«Ο Φλεβάρης έχει βάλει / τη σφραγίδα Καρναβάλι / Κι ύστερα φωνάζει: Εμπρός/ τώρα γλέντι και χορός»!  Ω, πόσο νοσταλγικά τα μικρά, αθώα ποιηματάκια των παιδικών μας χρόνων. Αλλά μεγαλώσαμε, σιγά μην περιμένουμε  μια φορά το χρόνο για να καρναβαλιστούμε. Αυτό έλειπε. Με τόσες δυνατότητες που μας προσφέρονται αφειδώς…  Καθ΄όσον, δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει …Καρναβάλι στο δρόμο, Καρναβάλι στη ζωή (και Ζωή), Καρναβάλι στη Βουλή!  Όρεξη να υπάρχει! Πώς ήταν παλιά στην Πάτρα τα Μπουρμπούλια στον ιστορικό Απόλλωνα; Το αυτό και σήμερα στη Βουλή. Και χωρίς ντόμινο και μάσκες, παρακαλώ. Με τα ρούχα της δουλειάς και μόνον. Διότι, τι να κρύψεις πια… κι από ποιον να κρυφτείς… Κι αλευρωμένος να ΄ναι ο ποντικός, η γάτα τον γνωρίζει, που λέει κι η παροιμία.

Πώς να κρυφτεί αίφνης ολάκερη Ζωή, χώρια που δεν το επιθυμεί η γυναίκα, δεν είναι του στυλ της, καταλαβαίνετε. Και τι να πρωτοντυθεί; Βουλευτής, αρχηγός κόμματος, δικηγόρος, εισαγγελέας, δικαστής, ο ΄Αρειος Πάγος αυτοπροσώπως; Δύσκολη απάντηση, γι΄ αυτό και τα κάνει όλα μαζί, για οικονομία που λένε, κι όχι από  αρχομανία, αλαζονεία,  δίψα για εξουσία και άλλα τέτοια ψευδή και ανυπόστατα,  που την κατηγορούν μερικοί κακοηθέστατοι,  που δεν ξέρουν τι γλυκό πλάσμα είναι. 

1

Ρωτήστε τον Μπιμπίλα, έχω να πω, προς υπεράσπισή της, όμως. Καθ΄ όσον ο άνθρωπος εντελώς ανεπηρέαστος ασφαλώς, όπως είναι, ένα έχει να δηλώσει  μετά μεγίστης παρρησίας: Η Ζωή είναι γλυκιά «εκεί που πρέπει»!  Διότι  «Ποιος άλλος σε έχει πει πιο γλυκά μωρό μου», του λέει κι εκείνη προς επίρρωσιν του μελιστάλαχτου χαρακτήρος της, και λιώνουν και τα σίδερα, που λέει ο λόγος. Αυτό είναι όμως! Ξέρει να φέρεται η γυναίκα. (Μόνο με κάτι εργαζόμενες δεν τα πήγε καλά, αγνώμονες και αυτές, που τις έχει στη δούλεψή της και σηκώνουν κεφάλι, τι θράσος κι αυτό, αντί για το ευχαριστώ, που έχουν την τιμή να υπηρετούν τη μεγάλη  διώκτη των κακών και προστάτιδα των κατατρεγμένων).  Βεβαίως υπάρχει και η παροιμία «Να σε κάψω Γιάννη, να σ΄ αλείψω λάδι» αλλά προς το παρόν ο συγκεκριμένος  τελεί υπό το κράτος γλυκανάλατης  μαγείας.

 Κάτι τέτοια γλυκόλογα  να έλεγε και στον Άδωνι, να γυρίσει ο κόσμος  τα πάνω-κάτω. Ή μήπως γι΄αυτό  …κρατιέται, μη τυχόν και γίνει καμιά  παγκόσμια σύρραξη…  

 Προσωπικώς άλλη είναι η σύρραξη που ονειρεύομαι στη Βουλή –τύπου Καρναβάλι  κι αυτή- όταν η πρόεδρος Ζωή θα ξιφουλκεί εναντίον της προέδρου Μαρίας από τη μια μεριά-με τα κρεμμυδάκια την βλέπω τη δεύτερη-  και του Αλέξη του άχαστου από την άλλη!  Τέτοιες σκηνές απείρου κάλλους περιμένουμε για να διασκεδάσουμε οι άνθρωποι.

 Ό,τι μπορεί κι αυτός όμως πράττει, αν και επί του παρόντος ολίγα. Δεν του βγαίνουν οι αριθμοί, δεν του βγαίνουν οι πιστοί -πάνε οι ουρές των οπαδών για την «Ιθάκη», πήραν το πλοίο για το αληθινό νησί – τον ξεχάσαν κι οι σπουδαίοι, που έπεφταν στα πόδια του να γλυτώσει την Ευρώπη(!)  μη πω και τον κόσμο όλο, χάλια η κατάσταση δηλαδή, από πού ν΄ αρχίσει και πού να τελειώσει… Πού είναι τ΄αλεύρι, πού είναι τ΄αλάτι / Πού είναι η κότα η κουτσουλάτη, που λέει κι ο λαός. 

Και να τον κογιονάρει κι Στέφανος, άλλο παιδί τζιμάνι της πολιτικής κι αυτός, που έχει – δεν έχει κόμμα, άγνωστο και για τον ίδιο. Καμιά εκατοστή μέλη, του έφυγαν μονομιάς, γιατί λένε, φτιάχνει κόμμα κατ΄ εικόνα και ομοίωσή του, χώρια που «τραμπίζει» ασύστολα  – σωπάτε καλέ, τι οξυδέρκεια κι αυτή – αλλά εκείνος απτόητος. Από την άλλη βέβαια, τι να διασπάσεις από ένα κόμμα του 1% δεν ξέρω αλλά στην Ελλάδα ζούμε, πλούσιοι σε κομματίδια είμεθα. Το άρχειν ήδιστον όμως, που έλεγε κι ο Αριστοτέλης, έστω και μόνο για να σε προσφωνούν πρόεδρο.

Έτοιμον αίφνης θα τον  πάρει ο Πολάκης τον ΣΥΡΙΖΑ -στα Τάρταρα κι αυτός- ζητώντας την ηγεσία, προκειμένου να τον ανυψώσει στον Όλυμπο της δόξας. «Το κόμμα που θέλουμε», ανακοινώνει με πόνημά του  ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό και ό,τι θα απομείνει ακόμη, μετά την κίνηση του Τσίπρα. Βαθιά επαναστατική σκέψη, ρήξη με το κατεστημένο, «έλεγχος των αρμών της εξουσίας»,  απ΄ όλα έχει το νέο  μανιφέστο του σοσιαλισμού -τύφλα να ΄χουν Μαρξ και Ένγκελς- πλην τροφή για τα ψάρια. Τραγωδία.

Αλλά όχι σαν του άσπιλου ΠΑΣΟΚ που όλο μαζεύει άπλυτα κι όλο αυτά πληθαίνουν. Τι κακό είναι αυτό να μην μπορούν ν΄ αντισταθούν στο μέλι το ήδιστον αυτοί οι άνθρωποι. Βεβαίως εύκολο δεν είναι, και μεταξύ μας  -ασχέτως που το ξέρει ο κόσμος όλος- υπάρχει κι ένα παρελθόν επί τούτου. Αν θυμηθώ δηλαδή, παρόμοιες επιδόσεις  πρωτοκλασάτων το πάλαι, στελεχών… Αλλά κάπου ένα …μπάστα πρόεδρε Νίκο,  δεν σε παίρνει άλλο. 

Πολύ χάρηκα όμως, που το σπίτι της Κίμπερλι είναι πάντα ανοιχτό και φιλόξενο. Κι όχι μόνον για τον Αργυρό δηλαδή και το λοιπό παρεάκι. Να κορίτσι, να μάλαμα, και όμορφο και έξυπνο και δραστήριο, όλα τα ΄χει! Από πολιτική δεν ξέρει, από διπλωματία δεν σκαμπάζει, από οικονομικά επίσης, αλλά να υποθέσω ότι φτιάχνει ωραία κουλουράκια;  Δεν μας λένε και τίποτε αυτοί οι υπουργοί που τρέχουν μόλις τους σφυρίξει, όπως μας διαβεβαιώνει η ιδία,  διότι είπαμε, το σπίτι της πρέσβεως είναι πάντα ανοιχτό, ούτε το Σαββατοκύριακο κατεβάζει ρολά. Άντε να την διαψεύσεις. Γίνεται; 

Πάντως προς γνώσιν για τους εργαζόμενους σκληρά, εκείνος ο συμπατριώτης της ο  Ρήγκαν είχε πει και μια εξυπνάδα. Πώς η σκληρή δουλειά δεν σκότωσε ποτέ κανέναν, αλλά γιατί να παίζουμε με την τύχη μας; 

Διαβάστε επίσης:

Πώς ο Άδωνις «έγδαρε» τους συνδικαλιστές ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Τι λέει ο υπουργός στο mononews

Αλεξάνδρεια: Η πρώτη ρωγμή στον “Ηρακλή” και ο κίνδυνος για το Δημόσιο

To χρέος της Μενδώνη, ο Αδωνις, οι τρομοκράτες και ο Δράκουλας, ποιος υπουργός τρέμει τους «κοριούς», η τιμή στην Αρβελέρ και η… Μπραντ-μάνια στην Ύδρα