Μια από τις πιο όμορφες στιγμές του μεταναστευτικού στο Αιγαίο είναι αυτή όπου οι τρεις γιαγιάδες κάθονται στο παγκάκι έχοντας αγκαλιά ένα μωρό, προσφυγάκι από τη Συρία. Μία από τις τρεις ηλικιωμένες το ταΐζει με το μπιμπερό, ενώ η μαμά του αλλάζει τα βρεγμένα ρούχα.

Τέτοιες εικόνες καταγράφηκαν παντού στην επικράτεια. Άλλος χάριζε παπούτσια, άλλος έδινε φαγητό και γενικά υπήρχε μεγάλη ανθρωπιά.

Δεν είναι κακό να ασχοληθεί κάποιος επαγγελματικά με την καλοσύνη μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Ούτε μπορούμε να ειρωνευόμαστε λέγοντας ότι ο κάθε πικραμένος εξασφάλισε μισθό με το προσφυγικό. Είναι όμως άλλο να βοηθά πρόσφυγες ή μετανάστες κι άλλο να σιγοντάρει την παρανομία. Ποια παρανομία; Να κρύβει το διαβατήριο που ζητούν οι αρχές για να το κατασχέσουν.

Αυτά δεν θα έπρεπε καν να τα συζητάμε. Ζητά η αστυνομία το ταξιδιωτικό έγγραφο ενός ανθρώπου που περνά τα σύνορα, ορίζει ο νόμος ότι πρέπει να κατασχεθεί, τελεία και παύλα. Το διαβατήριο, η ταυτότητα, η άδεια οδήγησης και οποιοδήποτε άλλο έγγραφο απαιτηθεί παραδίδονται επί τόπου, επειδή έτσι ορίζει η Ελλάδα. Αν σε κάποια άλλη χώρα τα σύνορα είναι ανοιχτά σαν μπαρ, με το καλό να επιλέξουν αυτή τη χώρα με τους ανοιχτούς ορίζοντες. Η Ευρώπη και η Ελλάδα έχουν δικούς τους κανόνες.

Γιατί γράφονται όλα αυτά; Με αφορμή την κοινή δήλωση 56 οργανώσεων για το νομοσχέδιο του Θάνου Πλεύρη, υπουργού Μετανάστευσης. Με τις προτεινόμενες αλλαγές του Κώδικα Μετανάστευσης, θεωρούν ότι «το να είσαι εργαζόμενος/η σε οργάνωση εγγεγραμμένη στο Μητρώο ΜΚΟ του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου καθίσταται ποινικά κολάσιμο».

Όχι, δεν είναι κολάσιμο να είναι κάποιος εργαζόμενος. Είναι κολάσιμο να διευκολύνει μια παρανομία σε σχέση με τη μετανάστευση, ενώ ταυτόχρονα είναι εργαζόμενος σε μια τέτοια δομή. Σε παρένθεση: η οποία δομή πιθανότατα επιδοτείται για να κάνει καλές πράξεις, όπως η διδασκαλία της γλώσσας, η στέγαση, η στήριξη, η προστασία. Δεν επιδοτείται για την παρεμπόδιση του έργου των Αρχών.

Το ξαναγράφουμε: αυτά δεν θα έπρεπε καν να τα συζητάμε. Κάποιος που εισπράτει κονδύλια για να έχει έναν ρόλο δεν μπορεί να παρανομεί χρησιμοποιώντας τα πλεονεκτήματα του ρόλου. Δεν είναι ίδια η ευθύνη, δεν είναι ίδια η σχέση του μεσάζοντα με το κράτος. Να δώσουμε ένα παράδειγμα από άλλο πεδίο. Αν σε ένα λεωφορείο ένας εφαψίας θωπεύσει μια μαθήτρια, δεν θα τιμωρηθεί με την ίδια αυστηρότητα που θα τιμωρηθεί ο καθηγητής της. Επειδή ο νόμος προβλέπει ότι άτομα σε θέση εξουσίας (καθηγητής, προπονητής), όταν χρησιμοποιούν αυτή τη θέση για να παρενοχλήσουν σεξουαλικά κάποιον εξαρτώμενο, μπορούν να διωχθούν ποινικά. Η παράβαση, το έγκλημα, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα ανάλογα με το ποιος το επιτελεί.

Λέει λοιπόν ο Πλεύρης ότι το νέο σχέδιο νόμου, όπως και το ισχύον πλαίσιο, τιμωρεί την παράνομη διακίνηση μεταναστών. «Εκείνο που αλλάζει είναι ότι ο λαθροδιακινητής θα αντιμετωπίζει βαρύτερη ποινή στην περίπτωση που είναι ταυτόχρονα και μέλος ΜΚΟ η οποία δραστηριοποιείται στο Υπουργείο Μετανάστευσης». Και τώρα, αντί να μείνουμε στην ουσία του ζητήματος, μπορούμε να αρχίσουμε τη γλωσσολογική ανάλυση επειδή ο υπουργός είπε «λαθροδιακινητής» ενώ κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος και τα λοιπά.

Παραδώστε λοιπόν τα ταξιδιωτικά έγγραφα όταν ζητούνται, σεβαστείτε τη νομοθεσία της χώρας υποδοχής και μετά πάμε να αναλύσουμε το θέμα: «Λάθρα η λέξη, νόμιμος ο άνθρωπος».