«Τι το θες το …κρακεράκι / Να μου δώσεις το φαρμάκι;», ερωτά η ζωηρή και πάντα ετοιμοπόλεμη πολιτικός. Και συνεχίζει: «Τι το δίνεις λίγο λίγο / Δώσ’ το μου όλο για να φύγω». Δίκαιο το αίτημα, πλην όμως εκείνος δεν την άκουσε. Και το έφαγε μόνος του.

Αυτά αγαπητοί μου συμβαίνουν στην παιδική χαρά της Βουλής, όπου πλείστα όσα ευτράπελα λαμβάνουν χώραν καθ΄ εκάστην τέρποντας το πανελλήνιο και όπου μερικά παιδάκια αρνούνται να μοιραστούν το φαγητό τους. Δικαίωμά τους, θα μου πείτε. Ασφαλώς, αλλά και να το «τρίβουν στη μούρη» των άλλων; Εξ ου και δικαιολογημένη η μήνις της Ζωής, που «κάποιοι μας επιδεικνύουν το πόσο τρώνε»! Καθ΄ όσον εξανέστη η γυναίκα από το γεγονός ανάγοντας με την πλούσια φαντασία που την διακρίνει και τον οργίλο αντιπολιτευτικό οίστρο που την διακατέχει αλλά και με ό,τι άλλο, τέλος πάντων διαθέτει το άτομο, αυτά τα ταπεινά γαλετοειδή σε χαβιάρι Beluga, γαλλικό foie gras ή έστω στο παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέτας.

1

Προσωπικά όμως, φρονώ, ότι η στοχοποίηση αφορά τα κράκερς και ουχί απαραίτητα τον απερίσκεπτο καταναλωτή τους Άδωνι Γεωργιάδη. Διότι δεν μπορεί κι αυτός να τρώει απροκάλυπτα και χωρίς ίχνος τύψεων τόσους υδατάνθρακες σε κοινή θέα και άλλοι να βογγάνε και να υποφέρουν, μήπως χάσουν κανένα γραμμάριο. Βαθιά ιδεολογικό το ζήτημα, δηλαδή. Όπως και όλα φυσικά, που θέτει η πρόεδρος με την ιδιότητα του κριτή και τιμωρού που πατάσσει το άδικο απ΄ όπου κι αν προέρχεται και εξουδετερώνει τους αντιπάλους, ακόμη κι αν είναι ένα πακέτο κράκερς, βεβαίως. Διότι διακρίσεις δεν κάνουμε. Ούτε στις …κινηματογραφικές λήψεις, καθ΄ όσον νέο πεδίον δόξης λαμπρόν μόλις ξεκίνησε για την εν λόγω, με την βιντεοσκόπηση του εχθρού -λίγο πολύ, δηλαδή, όλου του Κοινοβουλίου. (Για άλλους χώρους, δεν το συζητώ, ασταμάτητη.)

Είναι πρωτοπόρα όμως, η Ζωή, ανοίγει δρόμους, κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Στο κάτω κάτω και οι νόμοι είναι για να καταργούνται. Εμπρός λοιπόν, τριακόσιοι βουλευτές -πλην οι δικοί της – βγάλτε όλοι τα κινητά σας και καταγράψετε τη Ζωή με όσο θάρρος και αυτοθυσία διαθέτετε. ΄Η τη νίκη ή τη θανή, που λέει κι ο ποιητής!

Στο μεταξύ εκείνα τα Patriot που στείλαμε στη Σαουδική Αραβία αρκετές διακοπές έκαναν, σου λέει. Πήραν τον αέρα τους, άλλαξαν παραστάσεις, έβγαλαν και φωτογραφίες, ας γυρίσουν λοιπόν πίσω …μαυρισμένα και ξεκούραστα. Δεν θα τ΄ αφήσουμε εκεί να μας τα χαλάσουν… Ούτε να υπερασπίζονται τους πετρελαιάδες. Καθ΄όσον, ταραχή έπαθαν μερικοί –από αριστερά και πέρα- εν Ελλάδι, που τα είδαν να …λειτουργούν. Για πανηγυρτζίδικα θα τα είχαν ως φαίνεται, για διακόσμηση ίσως ή μπορεί και να πίστεψαν, ότι ήταν ηλίθιοι ο Σαουδάραβες όταν υπογράφαμε συμφωνίες, και τώρα, μια χαρά μπορούμε να τους κοροϊδέψουμε. Ότι θα γίνουμε και διεθνώς ρεζίληδες, άλλο θέμα. Και σιγά ποιος έχασε την τσίπα… Αρκεί να πουλήσουν στο ακροατήριο –όσο είναι αυτό τέλος πάντων- «επανάσταση». Τι κατάντια. Pacta sunt servanda -Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται- είναι μια θεμελιώδης αρχή του διεθνούς δικαίου αλλά τι λέω τώρα κι εγώ…

Και για να ευθυμήσουμε ολίγον εκείνος ο τύπος ο Αλέξης, τι γίνεται βρε παιδιά; Λείπει ταξίδι για δουλειές, εντάξει, αλλά τι κακό timing αυτό το rebranding… είναι να τον λυπάται κανείς. Το είπα κι αυτό, γιατί είμαι μεγαλόψυχη! Τη μια βγήκε μπροστά του η πρόεδρος Μαρία και διαλύθηκε το success story, το εκ της Ιθάκης εκπορευόμενο, κι έγινε η μεγάλη πορεία προς το λαό –ένας ο Μάο κι άλλος ένας ο Τσίπρας, δεν το συζητώ- σειρά θλιβερών επαρχιακών συνάξεων, περιοδεύοντος αντιπροσώπου. Και την άλλη ένας πόλεμος να φέρνει τα πάνω-κάτω.

Εκείνος να λέει στο ακροατήριο όλα αυτά τα ωραία νεφελώδη περί «εθνικής πυξίδας» που θα κινείται «και στη Δύση και στην Ανατολή, και στον Βορρά και στον Νότο» -κάτι σαν το Τρίγωνο των Βερμούδων ένα πράγμα- κι αυτοί να πηγαίνουν την άλλη μέρα και ν΄ ανεβάζουν τα ποσοστά του Μητσοτάκη. Μα, είναι πράγματα αυτά, πείτε μου. Αχάριστοι άνθρωποι αλλά να μην πω και το άλλο, ότι μερικοί έχουν καλή μνήμη…

Χαϊδέψτε έναν κύκλο θα γίνει φαύλος, λέει ο Ιονέσκο. Όποια εφαρμογή κι αν έχει.

Διαβάστε επίσης

Η Επιτροπή των 32.000 υπαλλήλων και των μηδενικών αντανακλαστικών

Το πουκάμισο του Πεπ Γκουαρδιόλα έγινε θέμα – από viral στιγμή σε case study εικόνας και αξίας

H νήσος Χαργκ, ο φόβος του πετρελαϊκού σοκ και ο εφιάλτης της ύφεσης του 2008