«Η κοινωνία με κατακρίνει /μ’ έχει αδικήσει στ’ αληθινά / και το κορμί μου στιγμή δεν παύει / να τυραννιέται και να πονά…». Σαν ηχώ φτάνει στ΄αυτιά μου από μακριά η φωνή του Καζαντζίδη άδοντα με καημό και σπαραγμό για τις αδικίες στον κόσμο τούτο…

Στην περίπτωσή μας συμπεριλαμβανομένων συναγωνιστών και συντρόφων εν όπλοις γενικώς, πλην όμως και κυρίως, των ψηφοφόρων, πολλά άπιστων και άκαρδων εν προκειμένω, που άφησαν τον πρόεδρο Νίκο στα κρύα του λουτρού και όπου φύγει… φύγει… Ούτε ένα βλέμμα πίσω, ούτε μια ματιά συμπόνιας στον αρχηγό, μονοψηφίου αναγνώσματος οσονούπω στις δημοσκοπήσεις.. . Τραγικό. Καθ΄ όσον η συνωμοσία γενικευμένη, πέραν πάσης αμφιβολίας, δηλαδή. Τι να λέμε τώρα… Οι δημοσκόποι από τη μια, που παίζουν, σου λέει, παιχνίδια βρώμικα και κάτι τύποι σαν τον δημαρχούκο το Χαρούλη από την άλλη –μπροστά του Γερουλάνος και Διαμαντοπούλου αθώα προβατάκια– και πάει, το διαλύσανε το μαγαζί.

1

Υπάρχουν βέβαια και μερικοί κακοήθεις που ισχυρίζονται, ότι …λαγός ο δήμαρχος για να σφυγμομετρήσουν τους ψηφοφόρους, πλην το σχέδιο δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα. Κι άλλοι, οι χειρότεροι, που αντίθετα, επιμένουν στην επιδίωξη, λέει, του δημάρχου για τη διαγραφή του, για να λευτερωθεί ο άνθρωπος από τη καταδυνάστευση του προέδρου… Διότι δεν του έδωσε τη θέση του, ως όφειλε φυσικά, παρά τον άφησε, επιστήμονα άνθρωπο να μαζεύει σκουπίδια και να καθαρίζει υπονόμους –όταν και εφ’ όσον βέβαια τα κάνει αυτά γιατί είναι και βαριές δουλειές- κι άντε το πολύ πολύ να οργανώσει καμιά γιορτή στο Σύνταγμα…

Ιστορίες φαντασίας θα πω όμως εγώ, διότι η λύση είναι εδώ μπροστά τους: Όλοι μαζί ενωμένοι και μονιασμένοι να πάνε στο Ελλάς Ελλήνων Χρ… συγνώμη, πιπέρι στο στόμα… στην ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα, θέλω να πω (με μπερδεύουν ακόμη οι τελείες αλλά πού θα πάει…). «Όποιος δεν έχει προβλήματα… να πάει να αγοράσει ένα!» είναι πάντως, η απάντηση των κυνικών της εποχής σε τέτοια διλήμματα.

Κάντο όπως ο Αντρέας όμως, μήπως και σου βγει, πρόεδρε. Εδώ ο άλλος – ο Αλέξης – πέρασε και δεν ακούμπησε που λέει ο λόγος αλλά κοντεύει να γίνει η μετεμψύχωσή του. Όλα τα σουσούμια του ΄χει πάρει, μέχρι και η Μιμή εξανέστη η γυναίκα, να βλέπει Τσίπρα με δορά Αντρέα και να παθαίνει déjà vu επικίνδυνο σε κάθε περίπτωση.

Έξαλλη και η Ζωή μας, με χρονοκαθυστέρηση αυτή, καθ΄ όσον καμιά δεκαριά χρόνια χρειάστηκαν για να χωνέψει τις παρακολουθήσεις του Τσίπρα. Με τα μάτια της είδε τις αναφορές, λέει, χώρια που την απείλησε, εμμέσως πλην σαφώς ο αχρείος, που δεν σεβάστηκε μια συντρόφισσα πιστή στο κόμμα. Τι πέρασε η γυναίκα στα χέρια του… Καλά του έκανε κι έφυγε. Πάντως μεταξύ μας κυρά-Ζωίτσα μου, γιατί δεν μας τα έλεγες τόσο καιρό αυτά; Εδώ ο καημένος ο Νίκος σκούζει και χτυπιέται μόνος του ότι τον παρακολουθούσαν κι εσύ τον Κινέζο… ΄Οπλα στη φαρέτρα να υποθέσω πάντως, οπότε το ερώτημα είναι, έχει κι άλλα;

..Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω… είναι το άσμα των ημερών στο μεταξύ, στον ΣΥΡΙΖΑ, σουξέ του Φάμελλου αυτό. Διότι το είπε έτσι, το είπε αλλιώς, τι άλλο να κάνει δηλαδή, για να καταδεχτεί ο πρώην πρόεδρος να τους ρίξει μια ματιά. Μάταιη προσμονή όμως. Άτεγκτος εκείνος. Διότι εγώ σου λέει, άλλαξα (!), τόσα λεφτά έδωσα για να φτιάξω προφίλ, ανφάς και τρία τέταρτα, χώρια το έπος της «Ιθάκης», ηγέτης ευρωπαίος είμαι τώρα, γιατί να φορτωθώ τίποτε χλιμίντζουρες και να μου χαλάσουν το στιλ.
Δίκιο έχει, το σωστό να λέγεται.

Οπότε …«Πολλοί μαζί δεν κάνουμε / τρία καπετανάτα / Ελάτε να χωρίσουμε / να γίνουμε μπουλούκια…», που τραγουδούσαν κι κλέφτες στο Μοριά, δυο αιώνες πίσω βέβαια, αλλά τι έχει αλλάξει; Επί της ουσίας τίποτε.

Αντώνης Σαμαράς -τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα και τα πρόβατα σαράντα- να αναμετριέται με την Ιστορία, παρά τη θέλησή της, μία εισέτι φορά. Καθ΄ όσον το καθήκον προς την πατρίδα τον φαγουρίζει, λέει. Οι Τούρκοι μας παίρνουν τα νησιά κι οι μετανάστες τη χώρα, κι αν πεις για τους υπέρμαχους της woke κουλτούρας κατάπτυστοι όλοι τους! Διότι συνταράσσονται τα θεμέλια της πατρίδας, τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων, βγαίνουν τα φαντάσματα των καπεταναίων και μας κυνηγάνε, δεν είναι αστεία πράγματα αυτά.

Αλλά …«Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ να κάνω και μόνος μου λάθη», όπως είχε πει ο Όσκαρ Ουάιλντ, που είμαι σίγουρη ότι τον αντιπαθεί.