Θεώρησα την ανάρτηση τόσο επαρμένη που ξεπερνούσε τον Τραμπ και, ως εκ τούτου, γελοία και ανάξια αναφοράς, μέχρι που διάβασα, σε άλλες σελίδες είναι η αλήθεια, ότι για πρώτη φορά από το 1875 ο Ποσειδώνας εισέρχεται στον Κριό.

Ρώτησα, λοιπόν, την τεχνητή νοημοσύνη για τη σημασία αυτής της εξέλιξης και, όταν μου απάντησε ότι ο Ποσειδώνας συμβολίζει «το όραμα και την ουτοπία, την πνευματικότητα και τη μυστικιστική εμπειρία, τη διάλυση ορίων, τη σύγχυση, αλλά και την έμπνευση, τις αυταπάτες, τις εξιδανικεύσεις και τις μαζικές ψευδαισθήσεις», τότε η εικόνα ξεκαθάρισε. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα στα χέρια μου ένα εργαλείο που εξηγούσε την εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού, τον ξεσηκωμό που έφερε, τους οπαδούς που μαζεύει. Τότε κατάλαβα ότι είχε έρθει ο Μεσσίας.

Πάντα κατά την τεχνητή νοημοσύνη, η είσοδος του Ποσειδώνα στον Κριό «σηματοδοτεί ιστορικά περιόδους όπου γεννιούνται μεσσιανικά οράματα ηγεσίας, άνθρωποι και κινήματα που πιστεύουν ότι έχουν αποστολή». Πέστε μου, σας παρακαλώ, φέρνοντας κατά νου τη Μαρία Καρυστιανού, διαφωνείτε; Φαντάζομαι, εξάλλου, πως η ηγουμένη και ο πνευματικός κάπου δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τον πειρασμό: έβαλαν κατά μέρος τις χριστιανικές επιταγές, έριξαν πλάγιο βλέμμα στο βιβλίο της αστρολογίας και μπόρεσαν έτσι να θεμελιώσουν, με ιστορικές αναφορές, τις συμβουλές τους προς την Καρυστιανού. Φαντάζομαι – δεν παίρνω και όρκο – ότι και η κ. Μαρία Γρατσία κάπου εκεί… κοντά βρίσκεται.

Πλάκα στην πλάκα, η δεκαετία του 1870 ήταν κάπως σημαδιακή για την Ευρώπη: ολοκληρώνεται η ενοποίηση της Γερμανίας υπό την Πρωσία, πραγματοποιείται το Συνέδριο του Βερολίνου όπου κυριαρχεί ο Μπίσμαρκ και αρχίζει να υφαίνεται το πλέγμα φανερών και μυστικών συμφωνιών που αντικαθιστά ως status quo τον κόσμο του Μέττερνιχ μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σταθεροποιείται η Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία, συνεχίζονται οι μεταρρυθμίσεις Μεϊτζί (που, ειρωνεία της Ιστορίας, θα συνεισφέρουν τελικά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), ξεσπά ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος. Στην Ελλάδα – με πληροφορεί μετά από ερώτημά μου η Τ.Ν. – καθιερώνεται η αρχή της δεδηλωμένης, ενώ η παγκόσμια οικονομία μένει καθηλωμένη στη μακρά ύφεση του 1873-1896. Τα σιδηροδρομικά δίκτυα εξαπλώνονται σε Ευρώπη και ΗΠΑ, γίνονται τα πρώτα πειράματα ηλεκτροδότησης, εμφανίζεται ο ρεαλισμός στη λογοτεχνία και τη ζωγραφική, η εργατική τάξη μπαίνει στη διαδικασία της ριζοσπαστικοποίησης (Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία), στην Ιταλία λόγο έχουν οι αναρχικοί, στη Ρωσία το «Κίνημα προς τον Λαό».

Κοσμογονία, θα σκέφτηκαν οι «σοφοί» της κ. Καρυστιανού – η ηγουμένη, ο πνευματικός και η δικηγόρος. Κοσμογονία, θα παρατήρησε και η νέα πρόεδρος, και θα αναρωτήθηκε: «Μακριά θα μείνω εγώ, η χαροκαμένη μάνα, που κόντεψα να ρίξω τον Μητσοτάκη με μία διαδήλωση; Ο Ποσειδώνας μπαίνει στον Κριό μετά από 150 χρόνια. Η Ιστορία και τα άστρα είναι μαζί μου. Με δικαιώνουν».

Το όραμα ήταν ξεκάθαρο, η ανάγκη δράσης σαφής. Η πένα πετούσε πάνω στο χαρτί – ή, πιο σύγχρονα, τα δάχτυλα δεν προλάβαιναν να γράφουν στο πληκτρολόγιο – και ιδού η απανταχούσα: ανοιχτή διπλωματία (τίποτα δεν μπορεί να συμβεί πίσω από κλειστές πόρτες), απόλυτη λαϊκή κυριαρχία (ο λαός αποφασίζει, οι θεσμοί καταργούνται) και στο βάθος,(έτσι για να μην ξεχνιόμαστε), η υπόμνηση ότι υπάρχει και Γουδί.

Το θράσος είναι τόσο απύθμενο, η ιδεολογική σύγχυση τόσο μεγάλη, η πολιτική εργαλειοποίηση τόσο εξόφθαλμη, που πραγματικά προκύπτει το ερώτημα: η τεράστια γελοιότητα πρέπει να αγνοηθεί ή να θεωρηθεί επικίνδυνη; Η ανάρτηση Καρυστιανού καταργεί τα θεσμικά όρια εν μέσω πλήρους σύγχυσης για την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, εξιδανικεύει την αυταπάτη, προωθεί την ψευδαίσθηση. Ο Ποσειδώνας συναντά την λαϊκή κυριαρχία, οπότε άντε κακόμοιρε Αλέξη Τσίπρα να βρεις στον ήλιο μοίρα. ΚΙ όταν η ιστορία, τ’ άστρα και η Μαρία… ευθυγραμμίζονται μην περιμένεις καημένε Νίκο (Θυμωμένε) Ανδρουλάκη να δεις την βελόνα να ξεκολλά. Όσο για την Κωνσταντοπούλου – το μόνο που της απομένει είναι να πολεμήσει το alter ego της.

Για την κοινωνία, όμως, το ερώτημα παραμένει: πότε η γελοιότητα γίνεται απειλή;

Διαβάστε επίσης

Πλουραλισμός χωρίς διακυβέρνηση – Το ελληνικό αδιέξοδο