«Ακόμα τούτ’ την άνοιξη / ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι, / καημένη Ρούμελη, όσο να ’ρθεί ο Μόσκοβος / ραγιάδες, ραγιάδες, να φέρει το σεφέρι, /Μοριά και Ρούμελη…».

Είχε και τα δίκια του ο Ρωμιός, κάτι αιώνες πίσω μιλάμε, να στρέφει οφθαλμούς  προσμονής και ικεσίας προς το ξανθό γένος εξ ανατολών, το ομόθρησκον – πλην βεβαίως ουχί  ομόγλωσσον και ομότροπον- που θα έδιωχνε κλωτσηδόν τον κατακτητή και θα ελευθέρωνε την υπόδουλη Ελλάδα.  Ήρθε και πέρασε η άνοιξη όμως, πάνε τα καλοκαίρια και μόνο χειμώνες  έρχονταν, με Ιερές συμμαχίες να διαλύουν απέλπιδες προσδοκίες… Διότι έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες ενθουσιώδεις, ευαίσθητοι και παρορμητικοί. Και ξεχασιάρηδες ομοίως. Αλλά … Εύκολα το πιστεύγομε εκείνο που μας αρέσει,  όπως λέει ο Βιτσέντζος Κορνάρος, μία πλάνη περί τα πράγματα δηλαδή, μας διακατέχει ενίοτε  ή πλάνη επιβεβαίωσης, όπως λέγουν οι ψυχολόγοι. Στην κβαντική ιατρική, την οποία, μεταξύ άλλων κατέχει μετά διπλώματος  η πρόεδρος – και με τη βούλα πλέον- Μαρία, αγνοώ την ερμηνεία του φαινομένου, πλην όμως, κρίνοντας από το ένθερμο ρωσοφιλικό ακροατήριο της εν λόγω ολιστικής ιατρού με το μαύρο ρόδο τείνω να αποδεχθώ την εθελουσία τύφλωση ως ανίατη ασθένεια.

1

Από την άλλη δεν ξέρει κανείς πώς ξημερώνει ο Βλαδίμηρος –όχι ο Λένιν, για τον Πούτιν λέω, να εξηγούμαστε.  Με τα χίλια ζόρια έβλεπε τον Τσίπρα,  ούτε να τον φτύσει λέμε –σιγά μη σου δώσω δανεικά, του είπε αν θυμάστε, σαν να τα πετάω στον σκουπιδοτενεκέ,  ένα πράγμα είναι – αλλά μπορεί να τρελαθεί απ΄τη χαρά του με τη Μαρία. Διότι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Και να μας στείλει, λέει, ολάκερη Ζαχάροβα και να την δούμε να σουλατσάρει στην πλατεία Αριστοτέλους παρέα με τη δικιά μας, καθ΄όσον έχουμε τώρα και το μέσον, τον εκπρόσωπο τύπου της προέδρου. «Η αρχή του τέλους στην Αριστοτέλους» που φώναζε και οπαδός στη μεγαλειώδη συγκέντρωση των πεντακοσίων ατόμων στη Θεσσαλονίκη. Τα ύστερα του κόσμου με τις μπάμπουσκες.

Ως εκ τούτου … Στη Μόσχα αδελφές μου στη Μόσχα, που λέει ο Τσέχωφ.  Ή αλλιώς κατά Κρανουνάκη «Στη Μόσχα, στη Μόσχα, στη Μόσχα / Φοράν τα παλτά τους και κάνουνε σκι / Συνέχεια πίνουνε βότκα / Και τρώνε πολλά πιροσκί…». Αυτά είναι! Και όχι μόνον, καθ’ όσον ελπίζω σε κάτι αντίστοιχα εμπνευσμένο από τον καλλιτέχνη, γνωστό για τα δυνατά τσιπρικά του αισθήματα, ο οποίος συνθέτει πυρετωδώς αυτές τις μέρες, όπως μου λένε, τον ύμνο του νέου κόμματος. Πάλι ζουρνάδες και νταούλια θα ΄χουμε;

Κάρπου και Αλφαίου εκ των 70 Αποστόλων, λέει το εορτολόγιο για την 26η του μηνός, την ιστορική μέρα,  κατά την οποία ο γνωστός δημοκόπος και με μητρώο στην εξαπάτηση μαζών ετοιμάζεται θα δώσει στους λωτούς τρώγοντες νέες υποσχέσεις  και ελπίδες. Πλην να σημειώσω πάντως, ήσσονος σημασίας η ημερομηνία. Μπροστά στην επιλογή δηλαδή, της Αναλήψεως από την πρόεδρο Μαρία -και ασφαλώς της 29ης Μαΐου, αποφράδας ημέρας της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, με βαριά σημασία μέσα τους αιώνες, που ο ακαταπαύστως  οργισμένος τέως πρόεδρος Σαμαράς θα κάνει κι αυτός τα αποκαλυπτήριά του. Αν εδώ το κοινό κληθεί να συμμετάσχει με το καθιστικό «Πήραν την Πόλη, πήρανε, πήραν τη Σαλονίκη / πήραν και την Aγιά Σοφιά / το μέγα μοναστήρι…», θα σας γελάσω. Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Εξάλλου  … η Ιστορία είναι μια ομελέτα. Τα αυγά είναι ήδη σπασμένα, όπως λέει ένας συγγραφέας. Κι αν είναι και κλούβια μάλιστα…

Νέα ήθη αίφνης, ωδή σε μια ευτελή συμπερίληψη στο MOMUS της Θεσσαλονίκης –μουσεία εικαστικών τεχνών- το οποίο σε έξαρση προοδευτισμού προφανώς, καταργεί τα φύλα.  Ούτε αρσενικό, ούτε θηλυκό σε επίσημες ανακοινώσεις, ένας οδοστρωτήρας  παρωχημένης ήδη, ομοιομορφίας,  «Τ@ συμμετέχοντ@» διαβάζω ως εκ τούτου σε λίστα καλλιτεχνών που παίρνουν μέρος σε μια έκθεση. Και ανάμεσά τους ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, η Μάτση Χατζηλαζάρου, ο Ανδρέας Εμπειρίκος και άλλοι ακόμη, που έχουν φύγει προ πολλού από τη ζωή. Μη με ρωτήσετε αν θα επιθυμούσαν τον χαρακτηρισμό τους ως non-binary, διότι αγνοώ.

Κατόπιν όλων αυτών,  διόλου παράξενο,  που τα UFO κάνουν βόλτες πάνω από την Ελλάδα, πάνε κι έρχονται, σου λέει, κι ας μη μας καταδέχονται για στενότερες επαφές. Ο ανταγωνισμός μεγάλος βλέπετε…