Η πρόσφατη δήλωση του Tom Barrack στις 23/10/26 σε συνέντευξη στον Mario Nawfal δικαιώνει πλήρως το mononews κι αυτήν την στήλη που με τρία άρθρα ημέρες πριν, και  συγκεκριμένα στις 4, 14 και 16 Οκτωβρίου 2026, υποστήριξε πως  «Η υπόθεση της Kimberly Guilfoyle δεν πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως ως σκάνδαλο προσωπικής συμπεριφοράς… αλλά κυρίως ως σύγκρουση γύρω από τη διαχείριση της αμερικανικής γεωπολιτικής επιρροής και των μεγάλων ενεργειακών συμφερόντων στη Νοτιοανατολική Ευρώπη».

Είχαμε γράψει επίσης ότι «Η απομάκρυνση της Guilfoyle υποχρεώνει την στροφή του βλέμματος προς την Τουρκία και τον ρόλο που ενδέχεται να έχει παίξει ο εκεί πρέσβης των ΗΠΑ (και ειδικός απεσταλμένος στην Συρία) Tom Barrack.  Η Guilfoyle στήριζε τον κάθετο διάδρομο που ξεκινά από την Ελλάδα και κατευθύνεται προς τη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανία. Ο Barrack, επειδή θέλει την Τουρκία ως περιφερειακό κόμβο επικεντρώνεται κυρίως στον άξονα Τουρκία – Συρία και τη διασύνδεση της Μέσης Ανατολής. Πρόκειται για δύο στρατηγικές που ανταγωνίζονται ως προς τις επενδύσεις, την πολιτική επιρροή και τους διαμετακομιστικούς ρόλους.  Στις 17/4, εξάλλου, στο Antalya Diplomacy Forum, o Barrack ξεκάθαρα υπογράμμισε τη σημασία Τουρκίας και Συρίας ως  μελλοντικούς διαδρόμους ενέργειας και δεδομένων (data).»

Ο Barrack άρχισε τελικά να αποκαλύπτει την στρατηγική του λέγοντας ότι Ελλάδα και Τουρκία «τσακώνονται από πάντα, πράγμα γελοίο» και ότι θα έπρεπε να συντονιστούν: «Ωραία, θα έχουμε δύο ενεργειακούς διαδρόμους και θα βοηθάμε ο ένας τον άλλον». Σε αναφορά που προηγήθηκε στη συζήτηση, είπε επίσης ότι «η Ελλάδα σίγουρα χρειάζεται να είναι μέρος των ενεργειακών διαδρόμων».

Ο Barrack δεν είναι μόνο πρέσβης στην Τουρκία. Είναι επίσης ειδικός προεδρικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία και το Ιράκ. Αυτό του δίνει ευρύτερο ρόλο στην πολιτική της Ουάσιγκτον για τη Συρία, τις σχέσεις Άγκυρας–Δαμασκού και τις περιφερειακές ενεργειακές και μεταφορικές συνδέσεις. Έχει τακτική πρόσβαση στον Ερντογάν– η τουρκική Προεδρία ανακοίνωσε συνάντησή τους τον Σεπτέμβριο του 2026. Το προφίλ του είναι εκείνο του απεσταλμένου που προωθεί συμφωνίες, περιφερειακή συνεννόηση και οικονομική ανασυγκρότηση, με έμφαση στις συναλλαγές και στην «πρακτική» συνεργασία.

Η διαδρομή για την διανομή του αμερικάνικου LNG που φαίνεται να στηρίζει ο Barrack δεν έχει πλήρη και τεκμηριωμένη χάραξη. Η λογική είναι να φτάνει το αμερικανικό LΝG με πλοία σε FSRU στην Τουρκία, και από εκεί μέσω του δικτύου BOTAS να περνά στο συνοριακό σημείο Malkoclar/Strandzha στο δίκτυο της Βουλγαρίας με συνέχεια στα Βαλκάνια και άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Η Τουρκία σήμερα διαθέτει τρεις FSRU (Etki, Dörtyol, Saros) και δύο χερσαίους τερματικούς LNG (Marmara Ereğlisi, EgeGaz). Μπορεί να παραλαμβάνει αμερικανικά φορτία, αλλά η δυνατότητα να στείλει το αέριο προς την Ευρώπη είναι πολύ μικρότερη από τη δυνατότητα να το εκφορτώσει και να το αεριοποιήσει. Οι ΗΠΑ υπολογίζουν τη συνολική ετήσια ονομαστική δυναμικότητα αεριοποίησης των πέντε εγκαταστάσεων σε περίπου 51 bcm. (δισ. κυβικά μέτρα), αλλά  η υφιστάμενη διασύνδεση προς τη Βουλγαρία εκτιμάται περίπου στα 4 bcm ετησίως.

Γι’ αυτόν τον λόγο η Τουρκία έχει ανακοινώσει σχέδιο αύξησης της ετήσιας δυναμικότητας  διασύνδεσης με τη Βουλγαρία από τα περίπου 4 bcm στα 10 bcm/έτος. Αυτό θα απαιτούσε έργα στο σημείο διασύνδεσης και στο τουρκικό δίκτυο που μεταφέρει αέριο από τους τερματικούς προς τα δυτικά σύνορα, καθώς και διαθέσιμη και εμπορεύσιμη χωρητικότητα.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως ο Κάθετος Διάδρομος δεν έχει μεν  άμεση σχέση με το ενδιαφέρον της Τουρκίας για διάδρομο που ξεκινά από το τεράστιο κοίτασμα North Field του Κατάρ αλλά αποτελεί μέρος της ευρύτερης στρατηγικής της να κυριαρχήσει ως πύλη εισόδου του φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Ο διάδρομος αυτός  περνά από τη Σαουδική Αραβία και, ανάλογα με την εκδοχή, από την Ιορδανία ή/και το Ιράκ, έπειτα από τη Συρία και  καταλήγει στην Τουρκία. Από εκεί μπορεί να συνδεθεί με το τουρκικό σύστημα και με ευρωπαϊκές αγορές, μέσω των υφιστάμενων ή σχεδιαζόμενων αγωγών της Τουρκίας.

Η Ελλάδα διαθέτει ένα FSRU (Αλεξανδρούπολη) που συνδέεται με το εθνικό δίκτυο μέσω υποθαλάσσιου και χερσαίου αγωγού. και ένα χερσαίο τερματικό (Ρεβυθούσα) με συνολική ετήσια  βόρεια δυνατότητα του δικτύου στα 8,5 bcm μετά από αναβαθμίσεις όπως οι σταθμοί συμπίεσης Κομοτηνής και Αμπελιάς. Ο IGB, που συνδέει την Κομοτηνή με τη Στάρα Ζαγόρα στη Βουλγαρία, έχει αρχική δυναμικότητα περίπου 3 bcm/έτος και δυνατότητα επέκτασης στα 5 bcm.

Συγκεκριμένα, ο Κάθετος Διάδρομος ξεκινά από τις ελληνικές υποδομές εισαγωγής φυσικού αερίου και κινείται από νότο προς βορρά: από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και, μέσω των διασυνδέσεων και του αντίστροφου Trans-Balkan Pipeline, προς τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Το ευρύτερο σχήμα περιλαμβάνει επίσης την Ουγγαρία και τη Σλοβακία· ενώ πρόσφατα προωθήθηκε η επέκτασή του προς Σερβία και Βόρεια Μακεδονία.

Το βασικό συμπέρασμα είναι πως ο λεγόμενος ελληνικός διάδρομος έχει σαφή, χάραξη από την Ελλάδα προς τα βόρεια. Η Τουρκία διαθέτει ήδη οδό επανεξαγωγής LNG προς τη Βουλγαρία,  που δεν είναι θεωρητική, καθώς ήδη, φέτος  η Bulgargaz ανέθεσε στη Shell την προμήθεια αμερικανικού LNG που θα παραδιδόταν στην Τουρκία και θα μεταφερόταν στη Βουλγαρία μέσω της συμφωνίας της με την BOTAŞ. Η συμφωνία προβλέπει πρόσβαση σε τουρκικούς τερματικούς σταθμούς και στο δίκτυο της BOTAŞ. αλλά με περιορισμένη δυναμικότητα. Το Centre for Eastern Studies (Πολωνικό ερευνητικό κέντρο στην Βαρσοβία) επισημαίνει ότι για την υλοποίηση θα χρειάζονταν σημαντικές επενδύσεις και μακροχρόνιες δεσμεύσεις από την πλευρά της ευρωπαϊκής ζήτησης.

Η τοποθέτηση αυτή επιβεβαιώνει την διαπίστωση του mononews και της στήλης (16/10)  πως «η σύγκρουση Ελλάδας–Τουρκίας δεν αφορά την προέλευση του αερίου, αλλά τον έλεγχο της πύλης εισόδου στην ευρωπαϊκή αγορά. Για την Ελλάδα η διακύβευση είναι πολύ μεγαλύτερη: αν θα παραμείνει κύρια ενεργειακή πύλη προς την Ανατολική Ευρώπη ή αν η Τουρκία θα κατορθώσει να περιορίσει τον ρόλο της.» Ο Barrack αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει: να περιορίσει τον ρόλο της χώρας μας σε όφελος της Τουρκίας.