Λογικά θα έπρεπε να έχει βαρεθεί η ψυχή του, δύο τετραετίες πρωθυπουργός. Αλλά πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, οπότε κάνει σχέδια για ακόμη μια θητεία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην πρόσφατη συνέντευξή του, είπε ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Έβαλε στόχο την αυτοδυναμία, τρομάρα του. Εντάξει, οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν την πρώτη θέση χωρίς αντίπαλο. Η δεύτερη θέση παίζεται ανάμεσα σε δύο, άρα δεν υπάρχει κανείς δυνατός να είναι τσίμα τσίμα και να απειλεί. Θα ήταν λάθος όμως να νομίζει ότι η αναμέτρηση θα είναι περίπατος, καθώς ο δρόμος προς τις κάλπες κρύβει παγίδες.

Οι κίνδυνοι για τον πρωθυπουργό δεν εντοπίζονται σε μια μεγάλη, μετωπική απειλή, αλλά σε τρεις επιμέρους εστίες φθοράς, οι οποίες, λειτουργώντας προσθετικά, θα μπορούσαν να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα.

Ο πρώτος κίνδυνος αφορά το εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος και το μέτωπο που έχει ανοίξει με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Κώστα Καραμανλή. Η κριτική τους, ιδιαίτερα στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, προκαλεί ιδεολογική σύγχυση στη βάση της παράταξης. Παρ’ όλα αυτά, η ζημιά από αυτές τις εσωκομματικές αντιπαλότητες είναι ελεγχόμενη και το ποσοστό των διαρροών θα είναι σχετικά μικρό. Είναι απλός ο λόγος: η προοπτική εξουσίας ενώνει τους ανθρώπους. Γιατί να πάει κάποιο στέλεχος να χαραμιστεί με το ένα τοις εκατό, γιατί να διαλέξει Σαμαρά ο νεοδημοκράτης; Όπως θα ιδρυθεί το κόμμα Σαμαρά, έτσι θα διαλυθεί, από τη μια μέρα στην άλλη. Έτσι έγινε με το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη, έτσι και με το κόμμα του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Στον Σαμαρά ο Μητσοτάκης μπορεί να απαντήσει με το δόγμα Σαμαρά: «ο Έλληνας πάει με το γκουβέρνο». Κάποιοι κοντινοί θα αποχωρήσουν, αλλά δεν θα γίνουν η τίγρη που θα κατασπαράξει το κόμμα. Γατάκι που κάνει γρατζουνιές θα είναι.

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι η φθορά της εξουσίας. Ύστερα από δύο συνεχόμενες τετραετίες διακυβέρνησης, πολύς κόσμος έχει κουραστεί. Είναι η ακρίβεια, είναι το στεγαστικό, είναι η καχυποψία λόγω σκανδάλων. Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια, ακόμη και αν δεν μεταφράζεται σε οργανωμένη μετακίνηση ψηφοφόρων προς την αντιπολίτευση, δημιουργεί κλίμα κόπωσης και αποστασιοποίησης, που αποδυναμώνει τη δυναμική της κυβερνητικής παράταξης. Μπείτε στη θέση μιας συνταξιούχου Νεοδημοκράτισσας στην Κυψέλη, που δεν μπορεί ούτε το κομμωτήριο να πληρώσει για το εβδομαδιαίο μιζανπλί. Μπείτε στη θέση του γαλάζιου εκπαιδευτικού, που πρέπει να δουλέψει τρία χρόνια για να εισπράξει όσα ένας ψεύτικος γιδοβοσκός της Κρήτης σε μια επιδότηση.

Ο τρίτος κίνδυνος, ο πιο ύπουλος, κρύβεται πίσω από την κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η βεβαιότητα της πρωτιάς, την οποία καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις, λειτουργεί αποτρεπτικά για τους συμπαθούντες. Βλέπουν ότι η Νέα Δημοκρατία προηγείται με απόσταση ασφαλείας από τον δεύτερο και δεν αγχώνονται. Δηλαδή μπορεί να μην πάνε καν να ψηφίσουν, εφόσον το αποτέλεσμα προδικάζεται. Τόσο οι παραδοσιακοί όσο και οι ευκαιριακοί υποστηρικτές χαλαρώνουν. Αν οι εκλογές είχαν χαρακτήρα σκληρού ντέρμπι, με έναν ισχυρό αντίπαλο να απειλεί τη διακυβέρνηση σε απόσταση αναπνοής, η συσπείρωση και η συμμετοχή θα χτυπούσαν κόκκινο. Τώρα, η απουσία ορατής απειλής θα οδηγήσει ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων στην αποχή.

Τα μικρά θα λειτουργήσουν αθροιστικά και ίσως στερήσουν από τη Νέα Δημοκρατία την αυτοδυναμία. Για να ανατρέψει αυτή την τάση, ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να αναζητήσει εφεδρείες έξω από τις παραδοσιακές δεξαμενές. Θα μπορούσε να επιδιώξει την αφύπνιση των δυνητικών ψηφοφόρων που δεν συμμετείχαν στις προηγούμενες εκλογές. Το 50% που δεν ψήφισε καν, αποτελεί μια βωβή αλλά υπολογίσιμη δύναμη. Δεν λέμε ότι όλοι αυτοί, δηλαδή οι μισοί από αυτούς που έχουν δικαίωμα ψήφου, είναι νεοδημοκράτες. Αλλά ότι, εν πολλοίς, το αποτέλεσμα θα επηρεαστεί αν καταφέρει κάποιος να τους δώσει έναν λόγο να πάνε στην κάλπη.

Διαβάστε επίσης:

Δημήτρης Μαρκόπουλος: Εμπειρία και περγαμηνές

Είναι ακροδεξιός ο Πλεύρης;

Ψάχνοντας ψεγάδι για την Κουφονικολάκου