Είμαι ο πρώτος που θα το πω. Να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ετσι είναι οι δημοκρατίες, εναλλαγές κομμάτων χρειαζόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε μονοκρατορίες και μόνιμους πρωθυπουργούς.

Ούτε Ρωσία θα γίνουμε, ούτε Τουρκία που Πούτιν κι Ερντογάν σπάνε όλα τα ρεκόρ.

Αλλά για να φύγει ο Μητσοτάκης και να έρθει αυτός που θα αποφασίσει ο λαός, απαιτείται σοβαρότητα. Ένα κανονικό πρόγραμμα, ρεαλιστικές ιδέες, κοστολογημένες και ορθά τεκμηριωμένες.

Αυτή η πολύπαθη χώρα, μόλις λίγα χρόνια από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που πέρασε ποτέ, και με τις θύμησες των μνημονίων νωπές, όλων των μνημονίων που υπέγραψε και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν χρειαζόμαστε σωτήρες του τζάμπα.

Εν ολίγοις δεν έχουμε ανάγκη από νεόκοπους (ή νέους) πολιτικούς ηγέτες που τάζουν τα πάντα γιατί γνωρίζουν ότι δεν θα τα εφαρμόσουν ποτέ.

Και τα σκέφτηκα όλα αυτά βλέποντας μια ακόμη εμφάνιση του «νεόκοπου» αρχηγού της ΕΛΑΣ, του Αλέξη Τσίπρα, να μιλά σε ένα καθ’ όλα αξιόλογο συνέδριο του Οικονομικού Ταχυδρόμου στο πρώην Καπνεργοστάσιο της Λένορμαν.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα παλιό αξίωμα στην πολιτική: Οταν δεν κυβερνάς, όλα λύνονται εύκολα. Όταν δεν πρόκειται να υπογράψεις τον λογαριασμό, μπορείς να παραγγείλεις ολόκληρο το μενού.

Ή όπως έλεγε κάποιος: «Ένας πολιτικός δεν μπορεί να κάνει καριέρα αν δεν έχει καλή μνήμη, επειδή χρειάζεται να θυμάται τις υποσχέσεις που πρέπει να ξεχάσει».

Ο Αλέξης Τσίπρας, από το βήμα του Παλαιού Καπνεργοστασίου, παρουσίασε πέντε άμεσα μέτρα που -όπως υποστήριξε- είναι επεξεργασμένα, κοστολογημένα και έτοιμα προς εφαρμογή από μια μελλοντική κυβέρνησή του.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν ακούγονται ωραία. Σχεδόν όλες οι προεκλογικές εξαγγελίες ακούγονται ωραία. Το ερώτημα είναι άλλο: Γιατί δεν εφαρμόστηκαν όταν ο ίδιος είχε την ευθύνη της διακυβέρνησης; Και μη μας απαντήσει η αξιοπρεπέστατη κατά τα άλλα κ. Κουφονικολάκου, ότι τότε είχαμε μνημόνια.

Γιατί θυμάμαι καλά τον Γιούνκερ να λέει για φορολόγηση των εφοπλιστών αντί περικοπής των συντάξεων. Όπως θυμάμαι ότι καμιά τρόικα δεν είχε πει στην τότε κυβέρνηση να τσακίσει τη μεσαία τάξη (όπως είχε παραδεχθεί και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος) ή να φτιάξει ο Κατρούγκαλος τον περίφημο νόμο του, που διέλυσε τις συντάξεις.

Και που ακόμη ισχύουν βασικές διατάξεις γιατί η σημερινή κυβέρνηση βολεύεται.

Αλλά ας πάμε στις εξαγγελίες.

Η πρώτη εξαγγελία αφορά μείωση του κόστους ηλεκτρικού ρεύματος κατά 30% μεσοσταθμικά, μέσω εγγυημένης ποσότητας ηλεκτρικής ενέργειας σε σταθερή και προσιτή τιμή. Ακούγεται ελκυστικό. Όμως λείπει η κρίσιμη λεπτομέρεια:

Ποιος πληρώνει τη διαφορά όταν η αγορά παράγει ακριβότερα; Ο φορολογούμενος; Η ΔΕΗ; Οι παραγωγοί; Και αν η λύση είναι τόσο προφανής και τόσο καλά επεξεργασμένη, γιατί δεν εφαρμόστηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε τον πλήρη έλεγχο της δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού;

Μα απλό: Η κυβερνητική πολιτική τότε οδήγησε τη ΔΕΗ ένα βήμα από τη χρεοκοπία, με χρηματιστηριακή αξία 300 εκατ. ευρώ ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει την Εθνική και είναι 13,7 δις. Θυμόμαστε επίσης τον γίγαντα Σκουρλέτη ως υπουργό κι έναν άλλον γίγαντα επικεφαλής της ΔΕΗ, τον Παναγιωτάκη, να κάνουν κοινωνική πολιτική αδειάζοντας τα ταμεία της Επιχείρησης αφού κανείς δεν πλήρωνε λογαριασμούς.

Αλλά και δίκιο να έχει ο Τσίπρας, δεν είδαμε καμιά κοστολόγηση της πρότασής του. Δε λέω, ποιος δεν θα ήθελε ρεύμα 60% και 70% χαμηλότερα. Ετσι γίνομαι κι εγώ «Ελασίτης» σαν τη Θεοπούλα.

Η δεύτερη πρόταση αφορά τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια και τη δημιουργία δημόσιου φορέα που θα αγοράζει ή θα διαχειρίζεται δάνεια και ακίνητα. Εδώ η ειρωνεία γίνεται σχεδόν αυτοβιογραφική.

Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν τα κόκκινα δάνεια, αλλά θεσμοθετήθηκαν ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και υλοποιήθηκαν δεσμεύσεις που είχαν συμφωνηθεί με τους πιστωτές. Ασε που ο Αλέξης ξεχνά ποιος έβαλε στο παιχνίδι τα funds. Σήμερα παρουσιάζεται ως λύση αυτό που τότε είτε δεν μπορούσε είτε δεν ήθελε να εφαρμοστεί.

Η πολιτική, φαίνεται, είναι το μοναδικό επάγγελμα όπου η αποτυχία μιας ιδέας θεωρείται επαρκές επιχείρημα για να ξαναδοκιμαστεί.

Τρίτη εξαγγελία: Δωρεάν μετακινήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς για όλους. Το κόστος, λέει, είναι μόλις 200-250 εκατομμύρια ευρώ. Η λέξη «μόλις» στην πολιτική έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. Για τον φορολογούμενο, 250 εκατομμύρια ευρώ δεν είναι ποτέ «μόλις». Είναι χρήματα που πρέπει να βρεθούν από κάπου. Και το ερώτημα παραμένει: Γιατί δεν εφαρμόστηκε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε; Μήπως επειδή τότε υπήρχε η ενοχλητική συνήθεια να πρέπει να ισοσκελίζονται οι προϋπολογισμοί;

Μήπως γιατί ακούγεται ωραίο να μπαίνουμε στα μέσα μεταφοράς τζάμπα αλλά κάποιος να πρέπει να πληρώνει για αγορά λεωφορείων, τρόλεϊ, συντήρηση υπάρχοντος υλικού, μισθούς εργαζόμενων κ.λπ.

Όμως, για τον Αλέξη όλα είναι τόσο απλά…

Τέταρτο μέτρο: Κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Κάθε γενιά πολιτικών φαίνεται να πιστεύει ότι θα λύσει το εκπαιδευτικό πρόβλημα καταργώντας το σύστημα επιλογής που βρήκε από την προηγούμενη. Οι πανελλαδικές έχουν προβλήματα. Πολλά. Παραμένουν όμως ένας από τους λίγους θεσμούς που αναγνωρίζονται ως αντικειμενικοί. Η αντικατάστασή τους απαιτεί ένα σύστημα πιο αξιόπιστο, όχι απλώς πιο δημοφιλές. Μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί με σαφήνεια ποιο ακριβώς θα είναι αυτό.

Ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια; Να το συζητήσουμε. Όπως και να συζητήσουμε τι χρειάζεται για να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο. Αλλά για τον κ. Τσίπρα όλα είναι εύκολα…

Και φτάνουμε στο πέμπτο μέτρο: Αυξήσεις σε δασκάλους, καθηγητές, γιατρούς και νοσηλευτές. Εδώ, ίσως, βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση. Οι εργαζόμενοι αυτοί πράγματι αμείβονται χαμηλά σε σχέση με την κοινωνική σημασία του έργου τους. Όμως ο κ. Τσίπρας διετέλεσε πρωθυπουργός επί τεσσεράμισι χρόνια.

Αν η ανάγκη ήταν τόσο προφανής τότε όσο παρουσιάζεται σήμερα, γιατί δεν έγιναν οι αυξήσεις; Η απάντηση συνήθως είναι ότι υπήρχαν μνημονιακοί περιορισμοί. Απολύτως σωστό. Τότε όμως γεννιέται ένα νέο ερώτημα: Ποιοι περιορισμοί έχουν εξαφανιστεί σήμερα ώστε να γίνουν όλα όσα δεν γίνονταν χθες;

Κι εν πάση περιπτώσει, ούτε αυτό το μέτρο κοστολογήθηκε, εκτός κι αν μας κρατάει μυστικό ο κ. Τσίπρας από πού θα βρει 500άρικα για να κάνει αυξήσεις.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πολιτικός παρουσιάζει φιλόδοξες προτάσεις. Αυτό είναι μέρος της δουλειάς του. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πολιτική μνήμη θεωρείται μικρότερη από τη διάρκεια ενός βίντεο στο TikTok.

Οι πέντε εξαγγελίες του Παλαιού Καπνεργοστασίου θυμίζουν αναπόφευκτα το περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του 2014. Και επειδή η ιστορία αγαπά τις επαναλήψεις, ίσως αξίζει να δώσουμε και ένα νέο όνομα στο πακέτο υποσχέσεων: «Πρόγραμμα Καπνεργοστασίου Λένορμαν».

Η διαφορά είναι ότι το πρώτο παρουσιάστηκε πριν από τη δοκιμασία της εξουσίας. Και η αλήθεια είναι ότι πέτυχε το σκοπό του. Ο κόσμος «τσίμπησε» έξι μήνες πριν από τις κάλπες, και εξουθενωμένος από τα μνημόνια πίστεψε στην «Πρώτη φορά Αριστερά» του Τσίπρα – Καμμένου. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι…

Το δεύτερο πρόγραμμα, το καινούργιο του «Ελασίτη» Τσίπρα παρουσιάζεται περίπου έξι μήνες πριν από άλλες εκλογές.

Και όταν κάποιος έχει ήδη κυβερνήσει, οι πολίτες δεν ακούνε μόνο τι υπόσχεται. Ρωτούν και κάτι πολύ πιο δύσκολο:

«Αφού ήξερες τη λύση, γιατί δεν την εφάρμοσες όταν κρατούσες το τιμόνι;»

Σε αυτό το ερώτημα δεν αρκούν οι εξαγγελίες. Χρειάζονται απαντήσεις.

Αλλά κυρίως: Δεν χρειάζονται «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που τα πες με το πρώτο σου το γάλα…»

Διαβάστε επίσης:

Τσίπρας: Δωρεάν μετακινήσεις για όλους, τέλος οι Πανελλαδικές, αύξηση 500 ευρώ σε δασκάλους και γιατρούς – Τώρα ξέρω πώς να πετύχω όσα λέω
Genco vs Diana Shipping: Περιορίζει τη διάρκεια του poison pill και δηλώνει ανοιχτή σε ανταγωνιστικές προσφορές
«Πόλεμος» ΔΣΑ και Καρυστιανού μετά την ακύρωση εκδήλωσης για την Δικαιοσύνη – Τι υποστηρίζουν οι δύο πλευρές