Ε, όχι και Βουγιουκλάκη κυρία μου! Ε, όχι! Πουλιά στον αέρα έπιανε η αείμνηστη… Χώρια τη νοστιμάδα της και την τσαχπινιά της. Γιατί όσο νάζι και σκέρτσο αθώας παιδούλας έβγαζε στη σκηνή, τόσο τσαγανό και ευφυΐα είχε στη ζωή της. Να τα λέμε τα σωστά. Ενώ τούτος εδώ… από πονηριά –δεν λέω- μανούλα, από εξυπνάδα νούλα… Κι από σκευωρίες πρώτος… Αν με καταλαβαίνετε, δηλαδή… Και τα της πολιτικής όμως, τέλεια τα χειρίστηκε -και τους μεταχειρίστηκε- η Αλίκη μας, διότι και βασίλισσα Αμαλία έγινε και η κόρη μου η σοσιαλίστρια, αναλόγως των περιστάσεων και της ζήτησης της εποχής βεβαίως, και «Ρίκο Ρίκο Ρίκοκο… Ρίκο Ρίκο Ρίκοκο» τραγούδησε ως νεαρή, χαριτωμένη μουσίτσα και μαζί της το πανελλήνιο καμιά 65αριά χρόνια πίσω. Ενώ τούτος εδώ… επανέρχομαι. Τι τραγούδια δηλαδή, να μας τραγουδήσει ο Τσίπρας, που να μην τα ΄χει ξαναπεί και να μην έχει φάει Χ; Τόσες φορές πήγε τη στάμνα για νερό κι άδεια την πήρε πίσω, βουτηγμένος ως το λαιμό στα σκάνδαλα και στις δολοπλοκίες. Αν και …«Η συνείδησή του ήταν πεντακάθαρη. Δεν την είχε χρησιμοποιήσει ποτέ», όπως έλεγε κι ένας συγγραφέας. Άντε κι εσύ καημένε Φάμελλε τι σου ΄μελλε να πάθεις από αχάριστο και ανάλγητο άνθρωπο, που σας πέταξε σαν στημένες λεμονόκουπες στα σκουπίδια. Δεν θέλω να σε ξέρω, του βροντοφώναζε τόσο καιρό αλλά αυτός εκεί, useful idiot, που λένε και οι ξένοι.

Στο μεταξύ, να μη σχολιάσω που όλο με γυναικεία πρότυπα τον παρομοιάζουν. Τη μια ο Χειλάκης με τη Τζοκόντα, τώρα η Τουμασάτου με τη Βουγιουκλάκη, να περιμένω για τον Ρικορίκοκο και κάτι σε Καρέζη, Λάσκαρη και λοιπές πρωταγωνίστριες του ελληνικού καλλιτεχνικού στερεώματος ή να επεκταθώ και έξω από εδώ; Χάθηκε όμως, ένας αγωνιστής της Επανάστασης, τώρα που το έχει ρίξει και στο πατριωτικό –σε βερσιόν σικέ βέβαια, αλά Τσίπρα – έναν Οδυσσέα Ανδρούτσο φερ΄ ειπείν, έναν Μάρκο Μπότσαρη, έστω έναν Βασίλη Μπισμπίκη στο πιο σύγχρονο αλλά και από διεθνείς προσωπικότητες δεχόμαστε, έναν Τσε Γκεβάρα αίφνης, έναν Μαδούρο, φίλο γκαρδιακό.

1

Στο ΠΑΣΟΚ όμως, που είναι και ανώτεροι άνθρωποι έχουν αποφασίσει. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Γκάντι, σου λέει, πού τον θυμήθηκε ο σύντροφος Σκανδαλίδης δεν ξέρω, κοντά έναν αιώνα μετράει η μεγάλη του «Πορεία προς της αλυκές», καμιά τετρακοσαριά χιλιόμετρα με τα πόδια, ειρηνικά και συμβολικά για τη σημασία του αγώνα. Υψιπετή νοήματα και μεγαλόπνοες πράξεις βεβαίως και παρ΄ότι τις αλυκές του Γκάντι δεν τις γνωρίζω -μόνο τις αλυκές της Λευκάδας που μαθαίναμε ποδήλατο ξέρω- μια αντιστοιχία στα καθ΄ ημάς δεν θα έβλαπτε. ΄Ανω Τούμπα – Κερατσίνι είναι μία ιδέα, με τον πρόεδρο Νίκο μπροστάρη εν είδει Γκάντι φυσικά, διότι «Άνδρες γαρ πόλις και ου τείχη…», όπως έγραφε κι ο Θουκυδίδης.

Και γυναίκες φυσικά, να προσθέσω. Διότι όλο, μου την ξεχνάνε τη Θεοδώρα, που την έχουν στο περίμενε τη γυναίκα τόσο καιρό κι ας έχει φάει το Πέλλα -Αθήνα με το κουτάλι κι ας δοκιμάστηκε σκληρά στα χαρακώματα των τρακτέρ σε επικίνδυνες αποστολές, διότι άντε τρέχεις στα ρυζοχώραφα με ταγιεράκι και γόβα στιλέτο, γίνεται; Και όμως. Εδώ έκανε ταχύρυθμα μαθήματα στον Κασσελάκη, τι εστί κάμπος και τα τοιαύτα, που είναι και εντελώς άμπαλος, δεν θα διαπρέψει τώρα; Ας όψονται όμως, οι σκληροπυρηνικοί εκεί στο ΠΑΣΟΚ, που δεν ξέρουν τι τους γίνεται και τα καλά κορίτσια δεν τα εκτιμούν.

Ο Στέφανος από την άλλη, μια που δε νοιάζεται κανείς γι΄αυτόν, το έριξε στις αθλοπαιδιές, που είναι και το στοιχείο του, αλλά πόσους πόντους να πάρει πια. Έχει και δουλειές ο Άδωνις δεν μπορεί να τρέχει κάθε λίγο για τένις – ή ό,τι είναι αυτό τέλος πάντων, που νομίζουν ότι παίζουν. Από την άλλη έχει και τα δίκια του το παλικάρι. Ουδόλως μας έβλαψε η παρουσία του, καθ΄όσον άπλετο γέλιο και διασκέδαση μας πρόσφερε όσο κράτησε η αρχηγία του, και μόνο αυτοί οι ξενέρωτοι τύποι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάλαβαν τίποτα…

Έτσι είναι η αγνωμοσύνη. Νομίζω πως ο καλύτερος ορισμός για τον άνθρωπο είναι «το αγνώμον δίποδο», που έγραφε κι ο Ντοστογιέφσκι. Θύμα της οποίας και ετέρα άστεγος κορασίς – πολιτικά βεβαίως- με σωρεία αναπάντητων προσκλήσεων, επικλήσεων και δηλώσεων ιδεολογικής σύμπνοιας, πλην άνευ ανταποκρίσεως. Διότι η Έφη Αχτσιόγλου θέλει αλλά ο Τσίπρας κωφεύει. Και στην περίπτωσή της. Σκληρό το face control με το κοντέρ του τσιπρόμετρου να χτυπάει κόκκινο σε ανεπιθύμητους. Πού είναι βεβαίως όσοι συνδέοντα με τις αλήστου μνήμης μέρες της διακυβέρνησής του. Δηλαδή όλοι! Ψυχραιμία, καλή μου. Εμείς πώς ασκηθήκαμε εκείνη την πενταετία…

Από την άλλη όμως… Όλα είναι ατμός, που έλεγε κι ο Βέγγος.

«Καταιγίς οξυτάτης μορφής εσκέπασε τη χώρα. Βράχοι ωρυόμενοι επέπεσαν κατά των πλατυγύρων λιμνών / και το πονεμένο ψάρι σύρθηκε ως το σταθμό των αναχωρητών…», λέει ο Εμπειρίκος, στίχους που αγνοώ αν έχει διαβάσει ο Σαμαράς, πλην όμως κάπως έτσι μας περιγράφει. Μαύρα κι άραχλα όλα γύρω μας, στον όλεθρο και την καταστροφή βαδίζουμε, πύρινες καταιγίδες εξ ουρανού πίπτουν και θα καούμε οι αμαρτωλοί, να μου το θυμηθείτε. Τα ύστερα του κόσμου σε TikTok κι όποιος αντέχει.