Η περίπτωση της δολοφονίας του 20χρονου παιδιού στο Αργος από τις σφαίρες «επαγγελματιών» αστυνομικών είναι από εκείνες που δεν σε εξοργίζει μόνο ο αδόκητος θάνατος.

Αλλά γίνεσαι έξαλλος και με το ότι αυτή η δολοφονία αποκαλύπτει και την ποιότητα της κοινωνίας (και των ανθρώπων της) στην οποία ζούμε όλοι μας.

Προσέξτε λοιπόν τι έχουμε εδώ.

Ένας νέος άνθρωπος, μόλις 20 ετών. Ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, με αναπηρία 89%. Ένας άνθρωπος ευάλωτος, που, σύμφωνα και με τις μαρτυρίες της μητέρας του ζούσε απομονωμένος από την κοινωνία λόγω της διαφορετικότητάς του, της ιδιαιτερότητάς του, του γεγονότος ότι δεν ήταν «κανονικός», όπως θέλουμε όλοι εμείς να φανταζόμαστε ότι είμαστε.

Μπορώ να φανταστώ στην ελληνική επαρχία πώς μεγαλώνει ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού. Κι όποιος έχει ζήσει τα παιδικά του χρόνια σε κάποιο χωριό, μια πόλη στην περιφέρεια, αντιλαμβάνεται τι εννοώ.

Κοινωνική απομόνωση, κοροϊδία του διαφορετικού, έλλειψη ανεκτικότητας, για να μην πω τίποτε χειρότερο.

Κι αυτό το παιδί φτάνει στα 20 του χρόνια για να δολοφονηθεί από αστυνομικούς. Δεν θέλω στο άρθρο αυτό να κάνω τον δικαστή και να δικάσω τους ανθρώπους του νόμου και της τάξης για το πώς άδειασαν 21 σφαίρες στο παιδί αυτό.

Θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει η ελληνική Δικαιοσύνη που θα δικάσει με βάση τα πραγματικά γεγονότα και θα τιμωρήσει τους δολοφόνους.

Αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ είναι στην παραλυτική διάσταση στην οποία βρισκόμαστε όλοι όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα.

Από μόνο του το γεγονός ότι ένα παιδί 20 χρονών, ανεξάρτητα της διαφορετικότητάς του, πέθανε από τα πυρά αστυνομικών δεν θα έπρεπε να έχει βυθίσει ολόκληρη τη χώρα στη σιωπή.

Αντί γι’ αυτό, ξανά το ίδιο τροπάρι. Αρχίσαμε πάλι να ψάχνουμε ποιος θα φορτωθεί την ευθύνη. Και βρέθηκε ένας δήμαρχος να δείξει με το δάχτυλο τη μάνα. Να πει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι έφταιγε επειδή «τον άφηνε να κυκλοφορεί».

Δηλαδή τι ακριβώς μας λέτε;

Ότι ένας άνθρωπος με αυτισμό δεν δικαιούται να βρίσκεται στον δρόμο; Ότι η αναπηρία σημαίνει φυλάκιση μέσα σε τέσσερις τοίχους; Να γίνει η χώρα ένα απέραντο Κωσταλέξι; Να φτιάξουμε σύγχρονους Καιάδες να πετάμε τα «προβληματικά» παιδιά;

Τι πρέπει να κάνουμε; Να δεχθούμε ότι η μητέρα ενός παιδιού με αναπηρία πρέπει να απολογείται επειδή το παιδί της υπάρχει;

Πόση αναλγησία χωράει σε μία μόνο φράση. Και μάλιστα ενός εκλεγμένου δημάρχου.

Και πόση υποκρισία χρειάζεται για να μη νιώθει ούτε την ανάγκη να παραιτηθεί όποιος εκστομίζει τέτοια λόγια τη στιγμή που μια οικογένεια θρηνεί;

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από μία δήλωση.

Το πρόβλημα είναι μια Πολιτεία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την αναπηρία, την ψυχική ή νευροαναπτυξιακή ιδιαιτερότητα και την ευαλωτότητα σαν απειλή αντί για κατάσταση που απαιτεί γνώση, εκπαίδευση και ψυχραιμία.

Κάθε φορά που ένας αστυνομικός βρίσκεται απέναντι σε έναν άνθρωπο που πιθανόν δεν αντιλαμβάνεται, δεν επικοινωνεί ή δεν αντιδρά όπως περιμένει, η πρώτη του αντίδραση δεν μπορεί να είναι το όπλο.

Η πρώτη του υποχρέωση είναι να αξιολογήσει την κατάσταση. Να αποκλιμακώσει. Να προστατεύσει τη ζωή. Αν δεν είναι εκπαιδευμένος γι’ αυτό, τότε κάποιος τον έστειλε απροετοίμαστο.

Αν είναι εκπαιδευμένος και παρ’ όλα αυτά επιλέγει τη βία, τότε το πρόβλημα είναι ακόμη βαθύτερο. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Αλλά κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει γιατί ένας νέος άνθρωπος είναι νεκρός.

Και το κράτος; Πού είναι το κράτος; Πού είναι μια λέξη συμπόνιας; Ο κύριος πρωθυπουργός δεν θα έπρεπε να αφιερώσει στο κυριακάτικο πόνημά του έστω και μια φράση για το τραγικό γεγονός;

Διαβάζω ότι στην κυβέρνηση ασχολούνται με την επέτειο της δολοφονίας του Αξαρλιάν. Με τους νεκρούς της Μαρφίν, με την αδικοχαμένη Βάγια στη Θεσσαλονίκη. Και καλά κάνουν. Σε αυτή τη χώρα δεν περισσεύει κανείς, πολλώ δε μάλλον να πεθαίνει από τα χέρια τρομοκρατών.

Ή… αστυνομικών. Είτε έχει γίνει από λάθος εκτίμηση είτε από δολοφονική διάθεση. Όμως, πού είναι μια συγγνώμη προς τη μητέρα που έχασε το παιδί της; Πού είναι η ανάληψη πολιτικής ευθύνης;

Πού είναι η δέσμευση ότι θα ερευνηθούν τα πάντα, ότι θα αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν και ότι δεν θα ξαναζήσουμε κάτι τέτοιο;

Αντί γι’ αυτά, σιωπή. Μια παγωμένη, εκκωφαντική σιωπή.

Ίσως αυτή να είναι η πιο τρομακτική εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Όχι μόνο ο θάνατος ενός ευάλωτου νέου ανθρώπου. Αλλά η ταχύτητα με την οποία κάποιοι έσπευσαν να βρουν δικαιολογίες, να μεταθέσουν ευθύνες, να προστατεύσουν θεσμούς αντί να προστατεύσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Οι κοινωνίες δεν πεθαίνουν μόνο όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές. Πεθαίνουν όταν σταματούν να συγκλονίζονται.

Όταν θεωρούν φυσιολογικό να χάνεται ένας άνθρωπος και η πρώτη τους σκέψη είναι ποιος θα καλύψει το πολιτικό κόστος.

Όταν η ευαλωτότητα αντιμετωπίζεται ως ενόχληση και όχι ως ευθύνη όλων μας.

Όταν ένας δήμαρχος αναλαμβάνει το ρόλο του «πλυντηρίου» μιας δολοφονίας εν ψυχρώ.

Και στο κάτω – κάτω ρε άνθρωποι. Αυτό το παιδί δεν ήταν ένας αριθμός σε μια δικογραφία. Δεν ήταν ένα ακόμη περιστατικό της επικαιρότητας.

Ήταν ένας άνθρωπος. Που ήθελε να ζήσει, με τις ιδιαιτερότητές του, όμως, ποιος από εμάς τους κανονικούς δεν είναι διαφορετικός;

Και ο τρόπος που μια κοινωνία φέρεται στους πιο αδύναμους είναι ο μόνος πραγματικός δείκτης του πολιτισμού της.

Σήμερα, δυστυχώς, ο καθρέφτης μάς επιστρέφει μια εικόνα που δεν αντέχεται.

Μια κοινωνία κουρασμένη να αισθάνεται, μια πολιτεία που αργεί να αναλάβει ευθύνη και θεσμούς που οφείλουν να αποδείξουν ότι η ανθρώπινη ζωή παραμένει η ύψιστη αξία.

Γιατί αν χαθεί και αυτό, τότε δεν θα έχει χαθεί μόνο ένα παιδί. Θα έχουμε χαθεί όλοι.