«Πιο χαμηλά Λόλα / Πιο χαμηλά Λόλα / Μαζί σου κι άλλο πέφτω χαμηλά…», μας τραγουδούσε ανάλαφρα πριν από χρόνια ο συμπαθής Μαραβέγιας για τις βλαβερές συνέπειες παθιασμένων ερώτων ομιλών ο καλλιτέχνης. Καθ΄όσον ο δημόσιος βίος δεν ήταν στο μυαλό του ανθρώπου, διότι δεν υπήρχε τότε μια Ζωή να ρίχνει νυχθημερόν χειροβομβίδες κρότου –λάμψης στη Βουλή κι ένας πρόεδρος Νίκος να χτυπιέται μεταξύ κλάψας και οργής σε μόνιμο διπολικό κρεσέντο. Ούτε να κόβει βόλτες ολόγυρα με το rebranding του ανά χείρας, κεκοσμημένο με εξωραϊσμένα αμαρτήματα του παρελθόντος ένας Τσίπρας, ούτε και μια πρόεδρος Μαρία από το πουθενά, ιέρεια υψιπετών ιδεών και γλυκερών συναισθημάτων επιπέδου δημοτικού σχολείου να πετάει περιστέρια στον ουρανό, αναμένοντας την εκ του θείου ευλογία, χώρια και κάτι νεότερα φρούτα, άγουρα και στυφά ωσάν μικρομέγαλες γεροντοκόρες. Πιο χαμηλά λοιπόν, πιο χαμηλά… και πάτο δεν έχει…

Κι αν έχει, δεν θα τον βρει ο Νίκος δυστυχώς. Τι να πρωτοπρολάβει. Κάπου χαμένος ο άνθρωπος είναι, ανάμεσα σε σπίτια, σπαρμένα εδώ κι εκεί και κάτι τραπεζικούς λογαριασμούς, ολίγον νεφελώδεις, όχι τίποτε το σπουδαίο βέβαια, ένα ψωροεκατομμύριο σιγά το πράγμα δηλαδή, εξ ου και διέλαθε της προσοχής αυτού του ιδίου, ομοίως του λογιστή του, και του «πόθεν έσχες» φυσικά, καθ΄ότι και εκτός Ελλάδος το ποσόν. Όχι τίποτε το μεμπτό ασφαλώς, απλώς για να έχει αποκούμπι ο άνθρωπος, μην πέσει έξω η οικονομία, αν και εφ΄όσον –επιστημονική φαντασία λέμε τώρα- γινόταν ποτέ ίδιος πρωθυπουργός. Το λέει κι παροιμία, πως κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε, κινητά και ακίνητα άλλωστε, είναι για να αποδίδουν, δεν θα απολογηθεί τώρα, που το δημόσιο έτυχε να έχει νοικιάσει ένα δικό του… Αυτό έλειπε. Από την άλλη «Καθαρόν πράγμα δεν είναι ό,τι επλύθη, αλλ’ ό,τι δεν ελερώθη», όπως έγραφε ένας λόγιος του 19ου αιώνα ο Δημήτριος Καμπουρογλου, τα μάλα εύστοχος!

1

Σε θέση άμυνας, άβολη για το ταμπεραμέντο της όμως, η Ζωή μετράει χαμένες μάχες εσχάτως, καθ΄ όσον μπορώ να διακρίνω μία σαφή μείωση έμπνευσης κοσμητικών επιθέτων προς εξουδετέρωσιν των αντιπάλων. (Κυρίως βεβαίως ενός, του ορκισμένου εχθρού Άδωνι.) Πλην όμως, επαναλήψεις, μετ΄ επαναλήψεων στη φρασεολογία, χαλαρή σκηνοθεσία, έλλειψη δραματουργικής πλοκής και η παράσταση δεν τραβάει, «κάνει κοιλιά» που λένε και στο θέατρο αφήνοντας το κοινό να αναρωτιέται για το χαμένο μπρίο της πρωταγωνίστριας. Που σαν να μην την έφταναν όλα τ΄ άλλα την στέλνουν τώρα και στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής. Διότι, άκουσον, άκουσον, την έχει μετατρέψει σε ρινγκ, σου λέει.

Ποιος τολμάει να πει κάτι τέτοιο, δεν ξέρω, αν κρίνω όμως, από την αντίδραση του Άδωνι επιστρατεύσαντος την παραβολή Τελώνου και Φαρισαίου, μήπως και τον λυπηθεί θεός δια της προσευχής, τα πράγματα οδηγούνται σε άλλο επίπεδο. Τι πιθανότητες υπάρχουν, να πιάσουν οι προσευχές στην Κωνσταντοπούλου δεν γνωρίζω, από την άλλη είναι η μόνη μέθοδος που δεν έχει δοκιμαστεί μέχρι στιγμής. Φυσικά, σε επόμενο στάδιο προτείνω εξορκισμούς.

Η πρόεδρος Μαρία όμως, δεν τους χρειάζεται, καθ΄ όσον μία ηγουμένη – μάντισσα ως πνευματική μητέρα στο πλάι της, συν ο Αρχάγγελος εκ των άνω και ασφαλώς το ακροατήριο μιας ρωσοφιλικής θρησκοληψίας, που την πουσάρει, την καθιστούν άτρωτη! Εξ ου και το «Άσπρο μου περιστέρι πέτα / στον ουρανό, το γαλανό…», ουχί ως το ρομαντικό άσμα παλαιών εποχών που τραγουδούσαν οι γιαγιάδες μας αλλά «πνεύμα εν είδει περιστεράς…». Κι ας έμοιαζε ολίγον με πελαργό σε μέγεθος το εν λόγω πτηνό, διότι χάλια η τεχνητή νοημοσύνη, που ανέλαβε το εγχείρημα. Λίγο ακόμα και ένα δείγμα από Τζουράσικ παρκ θα είχαμε, ένα θαύμα εξ ουρανού, δηλαδή.

Miracolo! Miracolo! αναφωνεί όμως, και ο αθώος πολίτης παρακολουθώντας αποσβολωμένος την θεαματική εξέλιξη της Αφροδίτης Λατινοπούλου, με τη μία και χωρίς υπερφυσικές δυνάμεις παρακαλώ. Ει μη μόνον με τη θέληση του σοφού ελληνικού λαού, που εκτίμησε τους αγώνες και το έργο της (!) και την έστειλε στην Ευρωβουλή να διαπρέψει και εκεί. Θαυμαστά τα έργα του, μπορώ να πω. Διότι από εκεί, που τη μια χρονιά δεν είχε να φάει η κοπέλα, την επομένη ήταν απλώς πλούσια. Αυτές είναι επιτυχίες!

Και όχι της ετέρας νεαράς, του ΠΑΣΟΚ που ασχολείται με τρίχες. Δικές της, των άλλων, δεν έχει σημασία αλλά και στην κομμωτική χρειάζεται να τρέξει κανείς πολλά χιλιόμετρα για να γίνει φίρμα. Ο Ζωρζ δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Όσο για την πολιτική … «Ποτέ μην κοιτάτε τα τρομπόνια, παίρνουν θάρρος», που είχε πει κι ο Βάγκνερ, με μεταφορική ή όποια άλλη έννοια θέλετε.
Σε άλλα νέα, καίρια η παρέμβαση, τολμώ να πω, του Βαρουφάκη για τη Γιουροβίζιον. Απεταξάμην, σου λέει, του διαγωνισμού τούτου, διότι είναι φερέφωνο του Ισραήλ! Ό,τι πεις καλέ μου, την ίδια ώρα πάντως, θα προβάλλονται στην τηλεόραση τα επεισόδια της «τίμιας» διαπραγμάτευσης των Βρυξελλών σε επανάληψη. Οπότε η επιλογή είναι ανάμεσα στον εθνικό μας χαριτωμένο καραγκιοζάκο, που χορεύει και τραγουδάει και στον εν λόγω τραγικό τύπο, που μας έστελνε μια ώρα αρχύτερα στην κόλαση.

Στο μεταξύ, χαρές μεγάλες, μας περιμένουν το καλοκαίρι με τις αλλιώτικες «Βάκχες», που μας επιφυλάσσουν την παρουσία του Λευτέρη Πανταζή επί σκηνής να αναμετριέται με τον Ευριπίδη. Εμπνεύσεως Λένας Κιτσοπούλου σκηνοθέτιδας- ηθοποιού το όλον, που κατάλαβε η γυναίκα πόσο βαρετή είναι αυτή η τραγωδία μ΄αυτές τις υστερικές Μαινάδες, που δεν αφήνουν τίποτε όρθιο κι είπε να κάνει την ανατροπή. Ρίξε έναν Πανταζή, αγάπη μου εκεί όπου ο Χορός άδει: «Ίτε γρήγορες σκύλες της Λύσσας, ίτε στα όρη, όπου έχουν τον θίασο οι κόρες του Κάδμου. Με τον οίστρο κεντρίστε τις, να οργισθούν με τον λυσσαλέο κατάσκοπο των μαινάδων που φόρεσε στολή γυναίκας. Η μητέρα του πρώτη θα τον δει να καραδοκεί…».