Από τον Καιάδα στο Άργος, η απόσταση είναι μικρή. Όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και ως νοοτροπία. Αν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες πετούσαν στον γκρεμό όσους θεωρούσαν ακατάλληλους, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής έχουν σήμερα άλλες μεθόδους. Ορισμένοι αφαιρούν την ιδιότητα του ισότιμου πολίτη μετά θάνατον. Τους παρουσιάζουν ως πρόβλημα που έπρεπε να είχε περιοριστεί στους τέσσερις τοίχους.

Μετά τη δολοφονία του 20χρονου αυτιστικού από αστυνομικούς, ο δήμαρχος Άργους-Μυκηνών Γιάννης Μαλτέζος επέλεξε να υπερασπιστεί τους κατηγορούμενους αστυνομικούς. Έχει δικαίωμα να θεωρεί την προφυλάκιση υπερβολική. Νομικός δηλώνει και έχει άποψη. Εκεί όμως που ο λόγος του ξεπερνά κάθε όριο είναι όταν μεταφέρει το βάρος στη μητέρα του νεκρού, αναρωτώμενος πώς τον άφηνε να κυκλοφορεί και να οδηγεί επειδή ήταν αυτιστικός.

Η δήλωση είναι προσβλητική για χιλιάδες οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά στο φάσμα του αυτισμού. Διότι αυτισμός δεν σημαίνει ισόβια απαγόρευση συμμετοχής στην κοινωνία. Δεν αφαιρεί το δικαίωμα στην εργασία, στην εκπαίδευση ή στην οδήγηση.

Ο συγκεκριμένος νέος ήταν λειτουργικός. Είχε αποκτήσει νόμιμα άδεια οδήγησης, αφού κρίθηκε από το ίδιο το κράτος ικανός να οδηγεί. Αν ο δήμαρχος θεωρεί ότι δεν έπρεπε να οδηγεί λόγω αυτισμού, τότε αμφισβητεί την ελληνική έννομη τάξη και όλες τις προβλεπόμενες ιατρικές διαδικασίες που οδήγησαν στην έκδοση της άδειας οδήγησης.

Το πιο ανησυχητικό είναι το γενικό μήνυμα που εκπέμπεται. Ότι ένας άνθρωπος με αναπηρία φέρει ευθύνη για όσα υφίσταται. Ακόμη και για τις σφαίρες στο κεφάλι του. Ότι η οικογένεια όφειλε να τον κλειδώνει στο σπίτι για να μην ενοχλεί τον κόσμο.

Οι δηλώσεις Μαλτέζου έγιναν πριν αποδοθεί δικαιοσύνη, πριν ολοκληρωθεί η δικαστική διερεύνηση, πριν γίνει η κηδεία. Έτσι η συζήτηση μετατοπίζεται από τη χρήση θανατηφόρας βίας στην υποτιθέμενη ευθύνη της μητέρας. Είναι ένας κλασικός μηχανισμός αντιστροφής των ρόλων. Αντί να εξετάζουμε αν η αστυνομική επέμβαση ήταν αναγκαία και ανάλογη, συζητάμε γιατί το θύμα βρισκόταν στον δρόμο.

Ο δήμαρχος δεν είναι δημιουργός περιεχομένου των κοινωνικών δικτύων. Τα λόγια του έχουν βαρύτητα. Διαμορφώνουν αντιλήψεις και εκφράζουν τους δημότες που εκπροσωπεί. Όταν λοιπόν ο Γιάννης Μαλτέζος επιλέγει να συνδέσει τον αυτισμό με την ανικανότητα οδήγησης και να αφήσει αιχμές για τη μητέρα του νεκρού νέου, στέλνει μήνυμα αποκλεισμού σε κάθε άνθρωπο στο φάσμα του αυτισμού που προσπαθεί καθημερινά να ζήσει ισότιμα.

Άραγε θα τα θυμηθούν αυτά οι δημότες στις εκλογές ή τον εξέλεξαν επειδή έχουν τα ίδια μυαλά;

Διαβάστε επίσης:

Τα κυρανάκια

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για έναν Πολάκη

Η Μαρφίν και οι αλήθειες