Θα τους μηνύσει όλους! Πρόεδρο και εισαγγελέα, που έχουν το θράσος να της αντιμιλάνε οι άχρηστοι.

Κατηγορούμενους και μάρτυρες για να τους στείλει απ’ ευθείας φυλακή. Διότι εκεί τους πρέπει! Τους συνηγόρους ανυπερθέτως για να τους πάρουν τις άδειες και να τελειώνει μ’ αυτούς. Τους κλητήρες οπωσδήποτε, που δεν την ακούν όταν τους προστάζει, τον καφετζή από το διπλανό καφενείο, που ακόμα περιμένει τον πρωινό καφέ, τον ντελιβερά με το μηχανάκι διότι είναι ύποπτος, πηγαινοφέρνει μηνύματα από την κυβέρνηση. Και την καθαρίστρια βεβαίως, που δεν σκούπισε το χώμα που πατάει. Και τα όργανα της τάξεως πρώτα απ’ όλους, εγκάθετους του καθεστώτος που την πολεμάει… Θα τους δείξει αυτή… Να νιώθουν το δέος και την ιερή ανατριχίλα στη θωριά της, να προσκυνούν στο πέρασμά της, να στρώνουν χαλιά για την πατημασιά της κι ούτε πουλί πετούμενο να μη βρεθεί μπροστά της, που λέει ο λόγος, εξαιρουμένης ίσως εκείνης της περιστεράς της Καρυστιανού –εν όψει λυκοφιλίας και ιεράς συμμαχίας (;).

1

Ζωίτσα δώσ’ τα όλα! ανακράζει το πανελλήνιο αλλά ό, τι θέλει ακούει κανείς και η εν λόγω ακόμη χειρότερα… καθ’ όσον ο δικολαβισμός είναι ο τέλειος τρόπος να κάνεις μια απλή υπόθεση ακατάληπτη, που έχει πει κάποιος σοφός. Στο μεταξύ ο τραμπουκισμός, όπως μας λένε οι νόμοι, ήτοι εκφοβισμός, τρομοκράτηση κλπ θεωρείται ποινικά κολάσιμος…

Τσίου… τσίου… εν τω μεταξύ φθάνει το μήνυμα της ετέρας κομματάρχου με τις κβαντικές ανησυχίες και τις υψιπετείς φιλοδοξίες, που αδύνατον να χωρέσουν φυσικά, σε μια δικαστική αίθουσα, πόσο μάλλον όταν την στριμώχνουν, σου λέει τη γυναίκα, σε μια γωνιά να κοιτάει ένα ντουβάρι. Μα είναι πράγματα αυτά, πείτε μου. Τέτοια συμπεριφορά σε ολόκληρη αρχηγό κόμματος -ό,τι τέλος πάντων θα είναι αυτό – αντί να της οργανώσουν μια ωραία υποδοχή, ξέρετε με την ανάλογη υπόκρουση, μια ανθοδέσμη, μια προαναγγελία του τύπου ως ευ παρέστητε και τέτοια, όχι υπερβολές δηλαδή, τα στοιχειώδη… Και δεν θέλω αντιρρήσεις επ’ αυτού, διότι μας τα έχει πει κι ο Όργουελ, πως «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα»… Όμως, «Λωλά πουλιά κι ας κελαηδούν λωλά πουλιά κι ας λένε… κατά το δημώδες.

Από την άλλη, δυο σταρ κάτω απ’ την ίδια στέγη, πώς θα τα πάνε λέτε; Ποια απ’ τις δυο θα κάνει την καλύτερη καμπάνια, ποια θα βγαίνει περισσότερο στο γυαλί και ποια θα μαζέψει τις περισσότερες ψήφους; Σε βάρος της μνήμης των αδικοχαμένων παιδιών πάντα, με το θρήνο φρέσκο από την απώλειά τους –μην ξεχνιόμαστε….
«Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα / μουγκρίζουν τ’ Άγραφα σειέται η στεριά / Στ’ άρματα, στ’ άρματα εμπρός στον αγώνα…» είναι όμως, το νέο μουντ του Αλέξη Τσίπρα, άρτι απομακρυνθέντα από εκείνα τα ήξεις – αφήξεις και τους πολιτικούς στοχασμούς -λέμε τώρα- της συμφοράς, διότι η επιστροφή στις ρίζες ήτο ανέκαθεν μία σταθερά για την Αριστερά.

Και καθ΄όσον στη Ρώμη όπως οι Ρωμαίοι, το αυτό και στη …Λαμία όπως ο Βελουχιώτης, ευκαιρίας δοθείσης δηλαδή, για το άνοιγμα στους πρώην συντρόφους μια που τόσο καιρό αυτό το περιβόητο rebranding σε κλειστές πόρτες βάραγε. Εν τάξει πολιτικός αμοραλισμός είναι αυτό αλλά σιγά τα αίματα … Εδώ τον ακούσαμε μέσα στη νύχτα τις προάλλες να επαίρεται για τις κλειστές τράπεζες και να βαράει το κεφάλι του για το λάθος να μην τις κλείσει ο ίδιος νωρίτερα. Έτσι κάνουν, σου λέει οι επαναστάτες αλλά εμένα σαν τον βουρδούλακα που ξύπνησε από τον άλλο κόσμο μου φάνηκε, για ξορκισμό δηλαδή, ένα πράγμα. Δεν τον είχα βέβαια ποτέ για διάνοια αλλά τέτοια αυτοκτονική ηλιθιότητα με ξεπερνάει. Αλλά και παλιούς συνεργάτες όπως φαίνεται, αν κρίνω από τα κοσμητικά «ανερμάτιστος και ανίκανος να κυβερνήσει», που τον στόλισε ο πρώην σύμβουλος Καρανίκας. Πλην όμως πατριώτης θα αντιτείνω, που τιμά τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης, όπως φέρ’ επείν εκείνον τον «Θανάση Διάκο» – πάλι καλά που δεν τον είπε Θανασάκη – σε μια επαναφορά της μαλλιαρής για να ταιριάξει στο τσιπρικό σύμπαν.

Στο ίδιο σύμπαν, που προ ετών είχε εντάξει το Ιράν στις αραβικές χώρες –ένα από τα πολλά διαμάντια της παροιμιώδους ασχετοσύνης του ατόμου. Κάτι που ελπίζω να έχει ξεκαθαρίσει πλέον, όχι τίποτε άλλο, για να ξέρει και πού γίνεται ο πόλεμος… Και όχι σε κανένα Χάνι της Γραβιάς, ας πούμε…

Στο μεταξύ …«Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί, Τα πρόβατα στη στρούγκα…», που λέει και το τραγούδι και ειλικρινώς δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν την βουκολική αδυναμία της κυβέρνησης, που κάθε τόσο της ξεπετιούνται κάτι άτακτοι βουλευτές, που δίνουν και παίρνουν –κυριολεκτικά – στην επαρχία. Σαν τον Γκόρτσο ένα πράγμα. Αλλά … Δεν έγινα παπάς ν’ αγιάσω, έγινα παπάς για να περάσω, όπως λέει η παροιμία.

Από την άλλη όμως, ένα αποκούμπι είχαμε κι εμείς οι απλοί πολίτες, να έχουμε ένα βουλευτή, δικό μας άνθρωπο να μας λύνει τα θέματα, ο καθείς με τις ανάγκες του. Από τις επιδοτήσεις για τις πλημμύρες στην Πατησίων φερ’ επείν, μέχρι την «τακτοποίηση» του εξοχικού στην παραλία και το πρόστιμο για την παράνομη πισίνα, τέτοια πράγματα, απλά δηλαδή. Αδικίες.

Σε άλλα νέα η αγαπητή μου Θεοδώρα η Μεγάλη επιστρέφει κι αυτή στο μαντρί λέει, στο ΠΑΣΟΚ δηλαδή, κατόπιν της προοδευτικής αυτοδιαλύσεως του κόμματος Κασσελάκη. Και καλά θα κάνει η γυναίκα, που πολύ μου έλειψε, ομολογώ, το μπρίο και το πηγαίο ταλέντο της από εκείνες τις εξορμήσεις στην ύπαιθρο χώρα με το θανατηφόρο ψηλοτάκουνο και τις κομψές εσθήτες. Εξ ου και διαφωνώ τελείως με κάποιους κακοπροαίρετους, που λένε ότι το ΠΑΣΟΚ μαζεύει αποφάγια. Μακάρι να είχαν κι άλλοι, διότι …Όλοι με χρυσά βελούδα, ποιος τα βόσκει τα γαϊδούρια;