Υπάρχει μία είδηση που ούτε επιβεβαιώθηκε αλλά ούτε και διαψεύστηκε: ότι ο Τραμπ θα ζητήσει από το Ανώτατο Δικαστήριο την αναστολή του habeas corpus για τους μετανάστες.

Εμπνευστής ο πολύς Stephen Miller, υπαρχηγός του προσωπικού του Λευκού Οίκου (deputy chief of staff). Εντυπωσιάζομαι από την έλλειψη αντιδράσεων. Ακόμη και η σκέψη θα όφειλε να τρομάζει. Όχι μόνο για την Αμερική αλλά και την ίδια την Ευρώπη. Διότι, μία τέτοια κίνηση, έστω κι αν περιορίζεται στους μετανάστες σηματοδοτεί την αρχή του ξηλώματος του κορυφαίου θεμελίου της φιλελεύθερης δημοκρατίας στις ΗΠΑ και την εμβάθυνση του χάσματος που ήδη διαφαίνεται να «ταλαιπωρεί» τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Δεν μπορούμε πια να εθελοτυφλούμε. Οι Ουγγαρία, Σλοβακία, Ρουμανία κινούνται ήδη σ’ ένα ισχυρό πεδίο δεξιού λαϊκισμού, με έντονα αντιδημοκρατικά και αντιευρωπαϊκά στοιχεία.

Δεν είναι μόνο η οικονομική δυσανεξία που προσφέρει γόνιμο έδαφος ανάπτυξης. Όσο ζωντανές και να είναι η μνήμες της Σοβιετικής παρουσίας, άλλο τόσο ζωντανός είναι ο φόβος του Ρωσικού αναθεωρητισμού.

ΟΙ Βρυξέλλες, εξάλλου, λίγο καταλαβαίνουν και ακόμη λιγότερα κάνουν για την καθημερινότητα αυτών πολιτών αυτών των τριών χωρών. Άσε που η Ουκρανία είναι χώρα-γείτονας. Ίσως, κι ας θεωρηθεί ακραίο, το πνεύμα του Μονάχου να έχει ήδη αναβιώσει στις τρεις χώρες.

Δεσμοί, αόρατοι αλλά ίσως όχι και τόσο, τις ενώνουν με την Γερμανία και το AfD, προεκτάσεις ίσως να υπάρχουν προς την Ιταλία, σαφής ιδεολογική συνοδοιπορία υπάρχει με το Η.Β. (λέγε με Farage). Ο κοινωνικός συντηρητισμός του Τραμπ βρίσκει έτσι απήχηση στην Ευρώπη με αιχμές την woke culture, την μετανάστευση και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Σε εποχές κρίσης οι επαρκείς ηγεσίες δείχνουν τον δρόμο προς τα εμπρός. Δεν θα την έλεγες και πετυχημένη την προσπάθεια των Stramer, Merz, Macron, Trusk για την εκεχειρία των 30 ημερών. Όχι ανέλπιστα ο Trump τράβηξε έξω την ουρά του, ο Putin έδειξε την πλήρη περιφρόνηση του απευθυνόμενος στα ευήκοα ώτα του Ερντογάν, κι αυτός, βεβαίως, δεν άφησε το πολύτιμο δώρο ανεκμετάλλευτο.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο αληθινή η σκληρά ρεαλιστική ερώτηση του Kissinger: όταν θέλω να μιλήσω στην Ευρώπη, ποιον παίρνω τηλέφωνο;

Στις ημέρες της μεγαλύτερης κρίσης που έχει γνωρίσει η Ευρώπη από την γέννα της, η διοίκηση της είναι απούσα, η γραφειοκρατία της ασχολείται με τα επουσιώδη και οι ηγέτες της στριφογυρίζουν ανερμάτιστοι.