Κλείνει τα σχολεία, γκρινιάζουμε. Τα αφήνει ανοιχτά και τα παιδιά περπατάνε σε ποτάμια βρομόνερων, γκρινιάζουμε.

Αφορά την απόφαση του Νίκου Χαρδαλιά, αλλά και κάθε επιλογή αρμόδιου που λαμβάνει αποφάσεις για επικίνδυνες καταστάσεις. Τι είπε ο άνθρωπος; Ότι η Αττική τέθηκε σε κόκκινο συναγερμό και πρέπει να κλείσουν τα σχολεία. Μικροί, μεγάλοι, από το νήπιο ως το Νυχτερινό, θα μείνουν στο σπίτι για να μην παρασυρθούν από τους χειμάρρους, να μην τους πάρει ο αέρας και τους σηκώσει.

Ο Περιφερειάρχης Αττικής παίρνει μια απόφαση ασφαλείας. Η πρόβλεψη της μετεωρολογικής υπηρεσίας είναι για τρελά μποφόρ. Επιπλέον, θα πέσει τόσο νερό όσο πέφτει σε πέντε τέρμινα. Ακραία κατάσταση. Οι μαθητές λοιπόν θα μείνουν στο ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού. Εδώ λοιπόν είναι που αρχίζει η γκρίνια. Ποιος θα κρατήσει το παιδί εφόσον οι γονείς πηγαίνουν για δουλειά; Όσοι γονείς εργάζονται σε γραφείο, ίσως τα πάρουν μαζί τους. Άραγε δεν κινδυνεύουν αν βγουν στον δρόμο για το γραφείο αντί για τον δρόμο προς το σχολείο;

Αρχίζουν οι κατάρες. Γιατί να κλείσουν τα σχολεία εφόσον οι προβλέψεις δεν είναι πάντοτε σωστές; Γιατί παίρνει αποφάσεις που ζορίζουν την καθημερινότητα των οικογενειών; Γιατί δεν φροντίζει να είναι όλα τα φρεάτια καθαρά ώστε να μην μετατρέπονται οι δρόμοι σε ποτάμια;

Αν συμφωνείτε με αυτά τα επιχειρήματα, δείτε το αλλιώς, σκεφτείτε το ανάποδο σενάριο. Παίρνει ο Χαρδαλιάς μια ομπρέλα για τον εαυτό του, την ανοίγει τραγουδώντας «Τσιμτσίμινι τσιμτσίμινι» σαν Μάριος Πόπινς και στέλνει τα παιδιά για μάθημα. Για να μην διαταράξει το πρόγραμμα των οικογενειών. Για να μην γίνει υπερβολικός. Για να μην δυσκολέψει τους εργαζόμενους και τους εργοδότες.

Στο ανάποδο σενάριο, σε εκείνο όπου ο περιφερειάρχης δεν πήρε στα σοβαρά την πρόβλεψη καιρού ούτε έκλεισε τα σχολεία, υποθέτουμε ότι ότι ακραία καιρικά φαινόμενα μάς παίρνουν και μάς σηκώνουν. Ολόκληρες τάξεις μένουν αποκλεισμένες λόγω κλειστών δρόμων. Πέφτει το ρεύμα και τα σχολεία δεν έχουν ούτε φως ούτε θέρμανση. Θέλετε μήπως και το ακραίο γεγονός στα ακραία φαινόμενα; Πνίγεται ένα παιδί. Τι θα πείτε τότε; Ανάθεμα στον Χαρδαλιά που έβαλε σε κίνδυνο τους μαθητές, ανάθεμα στον Χαρδαλιά που έβαλε μια μέρα μάθημα πάνω από την ασφάλεια των παιδιών.

Στο χειρότερο σενάριο, να πνιγεί παιδί, κανένα δικαστήριο δεν θα δικαιώσει ούτε τον περιφερειάρχη ούτε τους γονείς. Θα είναι μη αναστρέψιμο.

Θα πουν ορισμένοι ότι όλα αυτά είναι λαϊκισμός και στοχεύουν το συναίσθημα. Ε, ναι λοιπόν. Στις πολιτικές αποφάσεις η τετράγωνη λογική δεν έχει αποτελέσματα όταν περιφρονεί τον συναισθηματικό κόσμο των πολιτών. Δεν χρειάζεται όμως να πάμε σε ακραία σενάρια όπου χάνονται ζωές. Ας μείνουμε σε μια κακοκαιρία που θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην κυκλοφορία και μεγάλη ταλαιπωρία γενικά. Ας μην γκρινιάζουμε επειδή ο αρμόδιος επιλέγει την πιο ασφαλή εκδοχή στη διαχείριση κρίσης ή πιθανής κρίσης. Η επιλογή της ασφάλειας δεν βγαίνει ποτέ σε κακό.

Διαβάστε επίσης

Κυριάκος Πιερρακάκης: Στα βαθιά χωρίς σωσίβιο