εποχή όπου οι σύγχρονοι πόλεμοι βασίζονται όλο και περισσότερο στην τεχνολογία, μπορούμε τουλάχιστον να συζητήσουμε σοβαρά το ποιόν της θητείας. Τι ακριβώς προσφέρει ένας στρατιώτης που έχει ρίξει ελάχιστες βολές; Πόσο ουσιαστική είναι η εκπαίδευσή του; Ποια είναι η συμβολή χιλιάδων στρατευσίμων σε ένα σύστημα που συχνά αναλώνεται στην ίδια του τη γραφειοκρατία;

Η εικόνα των φαντάρων που μετατρέπονται σε προσωπικό εξυπηρέτησης κατασκηνώσεων για οικογένειες αξιωματικών, αποτυπώνει έναν παραλογισμό. Ζητάμε από νέους ανθρώπους να διακόψουν τη ζωή και τα σχέδιά τους για μήνες, αλλά δεν φροντίζουμε να τους προσφέρουμε πραγματική εκπαίδευση, αξιοκρατία και αξιοπρέπεια. Δεν τους κάνουμε αξιόμαχους, αλλά απαιτούμε να θυσιάσουν μήνες από τη ζωή τους για να συντηρήσουν ένα σύστημα που εκτρέφει τον εαυτό του.

Η παρέμβαση για τη διατροφή μοιάζει δευτερεύουσας σημασίας. Δεν είναι. Η σωστή διατροφή είναι προνόμιο, ειδικά όταν υπάρχει εποπτεία ειδικών. Σημαίνει καλύτερη φυσική κατάσταση, περισσότερη ενέργεια, λιγότερα προβλήματα υγείας.

Το αν συμφωνούμε ή όχι με την υποχρεωτική στράτευση, αν πιστεύουμε σε έναν επαγγελματικό στρατό ή σε ένα μικτό μοντέλο, είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση. Όσο όμως υπάρχει υποχρεωτική θητεία, το ελάχιστο που οφείλει η Πολιτεία είναι να διασφαλίζει ότι οι νέοι που υπηρετούν δεν θα φεύγουν πιο τροφαντοί από πριν.

Διαβάστε επίσης:

Γιατί το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το τέλος του

Γράμμα στον Υπουργό για την Chevron

Ο ρόλος του εκάστοτε Στουρνάρα