Μπήκε και σε μουσείο. Όπως μπήκε, έτσι βγήκε, για να δώσει τον τόνο του εφήμερου, στη ζωή αλλά και στους θεσμούς, ακόμη και όταν ο θεσμός είναι η Μοναρχία.

Ήσουν χθες, σήμερα δεν είσαι. Στο Λούβρο, ακτιβιστές τοποθέτησαν στον τοίχο μια φωτογραφία του πρώην πρίγκιπα Άντριου, λίγες ώρες μετά τη σύλληψή του. Βυθισμένος στο κάθισμα του αυτοκινήτου, έχει το βλέμμα του τρομαγμένου θηράματος. Για πότε άλλαξαν οι ρόλοι, ούτε που κατάλαβε.

Η φωτογραφία είχε τίτλο «He’s Sweating Now» και παρέπεμπε στην τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει παλαιότερα, όπου φαινόταν να νιώθει άβολα και να ιδρώνει. Η εικόνα απομακρύνθηκε γρήγορα από το προσωπικό του μουσείου, αλλά ο συμβολισμός έχει ήδη γραφτεί στην Ιστορία: ο πρώην πρίγκιπας Άντριου δεν σώζεται ούτε με ακριβούς δικηγόρους ούτε με την αγάπη του λαού. Ενός λαού που αγαπά τη Μοναρχία, αλλά μάλλον απηύδησε με τα τερτίπια του.

Τα σκάνδαλα σχετικά με σεξουαλικές σχέσεις δεν ενόχλησαν τόσο όσο οι χρεώσεις προσωπικών εξόδων, όπως πληρωμένα μασάζ, που φορτώθηκαν στους φορολογούμενους. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ειδικού εμπορικού εκπροσώπου του Ηνωμένου Βασιλείου έκανε τέτοιου είδους δαπάνες. Αν και η σύλληψη δείχνει ότι η εφαρμογή του νόμου δεν γνωρίζει εξαιρέσεις, οι καταγγελίες αυτές πυροδοτούν δημόσια συζήτηση για τη διαφάνεια και τα όρια των θεσμικών προνομίων σε μια σύγχρονη δημοκρατία.

Η ιστορική βαρύτητα της σύλληψης έγκειται στην επίδρασή της στον θεσμό που εκπροσωπεί. Για αιώνες, η βρετανική μοναρχία λειτουργούσε μέσα σε ένα πλέγμα παράδοσης, σεβασμού και έμμεσης ανοχής, με τους βασιλικούς να θεωρούνται υπεράνω των καθημερινών νόμων, έστω και συμβολικά. Στον 21ο αιώνα, όμως, η ισχύς των μέσων ενημέρωσης και η διαρκής ροή πληροφοριών καθιστούν αδύνατη την προστασία του θεσμού μέσω μυστικότητας ή εσωτερικών μηχανισμών. Η ίδια η κοινωνία απαιτεί πλέον να εφαρμόζεται η αρχή της λογοδοσίας χωρίς εξαιρέσεις.

Το περιστατικό στο Λούβρο, με την ειρωνική τοποθέτηση της φωτογραφίας του πρώην πρίγκιπα Άντριου, είναι απολύτως συμβολικό. Η εικόνα βρήκε προσωρινά θέση ανάμεσα σε πολύτιμες απεικονίσεις, αλλά απομακρύνθηκε επειδή δεν ανήκει σε αυτό το περιβάλλον με υψηλές αξίες. Ο πρώην πρίγκιπας Άντριου εκτέθηκε, αλλά δεν κατάφερε να γίνει έκθεμα. Ο κόσμος όλος αρνείται την υπεροχή που εκπορεύεται από την κληρονομική ασυλία. Κάθε δημόσιο πρόσωπο, ανεξαρτήτως καταγωγής, καλείται να λογοδοτήσει για τις πράξεις του, ενώ οι εκλεκτοί του Στέμματος οφείλουν να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, στο ύψος που απαιτείται από κάθε απλό πολίτη.

Είναι άραγε αυτή η στιγμή μια ιστορική καμπή για τη βρετανική μοναρχία; Ίσως όχι με την έννοια της άμεσης ανατροπής του θεσμού, αλλά με την έννοια μιας αλλαγής στις προσδοκίες του κοινού και στην αντίληψη της δικαιοσύνης. Η υπόθεση του πρώην πρίγκιπα Άντριου υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία διεκδικεί καθολικότητα και ότι η κοινωνία απαιτεί ισότητα απέναντι στον νόμο. Τα βασικά δηλαδή. Το Στέμμα, για να διατηρήσει τη νομιμοποίησή του, πρέπει να δείξει έμπρακτα ότι η λογοδοσία εφαρμόζεται αδιακρίτως, διαφορετικά οι ρωγμές στην εμπιστοσύνη του κοινού θα γίνουν μόνιμες και ιστορικά καθοριστικές.