Ο Μιχάλης Μπεκίρης, μέχρι πρόσφατα διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή, δήλωσε ότι εργάζεται τσάμπα για την κυβέρνηση ή τη Νέα Δημοκρατία.

Εργάζεται εθελοντικά, όπως είπε, επειδή τα έσοδα από την ιδιωτική του δραστηριότητα του επιτρέπουν να στηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη χωρίς μισθό. Έχει υπάρξει δημοσιογράφος και βουλευτής.

Η δήλωση ανοίγει ένα ερώτημα που ξεπερνά το συγκεκριμένο πρόσωπο. Η διεύθυνση ενός πολιτικού γραφείου απαιτεί καθημερινή παρουσία, πολλές ώρες δουλειάς και συμμετοχή σε αποφάσεις. Όποιος την αναλαμβάνει χωρίς αμοιβή έχει αλλού τα έσοδά του από αλλού: μια επιχείρηση, ένα ελεύθερο επάγγελμα, ακίνητα ή μια περιουσία που τον αφήνει να διαθέτει τον χρόνο του όπως θέλει.

Αν λοιπόν η πρόσβαση στον πυρήνα της εξουσίας περνά από τον εθελοντισμό, τη δυνατότητα να δουλεύουν χωρίς μισθό την έχουν μόνο όσοι βιοπορίζονται αλλιώς. Ένας νέος επιστήμονας, ένας μισθωτός ή ένας ελεύθερος επαγγελματίας δεν θα βρεθεί ποτέ σε διευθυντική θέση στο Κοινοβούλιο. Η πολιτική γίνεται έτσι προνόμιο όσων έχουν ήδη κάποιο εισόδημα και κάποιο δίκτυο.

Κάτι ακόμα: όποιος στέκεται δίπλα στον πρωθυπουργό και έχει πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων ασκεί επιρροή, είτε πληρώνεται είτε όχι. Η απουσία μισθού δεν λέει τίποτα για το καθεστώς απασχόλησής του, για τον ρόλο που του έχει ανατεθεί ή για τις συγκρούσεις συμφερόντων που μπορεί να προκύψουν. Οι κανόνες διαφάνειας που ισχύουν για όσους κατέχουν επίσημες θέσεις, όπως οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης, στηρίζονται στην ύπαρξη τίτλου και διορισμού. Όποιος κινείται χωρίς τίτλο κινείται και έξω από αυτούς τους κανόνες.

Στην περίπτωση Μπεκίρη, δημοσιεύματα έθεσαν ζήτημα έλλειψης ΦΕΚ διορισμού στη θέση. Ο ίδιος απάντησε ότι προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του σε πολιτικά γραφεία, τα οποία κατά τη δική του άποψη δεν αποτελούν κυβερνητικές δομές, και ανακοίνωσε προσωρινή αποχώρηση μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση δικαστικά. Η διάκριση ανάμεσα στο πολιτικό γραφείο και στον κρατικό μηχανισμό διατυπώνεται εύκολα και τηρείται δύσκολα, όταν το γραφείο στεγάζεται στη Βουλή και εξυπηρετεί τον επικεφαλής της κυβέρνησης.

Η εθελοντική προσφορά στην πολιτική είναι θεμιτή, και κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν μια παράταξη από πεποίθηση. Οι πολίτες δικαιούνται, όμως, να γνωρίζουν ποιοι κινούνται κοντά στην εξουσία, με ποια ιδιότητα και υπό ποιους κανόνες. Η άσκηση επιρροής χωρίς μισθό δεν κάνει την επιρροή λιγότερο πραγματική.

Αν λοιπόν ο εθελοντής επηρεάζει αποφάσεις, ποιος τον ελέγχει, δίχως διορισμό και σαφείς απολαβές;

Διαβάστε επίσης

Προπόνηση στην απάτη