«Ξεύρεις τήν γῆ ποὐ ἀνθεῖ / φαιδρά πορτοκαλέα / καί κοκκινίζει ἡ σταφυλή / καί θάλλει ἡ ἐλαία;», ερωτά ο ποιητής.

Βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, με τον ρομαντισμό στο φουλ και εκείνος – ο Άγγελος Βλάχος, πολιτικός ανήρ και συγγραφέας με επιδεξιότητα στην στιχοπλοκή – έμπλεος αγάπης προς την πατρίδα και εμφορούμενος υψηλών ιδανικών και μεγάλων ιδεών θα απαντήσει με υπερηφάνεια: «Ὦ! δέν τήν ἀγνοεῖ κανείς, / εἶναι ἡ γῆ ἡ Ἑλληνίς»!

1

Στην εποχή του, κακός χαμός στη μικρή Ελλάδα, πολιτικές κρίσεις αλλεπάλληλες, εξεγέρσεις, μεγαλοϊδεατισμοί και μία γερή πτώχευση, να μην ξεχνιόμαστε αλλά εκείνος πιστός στο καθήκον. Να υμνήσει -υπέρ το δέον- τα κάλλη της χώρας και να ρίξει στο φιλότιμο τους αντιδραστικούς και μεμψίμοιρους συμπατριώτες του.

Έργο πατριωτικό και θεάρεστο. Αλλά εκείνη η «φαιδρά πορτοκαλέα», πού να ήξερε, τι απήχηση θα είχε και επί των ημερών μας ως διαχρονικό συνώνυμο της γελοιότητας πλέον… Καθ΄όσον ανθίζει και μεγαλουργεί και στις μέρες μας η φαιδρότης, κυκλοφορεί στις λεωφόρους, μπαίνει σε δημόσια μέγαρα -στη Βουλή φερ΄ επείν- κάνει δηλώσεις, βγαίνει στην τηλεόραση, κατεβαίνει σε πορείες.

Παντού παρούσα και διακριτή σαν τον Λαφαζάνη ένα πράγμα, με το πορτρέτο του Χαμενεΐ ανά χείρας, σε περιφορά ανά τας οδούς, παρέα με άλλους ομοιοπαθείς… σιωπηλούς, θλιμμένους, με σεμνούς τρόπους… που γράφει κι ο Καρυωτάκης, να λαμβάνουν μέρος περίλυποι στη λιτανεία.

Και δεν ξέρω, μην μικρός κρατούσε τα εξαπτέρυγα στον Επιτάφιο και του έμεινε από εκεί… Άλαλα τα χείλη των ασεβών όμως, και των συμπαθούντων ακόμη, στο θέαμα, απ΄όπου μόνον η φιλαρμονική έλειπε, να παιανίζει πένθιμα εν Αθήναις για το χαμό του Αγιατολάχ στο Ιράν.

Αλλά έχει και τα καλά της η παράσταση, καθ΄όσον αν μας στείλουν κανένα πύραυλο ο Ιρανοί, όλοι στο σπίτι του Λαφαζάνη λέω να μαζευτούμε, διότι με τέτοιους τεμενάδες δεν πιστεύω να είναι τόσο αχάριστοι και να βομβαρδίσουν κι εκείνον.

Για τον Τσίπρα δεν γνωρίζω πάντως, αν και μια Τεχεράνη την είχε κάνει κι αυτός για να συναντήσει τον Χαμενεΐ φυσικά, καθ΄όσον επί ΣΥΡΙΖΑ μόνον με τέτοιους συναναστρεφόμαστε, αν θυμάστε.

Είναι αξιοσημείωτος ο ρόλος του Ιράν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή, μας είχε πει τότε, γέλασαν και οι πέτρες κι είπαν να σηκωθούν μόνες τους να τον χτυπήσουν αλλά ο σουρεαλισμός σταμάτησε εκεί.

Σήμερα μόνο εκείνο το Δαρείου και Παρυσάτιδος γίγνονται παίδες δύο, άντε και τον Μεγαλέξανδρο θα θέλει να θυμάται από την Περσία, κρίνοντας από τις αοριστολογίες και τα ευχολόγια που επιβάλλει το νεφελώδες rebranding του ατόμου. Από τι έχουμε γλυτώσει οι άνθρωποι…

«Η Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι», ένα από τα ωραία, που είχε πει ο αγαπημένος Χάρρυ Κλυνν.

Πέραν αυτού οφείλω να διατρανώσω τη συμφωνία μου με τη Ζωή –σπανίως μου συμβαίνει αλλά να, που έρχεται η ώρα – στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας.

Διότι κύριε Μητσοτάκη μου, θα ξεχάσω εγώ τα αγγουράκια στη λαϊκή που τα κοιτούσαμε σαν να βλέπαμε δεινόσαυρο και την ντομάτα σαν τον Γκοτζίλα, όταν έσκασε το Τσερνόμπιλ…

Ή που αλειφόμαστε με ιώδιο για να μη κολλήσουμε ραδιενέργεια και στριμωχνόμαστε στο σούπερ μάρκετ για γάλα και κονσέρβα τόνο. Τι μέρες κι αυτές, να ΄ναι εχθρός σου ο μαϊντανός… Θα κατανοήσω ως εκ τούτου τη Ζωή και τα παιδικά της τραύματα επί του συγκεκριμένου.

Άλλωστε αν είναι να πεθάνει κανείς βάζουμε μπροστά πάλι το λιγνίτη που είναι και δικός μας, ντόπιο πράγμα και …αποτελεσματικό για ταχεία εκδημία.

Εδώ το τζάκι, που λέει ο λόγος ανάβει η γειτόνισσα και πέφτει ομίχλη κάθε βράδυ σ΄όλα τα γύρω τετράγωνα. Πολύ ρομαντική η ατμόσφαιρα βεβαίως, αν και ολίγον θολή και απειλητική σαν να πρωταγωνιστείς σε θρίλερ και σε κυνηγάει ο δολοφόνος.

Κάπως σαν το ΠΑΣΟΚ μου φαίνεται, με τον πρόεδρο Νίκο σε ρόλο εξολοθρευτή, διότι απηύδησε πια, όλοι εναντίον του σ΄αυτό το κόμμα, όλοι να του ζητούν τα ρέστα και να μην έχει να δώσει.

Ένα δράμα περνάει ο άνθρωπος, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω δύναται να ερμηνεύσει άριστα στο σανίδι το καμάρι της διεύρυνσης του κόμματος ο κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης, πρώην πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου –παρεμπιπτόντως είχε δηλώσει κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να εφαρμόσει το νόμο της Διαμαντοπούλου για την Παιδεία αλλά τώρα θα χρειαστεί να κάνουν παρέα! – επίσης πρώην υποστηρικτής Πατούλη και βεβαίως πρώην υφυπουργός Παιδείας ΣΥΡΙΖΑ.

Πλην όμως, και ένθερμος υποστηρικτής των παραστατικών τεχνών και δη του θεάτρου, το οποίο έχει υπηρετήσει με εξαιρετική …αποτυχία, κατά γενική ομολογία.

Από το γελοίο στο μεγαλείο είναι ένα μόνο βήμα, είχε πει ο Ναπολέοντας και βεβαίως ισχύει και αντιστρόφως.

Διαβάστε επίσης: 

Η «Οδύσσεια» του ΠΑΣΟΚ και η επόμενη μέρα για τον Κωνσταντινόπουλο

Τα… τρικ για να βαφτίζονται ελληνικά τα εισαγόμενα προϊόντα

Ανδρουλάκης: ο πανικός πριν την ήττα, και ο Αλέξης χαμογελά