«Είναι δουλάκι του τραπεζικού συστήματος, υπάλληλος της Attica Bank». Καθένας γράφει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Για την εκπρόσωπο της «Ελληνικής Χωροφυλακής» ή όπως αλλιώς λέγεται το νέο κόμμα, βρήκαν αυτό που πονάει τον κόσμο όλο. Τις τράπεζες. Σύμφωνα λοιπόν με το μύθευμα, η Θεώνη Κουφονικολάκου έδωσε δάνειο 40 εκατομμύρια στον πολυπράγμονα Χρίστο Καλογρίτσα. Όλοι ξέρουμε άλλωστε ότι μια δικηγόρος τράπεζας, ανοίγει το θησαυροφυλάκιο, παίρνει δεσμίδες και τις βάζει απευθείας στο σακίδιο επιχειρηματία.

Δυστυχώς για εμάς, τους λάτρεις των ρομάντζων, η Κουφονικολάκου θα κινηθεί νομικά εναντίον του τρολ «Πεν Νταλαούρα», που έκανε την επίμαχη ανάρτηση. Αν το άφηνε να περάσει, θα διαβάζαμε το επόμενο επεισόδιο. Η δικηγορίνα έφυγε μαζί με τον επιχειρηματία, για κάποια παραλία της νήσου Σεντ Μπαρτς. Επειδή για κάθε πετυχημένη γυναίκα υπάρχει ένα κουτσομπολιό, σε ποιανού τα σεντόνια σύρθηκε για να πάρει το πόστο της. Καθώς τίποτε δεν είναι γνωστό για την προσωπική ζωή της, καθένας μπορεί να επινοεί επωφελείς σχέσεις.

Η δημόσια εικόνα της Θεώνης Κουφονικολάκου, όπως διαμορφώνεται μέσα από θεσμικές διαδρομές, προσωπικές μαρτυρίες και στιγμιότυπα δημόσιων εμφανίσεων, περιέχει διαφορετικές εκδοχές του ίδιου προσώπου: την έξυπνη θεσμική λειτουργό, την έμπειρη νομικό, τη συνεσταλμένη των μεγάλων συναθροίσεων. Στις απόψεις που διίστανται, ισχύουν όσα και για τον καθένα μας. Όσοι μας συμπαθούν, κάνουν θετική ανάλυση, όσοι μας αντιπαθούν κάνουν αρνητική ανάλυση. Το «έχει αυτοπεποίθηση» γίνεται «καβάλησε το καλάμι». Το «είναι δυναμική» γίνεται «είναι σκύλα». Όταν μάλιστα η πετυχημένη γυναίκα είναι ιδιαιτέρως ευειδής, τα πράγματα περιπλέκονται και δημιουργούν εντάσεις. Δεν μπορείς, μαντάμ, να είσαι και αξιόλογη, και έξυπνη και κουκλάρα.

Η εκπρόσωπος του Αλέξη Τσίπρα έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία με βάση το βιογραφικό. Δίνει εντύπωση σοβαρότητας και επιστημονικής επάρκειας. Η θητεία της στον Συνήγορο του Πολίτη και ειδικά στο πεδίο των δικαιωμάτων του παιδιού είχε συνέπεια και ετοιμότητα. Δεν λείπουν όμως οι οργισμένοι μπαμπάδες που την κακολογούν επειδή δεν μοιράζεται τις απόψεις τους για τη συνεπιμέλεια. Δεν θα μπορούσε όμως να τους έχει όλους ευχαριστημένους, δηλαδή δεν θα μπορούσε να είναι και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα. (Ταιριάζει η παρωχημένη έκφραση, έτσι δεν είναι;).

Συνεργάτες και άτομα που τη συνάντησαν σε επαγγελματικά περιβάλλοντα λένε ότι συνδυάζει την ευγένεια με την πειθαρχία. Μια ενδιαφέρουσα περιγραφή που μας έκαναν ήταν: «Είναι απίστευτα γλυκός και συγκαταβατικός άνθρωπος και δεν της φαίνεται καθόλου». Βλέπετε εδώ την αντιδιαστολή, ότι δηλαδή «δεν της φαίνεται». Δηλαδή αυτό που βγάζει προς τα έξω είναι ότι δεν θέλει πολλές οικειότητες. Κρατάει τις αποστάσεις. Πάνω στη δουλειά της είναι απαιτητική και εξίσου απαιτητική από τους συνεργάτες της, Κρατώντας αποστάσεις από τους συνεργάτες της αποφεύγει το μελόδραμα και τα χατίρια.

Μας είπαν επίσης ότι είναι «καταρτισμένη και ετοιμόλογη», το αυτονόητο δηλαδή. Αν δεν ήταν, δεν θα την έβαζαν κάθε μέρα μπροστά στις κάμερες να απαντά σε ερωτήσεις. Το ενδιαφέρον είναι ότι η συγκεκριμένη περιγραφή επαναλαμβάνεται από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Προφανώς κάτι βλέπουν.

Μετά την εκδήλωση στο Θησείο ακούσαμε και μια παρατήρηση που δεν ταιριάζει ιδιαίτερα με την τηλεοπτική εικόνα. Μας είπαν ότι στη διαπροσωπική επαφή είναι «οριακά και ντροπαλή». Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Πολλοί άνθρωποι που είναι δυναμικοί σε δημόσιο ρόλο αποδεικνύονται χαμηλών τόνων όταν κλείσουν οι κάμερες. Η αυτοπεποίθηση δεν συνεπάγεται απαραίτητα εξωστρέφεια.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ήταν μια κουβέντα που ακούσαμε από άνθρωπο του χώρου. «Αν δεν ήταν αυτή, οι μισοί θα είχαν σκοτωθεί με τους μισούς». Υπερβολικό; Προφανώς. Αλλά οι υπερβολές συνήθως λένε κάτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση λένε ότι διαθέτει την ικανότητα να μιλά με διαφορετικούς ανθρώπους χωρίς να ανάβει φιτίλια. Θυμάστε στο ιερατείο του ΣΥΡΙΖΑ, ο ένας πιο ύπουλος από τον άλλο, με συμπεριφορές αντιγραμμένες από το ιδιαίτερο γραφείο του Στάλιν.

Το μειονέκτημα που της χρεώνουν λοιπόν είναι ότι κρατά τις αποστάσεις, δεν χαμογελά δείχνοντας δόντια σε όποιον της απλώνει το χέρι και, όπως λέει και το τραγούδι, «δεν γελάει με ηλίθια αστεία». Στην Ελλάδα αυτό αρκεί για να χαρακτηριστεί μια γυναίκα στριφνή. Ειδικά αν είναι μορφωμένη, ικανή και έχει δυσανεξία στην ηλιθιότητα.

Έχει και μια συνήθεια που οι δημοσιογράφοι δεν εκτιμούν. Όταν θεωρεί ότι μια ερώτηση είναι άκαιρη ή ότι η συζήτηση εκτρέπεται, απαντά: «Αυτό το οριοθετώ έτσι κι έτσι και δεν θα μιλήσω παραπέρα». Με άλλα λόγια, βάζει τελεία και παύλα. Δεν πέφτει στην παγίδα της ατάκας.

Ψάχνοντας λοιπόν ψεγάδι για την Κουφονικολάκου, βρήκαμε κυρίως όσα βρίσκει κανείς σχεδόν πάντα όταν μια γυναίκα ανεβαίνει γρήγορα και εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή. Λίγη καχυποψία. Λίγη κακεντρέχεια. Μερικές θεωρίες συνωμοσίας. Μπόλικη φαντασία στα κοινωνικά δίκτυα.

Μπορεί στο μέλλον να αποδειχθεί εξαιρετική εκπρόσωπος. Μπορεί να αποτύχει. Προς το παρόν έχει απογοητεύσει όσους ήδη απεχθάνονται τον Τσίπρα. Έχει απογοητεύσει όσους εύχονταν να βρουν τα λερωμένα, τα άπλυτα, αλλά δεν τα βρήκαν. Μην έχοντας κάτι απτό, τα τρολ κατασκευάζουν σκάνδαλα. Δεν ξέρουν μάλλον με ποια έμπλεξαν.

Διαβάστε επίσης

Εφ’ όπλου μάσκαρα