Αυτές τις ημέρες, δεν κάνει σχεδόν καμία διαφορά αν θελήσουμε να δούμε τα νέα ανοίγοντας την τηλεόραση ή αν απλά διαβάσουμε το αστυνομικό δελτίο και τις ανακοινώσεις της πυροσβεστικής.

Κυριαρχούν οι φωτιές και οι δολοφονίες καθώς και η έμφυλη βία (κατά των γυναικών). Ταυτόχρονα, ο πληθυσμός φαίνεται να έχει διχαστεί. Μέρος του, το μικρότερο μάλλον, κάνει αμέριμνο τις διακοπές του στα νησιά. Εκεί έχει να αντιμετωπίσει την πολυκοσμία, την έλλειψη υποδομών, την παρανομία νονών της νύχτας και της παραλίας — αλλά αρέσκεται στην επίδειξη. Το μεγαλύτερο μέρος, στην ηπειρωτική Ελλάδα, είτε μάχεται με τις φωτιές είτε κάθεται και πίνει ουζάκι (τσίπουρο αν θέλετε, μπύρα) και παρακαλά να τον παρακάμψει ο πύρινος διάβολος.

Ζούμε μεγάλες στιγμές, της συνύπαρξης της ανάπτυξης με την υπανάπτυξη, της αποτελεσματικότητας με την γραφειοκρατία, της οικονομικής ανισότητας με την κοινωνική, της πολιτικής ευθύνης με την πολιτική έπαρση, του ενδιαφέροντος για τα κοινά με την εγωπάθεια. Περιμένω να διαβάσω…πύρινες ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης για την κρατική ανεπάρκεια στις φωτιές, συνέχεια στα συντροφικά (και μη) μαχαιρώματα, life style εμφανίσεις, πολλά κοσμικά νέα.

Υπερβολή, θα πείτε, αλλά η αίσθηση της ανεμελιάς πριν την καταστροφή είναι έντονη. Σώφρονες άνθρωποι ακούν και βλέπουν τι συμβαίνει και αγριεύουν. Όχι εξωτερικά και με την συμπεριφορά, αλλά ψυχολογικά και στο πνεύμα.

Η Ελλάδα που δεν είναι τόσο προετοιμασμένη(ας είναι καλά η εποχή της αστακομακαρονάδας)  όσο μερικές άλλες χώρες για να αντιμετωπίσει την κρίση του περιβάλλοντος, των τροφίμων, της μετανάστευσης, του κλίματος, της γεωπολιτικής, θα καταβάλει υψηλό κόστος σε ανθρώπινους και υλικούς πόρους.

Θα το επαναλάβω: ζούμε σε πρωτόγνωρες εποχές. Η κλιματική κρίση θα φέρει ανείπωτες καταστροφές και θα υποχρεωθούμε τουλάχιστον για μία περίοδο και μέχρι να εκπαιδευτούμε στην ηθική χρήση των νέων τεχνολογιών, να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Δεκάδες αεροσκάφη κατάσβεσης του πυρός κι αν είχαμε φέρει, η χώρα και πάλι θα βρισκόταν «σε πύρινο κλοιό», η αντιπολίτευση και πάλι θα φωνασκούσε, η βία και πάλι θα πρωτοστατούσε.

Αυτή η κοινωνία, η παγκόσμια και όχι μόνο η ελληνική, διχασμένη, επαρμένη, εθελοτυφλούσε, ανίκανη να ομονοήσει μπροστά σε τεράστιους  παγκόσμιους κινδύνους, θα συνειδητοποιήσει τι θα σημαίνει πραγματικά η φράση «Διαστημόπλοιο Γη» όπως και η φράση «Δεν υπάρχει Γη Β΄» κατά το «δεν υπάρχει πλάνο Β΄» μόνο όταν η καταστροφή θα έχει απτές και παγκόσμιες διαστάσεις.

Ας ελπίσουμε ότι τότε δεν θα είναι αργά και μάταια.

Διαβάστε επίσης

Η μεγάλη σφαγή για την κεντροαριστερά άρχισε και ο Τσίπρας περιμένει