Τέσσερεις κομματάρχες συναντώνται ένα χειμωνιάτικο βράδυ στο σπίτι του ενός. Οι βουλευτικές εκλογές έρχονται κι ο καθένας έχει τις βλέψεις του. ΄Ολοι τους ονειρεύονται να δρέψουν δάφνες νίκης από το κομματικό παιχνίδι, εξ ου και μικροαπειλές, εκβιασμοί και αντιζηλίες πέφτουν στο τραπέζι, κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, ερωτικές ίντριγκες εμφανίζονται, μια πανούργα γυναίκα κινεί εκ του μακρόθεν τα νήματα κι ένας αθεράπευτα ερωτευμένος είναι έτοιμος για όλα. Αλλά … η τιμή τιμή δεν έχει και τα λοιπά… και τα λοιπά… Κι αν δεν υπήρχαν κάτι φουντωμένες πικροδάφνες, που έκρυψαν κάποτε αυτόν τον επίδοξο εραστή από τον ζηλότυπο σύζυγο – πολιτικό άνδρα η …ιστορία της χώρας θα είχε γραφτεί αλλιώς.

Τέτοια ωραία και αρκούντως θεατρικά συμβαίνουν στις περίφημες «Δάφνες και Πικροδάφνες», που όταν τις έγραφαν ο Δημήτρης Κεχαΐδης και η Ελένη Χαβιαρά αγνοούσαν προφανώς την επικινδυνότητα του δενδρυλλίου με τις δηλητηριώδεις ιδιότητες, όπως μας λένε τώρα οι ειδικοί – ούτε στον τροπικό Αμαζόνιο τέτοιο πράγμα – ένεκα των οποίων ζητείται ο πλήρης αφανισμός τους. (Για τις δικές μου πάντως, όποιος τολμάει ας έρθει…) Άλλα δηλητηριώδη, πλην φαιδρά και τραγελαφικά είχαν στο νου τους ωστόσο, οι εξαίρετοι συγγραφείς με το σαρκαστικό χιούμορ, πολλά χρόνια πίσω άλλωστε αλλά ποιος είπε, ότι λείπουν σήμερα οι αντιστοιχίες, σε ελεύθερη απόδοση βεβαίως.

1

Διότι δεν αξίζει για θεατρικό μια ωρυόμενη καρικατούρα ονόματι Κωνσταντοπούλου; («Θα σας δείξει ο μπαμπάς μου», ο τίτλος.) Ένας Τσίπρας αεριτζής πλην …πατριώτης είναι ό,τι πρέπει για φαρσοκωμωδία. Κι ο Νίκος ο σοσιαλιστής -κατά την επωνυμία του κόμματος- που κορδώνεται για συνεχιστής μιας πάλαι ποτέ μεγάλης παράταξης (Πώς είπε ο Αύγουστος «Βρήκα τη Ρώμη στα τούβλα και την άφησα στα μάρμαρα», ε, το αντίθετο ακριβώς ). Για ιστορία τρόμου ένας ακροδεξιός που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα –θου κύριε. Για εργατικό –προλεταριακό δράμα ένας είναι ο προορισμός, ο τιμημένος Περισσός! Για τρίτους – τέταρτους ρόλους και κομπάρσους βεβαίως, καλέστε Καρυστιανού, καλέστε Κασσελάκη, Βαρουφάκη, Φάμελλο και το λοιπό θίασο. (Ωραίο μπουλούκι αλά παλαιά θα έκαναν όλοι μαζί για περιοδεία στην επαρχία όπου σύντομα θα ωριμάσουν και τα ζαρζαβατικά.) Κι όσο για το απαραίτητο κοινωνικό δράμα με προεκτάσεις, καπαρωμένος ο ρόλος, φυσικά και αυτοδίκαια από τον Μακάριο Λαζαρίδη! Το λαμπρό πρόσωπο των ημερών, που έχει προσφέρει άπλετη διασκέδαση στο φιλοθεάμον κοινό.

«Από μικρόθεν μ’ έλεγεν ο γέρων ο πατήρ μου, τέκνον μου, μάθε γράμματα, αν θέλεις να φελέσης. / Βλέπεις τον δείνα, τέκνον μου; Πεζός επεριπάτει, και τώρα βλέπεις γέγονεν χρυσοφτερνιστηράτος. / Ο κόρφος του βουρβούριζεν ψείρας αμυγδαλάτας, και τώρα από υπέρπυρα γέμει τα μανολάτα», έγραφε ο Πτωχοπρόδρομος κάτι αιώνες πίσω αλλά οι άνθρωποι είμεθα υπερόπτες και αλαζόνες, δεν ακούμε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων και παλαιοτέρων.

Κατόπιν αυτού του διδάγματος θα συμφωνήσω με την κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, ότι ο εν λόγω συνάδελφός της ήταν κακός μαθητής. Ε, καλά όμως, δεν είναι και προς θάνατον αυτό ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος είναι, και θα παραβλέψω αυτό που έλεγαν οι παλιοί, πως σε τέτοιες περιπτώσεις, τα παιδιά τα έβαζαν να μάθουν τέχνη. Κι ο κ. Λαζαρίδης άλλωστε έμαθε, αν και δεν ξέρω τι ακριβώς, είναι βέβαιο όμως, ότι ο άνθρωπος είναι δουλευταράς κι όχι σαν κάτι αριστερούς, που είναι τεμπέληδες και ανεπρόκοποι. Ούτε συζήτηση.

Ως εκ τούτου, τι να τα κάνεις τα πτυχία. Εδώ ολόκληρος Ντάισελμπλουμ και δεν έχει πτυχίο, σου λέει ο Βαρουφάκης. Θυμήθηκα και τον Φίλη προ ετών, που ως υπουργός Παιδείας δήλωνε, ότι η διδασκαλία των αρχαίων είναι «παρά φύσιν». Σωστό κι αυτό, να σημειώσω. Διότι τι να την κάνεις τη μάθηση αφού όλα βολεύονται κι αλλιώς; «Αυτό το χρόνο έμεινα / Από τις απουσίες / Μα και στις παρουσίες / Δεν ήμουνα εκεί…», όπως λέει και το άσμα.

Στο μεταξύ το πανελλήνιο αδημονεί αναμένοντας τον μεγάλο τιμονιέρη Αλέξη Τσίπρα να ξεκινήσει την πορεία προς το λαό και την πρόεδρο Μαρία να φέρει την επανάσταση στη χώρα. Από πού να πρωτοφυλαχθεί κανείς, δηλαδή αλλά ας το δούμε και από την άλλη πλευρά το πράγμα: Χωρίς Τσίπρα και τις ωραίες παρλαπίπες του η διασκέδαση είναι μισή. Και χωρίς Καρυστιανού χάνουμε επαφή με το υπερπέραν, το υπερβατικό και το υπερκόσμιο. Λίγο είναι;

Σε άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε όμως, κι επειδή πλησιάζει Πρωτομαγιά, που πέρα από τα άνθη στα βουνά και τα λαγκάδια εορτάζεται και με κοψίδια μείνετε μακριά από αρνιά στη σούβλα και από Ραλλία Χρηστίδου. Τραγουδίστρια, πολιτικό, μοναδική εναπομείνασα πιστή στον Κασσελάκη και στο κόμμα του, όπως και ακτιβίστρια επίσης – με αντικείμενο την καταπολέμηση της κρεοφαγίας, να υποθέσω; Διότι δεν μπορείς, σου λέει -στον Μπακογιάννη το είπε- να φωτογραφίζεσαι με το αρνί στη σούβλα. Αν ήταν στο ταψί ή και στην κατσαρόλα εν ανάγκη αλλάζει το πράγμα, θα ήθελα να ρωτήσω αλλά δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Ως εκ τούτου, καλού κακού, αφήστε τα καγκέλια και στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Γελοιότητες…

Διαβάστε επίσης:

Χάντρες, βραχιόλια, περίαπτα -Τα κοσμήματα των ανθρώπων χιλιάδες χρόνια πριν

Μέγαρο ΤΣΜΕΔΕ- Νεώτερο μνημείο κηρύχθηκε το κτήριο της οδού Κολοκοτρώνη

Αρχαία μίσθωση γης 2.200 ετών – Με όρους, ρήτρες και κυρώσεις