Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται από καιρό σε πορεία συρρίκνωσης. Η πολιτική αμφισημία επαναφέρει διαρκώς το ερώτημα: πού πατάει στο φάσμα προοδευτικού και συντηρητικού;
Έχει απομακρυνθεί ο ψηφοφόρος που άλλοτε καρδιοχτυπούσε κάτω από τη φωτογραφία του ηγέτη και είχε πάντα στην τσέπη το μπρελόκ και τον αναπτήρα με τον ήλιο. Το πρόβλημα πλέον έπαψε να είναι εκλογικό και έγινε ηθικό. Το τέλος μοιάζει να έρχεται εξευτελιστικό.
Μην πει κανείς ότι τα ίδια και χειρότερα κάνουν και οι άλλοι. Δεν μας ενδιαφέρουν οι άλλοι. Αυτό που ενδιαφέρει τα ελάχιστα μέλη, τους αρκετούς φίλους και κάμποσους συμπαθούντες, είναι η απομάκρυνση από τις βασικές αρχές. Τις αρχές εκείνες που έκαναν τους ψηφοφόρους να βγαίνουν στον δρόμο με σημαίες και το ένα στα δύο σπίτια να είναι πράσινο.
Η πρόσφατη στάση στελεχών στο ζήτημα Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ δημιουργεί μεγάλη απογοήτευση και δίνει μια κλωτσιά στα οπίσθια των νοσταλγών, εκείνων που βλέπουν τα σόγια της Νουδού και σφίγγεται η καρδιά τους. Πού να πάνε τώρα; Πολιτικά μιλώντας.
Ανεξάρτητα από τη νομική διάσταση οποιασδήποτε υπόθεσης ή καταγγελίας, η πολιτική ευθύνη είναι διαφορετική από τη δικαστική. Ένα κόμμα που θέλει να παρουσιάζεται ως φορέας ανανέωσης και αξιοπιστίας οφείλει να κατανοεί τη σημασία των συμβολισμών.
Όταν στελέχη στηρίζουν δημόσια πρόσωπα που κατηγορούνται για τόσο σοβαρή ρεμούλα, στέλνουν ένα μήνυμα: δεν υπάρχει ούτε ανανέωση ούτε αξιοπιστία. Μόνο τα στραβά της παλιάς διακυβέρνησης. Θυμίζουν τις μεγάλες τσέπες, τις Μερσεντέ των επιδοτήσεων, τους διορισμούς των πρωτοξαδέλφων, τις συντάξεις σαράντα χρονών.
Αυτά τα στελέχη που υπερασπίζονται τον κατηγορούμενο θυμίζουν όσα προσπαθούν να διαγράψουν οι πρωταγωνιστές των τελευταίων ετών, εκείνοι που παρουσίαζαν ένα ΠΑΣΟΚ πιο μοντέρνο, πιο λογικό (δεξιούλικο ίσως), πιο δομημένο, πιο ευρωπαϊκό.
Έχουμε γίνει λιγότερο ανεκτικοί σε πρακτικές που θυμίζουν παλαιότερες εποχές, όταν τα κόμματα λειτουργούσαν ως μηχανισμοί προστασίας στελεχών και όχι ως θεσμοί λογοδοσίας. Σήμερα, όλα διαδίδονται στο δευτερόλεπτο και οι άνθρωποι πέφτουν από το βάθρο σε ένα λεπτό. Όχι πάντα άδικα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια στήριξη σε πρόσωπα που προκαλούν αντιπαραθέσεις δεν θεωρείται ένδειξη αλληλεγγύης. Από βλακεία μέχρι συνενοχή, από γινάτι μέχρι συμφέρον. Αυτή είναι η γκάμα.
Η στάση αυτή των συνδικαλιστών αποτελεί το τελευταίο σφάλμα σε μια αλυσίδα επιλογών που έχουν απομακρύνει το κόμμα από την κοινωνική του βάση. Άνθρωποι που εργάζονται σκληρά, που πληρώνουν φόρους και που βιώνουν καθημερινά την ανασφάλεια της οικονομίας, περιμένουν καθαρές θέσεις και υψηλά πρότυπα δημόσιας συμπεριφοράς. Ειδικά από ένα κόμμα που επιμένει να κρατά τον σοσιαλισμό στο όνομά του.
Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ιστορικά ένα κόμμα που εξέφρασε μεγάλα κοινωνικά στρώματα και διαμόρφωσε την πορεία της χώρας για δεκαετίες. Ωστόσο, η ιστορία από μόνη της δεν αρκεί για να εξασφαλίσει το μέλλον. Όλοι κρίνονται καθημερινά από τις επιλογές τους, κρίνονται από πάνω μέχρι κάτω, από τον πρόεδρο μέχρι τα μέλη, χαμηλά στο οικοδόμημα. Ειδικά όταν εκεί, στη βάση, το οικοδόμημα φαίνεται σαθρό, μπορούμε να σκεφτούμε ότι τίποτα δεν θα μείνει όρθιο.
Διαβάστε επίσης
Γράμμα στον Υπουργό για την Chevron
Ο ρόλος του εκάστοτε Στουρνάρα
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
