Το είδαμε κι αυτό, καταγεγραμμένο από κάμερες, τη Λίνα Μενδώνη να επιπλήττει την προϊσταμένη Αρχαιοτήτων Αργολίδας ενώ στον τοίχο πίσω τους, κάποιος είχε γράψει «πόρνες» με μπογιά.

Τυχαία στάθηκαν μπροστά στο συγκεκριμένο tag αλλά όλο μαζί το σκηνικό, με τις φωνές, με τα θυμωμένα «σε παρακαλώ Άλκηστη» της υπουργού Πολιτισμού, με την παρέμβαση υπαλλήλων «κλείστε τις κάμερες, είναι υπηρεσιακό», όλο μαζί είναι μια χρήσιμη απεικόνιση της Ελλάδας.

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη επισκέφθηκε την Αργολίδα για να επιθεωρήσει έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη στο Δήμο Άργους-Μυκηνών. Είναι πλέον υπουργός αλλά φέρεται ακόμη ως υψηλόβαθμη υπάλληλος, που υπήρξε επί μακρόν. Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν είναι η μόνη. Τα ίδια κάνει και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Άνοιξε ο ίδιος με τη βοήθεια κλειδαρά το φαρμακείο του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Απουσίαζαν οι τρεις φαρμακοποιοί και οι καρκινοπαθείς είχαν ανάγκη από συγκεκριμένα σκευάσματα.

Αυτή είναι άραγε η δουλειά των υπουργών; Να επιπλήττουν, να παρεμβαίνουν στα καθημερινά, να ελέγχουν αν μπήκε μια βίδα, αν λείπει ένας υπάλληλος, αν είναι καθαρά τα αποχωρητήρια; Αυτή είναι η δουλειά των υπουργών; Να δημιουργούν θέαμα για τα μέσα ενημέρωσης;

Ένας υπουργός (κανονικά) χαράσσει πολιτικές, προτείνει νόμους, διαχειρίζεται δημόσιους πόρους και εκπροσωπεί την κυβέρνηση σε επίσημες συναντήσεις. Απαντά στη Βουλή, λαμβάνει αποφάσεις, συνεργάζεται με φορείς και επιβλέπει τι υπηρεσίες του υπουργείου χρησιμοποιώντας ένας οργανόγραμμα. Δεν κατεβαίνει στο φαρμακείο ή στο έργο ανάπλασης για να κάνει παρατήρηση. Ένας υπουργός έχει διευθυντές και προϊσταμένους και γενικούς γραμματείς που ασχολούνται με όλα αυτά.

Γιατί όμως η Μενδώνη και ο Γεωργιάδης και άλλοι πηγαίνουν αυτοπροσώπως να κάνουν έλεγχο, γιατί κάνουν παρατηρήσεις μπροστά στις κάμερες; Επειδή υπάρχει σύγχυση της κοινωνίας, για το τι κάνει καθένας και μέχρι που είναι υπεύθυνος.

Είναι μια κοινωνία που διαμαρτύρεται επειδή ο Κώστας Αχ. Καραμανλής δεν είχε πάει πριν το δυστύχημα να δει την κονσόλα του σταθμάρχη και να του πει, μπροστά σε κάμερες «γιατί αυτό εδώ το κουμπί δεν λειτουργεί, αυτό εδώ το κόκκινο, το πατάω και δεν κάνει τίποτα». Δεν ήταν ο ρόλος του πρώην υπουργού Μεταφορών να δει αν λειτουργεί το κουμπί. Δουλειά του ήταν να διαβάσει τις αναφορές ή να αναθέσει σε κάποιον να τις διαβάσει και να δώσει πολιτικές εντολές ώστε όλα να λειτουργούν υποδειγματικά.

Οι υπουργοί της παρούσας κυβέρνησης αλλά και πρόσωπα της αντιπολίτευσης βρίσκονται σε μια σύγχυση. Μέχρι πού πρέπει να φτάσουν, μέχρι που πρέπει να προβάλλουν το έργο τους, τι είναι έργο, τι είναι θέαμα, τι είναι έκρηξη θυμού και τι είναι λήψη υπηρεσιακών μέτρων. Τα θυμωμένα «σε παρακαλώ πολύ Άλκηστη» είναι ατυχή, εκτός πλαισίου και άσχετα με τον πολιτικό ρόλο.

 

Διαβάστε επίσης:

Νέα σκλαβιά και Μάκης Βορίδης

Οι άφοβοι επίορκοι του Δημοσίου

Λίνα Μενδώνη: Τα έργα οφείλεται να ολοκληρώνονται στα χρονοδιαγράμματά τους με σωστές μελέτες και προϋπολογισμούς