«Γεννήθηκα για να πονώ / και για να τυραννιέμαι / την ώρα που σε γνώρισα / βαριά την καταριέμαι…»,  ακούγεται το λαϊκό άσμα απ΄ τ΄ ανοιχτά παράθυρα της λαϊκής ωσαύτως, συνοικίας, μέσα στην ησυχία του καλοκαιριού… Μόνο που ο Αλέξης,  οραματιζόμενος νέους πειραματισμούς και πολιτικούς ακροβατισμούς από την λεωφόρο Αμαλίας, όπου κατοικοεδρεύει πλέον, με την μοναδική θέα στον Εθνικό Κήπο, και για να είναι κοντά, βρε παιδί μου, στη Βουλή -στην οποία δεν πάτησε επί μία τετραετία, αν και βουλευτής, για να μην ξεχνιόμαστε-  δεν ακούει πια.  Και σιγά δηλαδή, μη δώσει σημασία στις κατάρες όσων πήρε στο λαιμό του… Άλλωστε «Η αλήθεια είναι μια μικροαστική εμμονή», όπως έλεγε πριν από κανέναν αιώνα ο σύντροφος Βλαδίμηρος και τέτοιες σοφές κουβέντες, τόσο βολικές και για πάσα χρήση, δύσκολο να παραβλέψει  κανείς. Ιδίως όταν έχει φλομώσει στο ψέμα το λαό, όπως ο εν λόγω.

Εμπρός παιδιά λοιπόν, για νέες περιπέτειες από τον θυμοφιλόσοφο της δεκάρας, με υποσχέσεις για νέα θαύματα. Σαν τα λαγουδάκια από το καπέλο του μάγου του πανηγυριού ένα πράγμα, παλιά κόλπα σε νέα χρήση.  Εξάλλου «Όποιος ξεχνά τα δικά του σφάλματα, αποθρασύνεται»,  είχε πει ο δικός μας Δημόκριτος και ιδού μπροστά μας η ζωντανή απόδειξη: «Πιστεύω στη διάκριση της Αριστεράς με την Δεξιά» διακηρύσσει ο σαλτιμπάγκος της πολιτικής στοχεύοντας τους νέους τώρα, καθ΄όσον εύκολα θύματα σου λέει, αφού κάποιοι από αυτούς ήταν ακόμη, μικρά παιδιά, όταν αυτός χασκογελούσε με τον Καμμένο και αντάλλασσαν αστεϊσμούς και πειράγματα κουκουλώνοντας  ο ένας τις βρωμιές του άλλου.

1

Τι μέρες κι αυτές… Το πολιτικό έκτρωμα της σύγχρονης Ελλάδας, που οι Συριζαίοι κατάπιαν αμάσητο προσποιούμενοι εθελουσία τύφλωση μπροστά στην ιδεολογική ξευτίλα που εκτυλισσόταν γύρω τους με τα καραγκιοζιλίκια του Καμμένου όταν γελοιοποιούσε τα σύμβολα και τη χώρα, με τις παράτες του κι εκείνες τις στρατιωτικές στολές με τα δικά του κολλημένα σηματάκια…  Αλλά τι τα θέλετε «Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας», όπως έγραφε ο Μιχάλης Κατσαρός. Άντε να ξεκολλήσεις…

Σήμα εξουσίας, διότι δεν είμαστε  όποιες κι όποιες,  έδωσε κι η Δούρου, άμα τη εμφανίσει η γυναίκα –στην Κουμουνδούρου εννοώ, και στην καρέκλα της  προέδρου- προβαίνοντας σε εκκαθαρίσεις, κατά τα κομματικά ειωθότα, των ανεπιθύμητων της πολυκατοικίας. Έρημος τόπος πια αλλά τι να κάνει;  Διότι αρκετά πια με τα παλιομοδίτικα μαοϊκά, του τύπου «Αφήστε όλα τα λουλούδια ν΄ ανθίσουν» -άσε που κι ο ίδιος ο μεγάλος τιμονιέρης το πήρε αμέσως πίσω. Πόσο να έχει ακόμη λοιπόν, τη Γεροβασίλη, το μακρύ χέρι του Τσίπρα μέσα στα πόδια της; Αυτοκτονικό! Ακόμα κλαίει κι ο Κασσελάκης από το άδειασμα της κυρίας, που τον έσπρωξε άκαρδα στον γκρεμό, ας μην επαναληφθούμε λοιπόν…

Στο μεταξύ, σιγή  από το μέτωπο της παρ΄ολίγον …προέδρου της Δημοκρατίας, πρωθυπουργού, υπουργού Εξωτερικών και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήθελε αναλάβει η νεόκοπη πολιτικός Μαρία, μετά τις ομαδικές παραιτήσεις και τα παρατράγουδα των τελευταίων ημερών. «Πάν’ οι ελπίδες τα όνειρα σβήσαν…», που έλεγε και το παλιό τραγουδάκι, απολύτως αναμενόμενο φυσικά, για κάθε νοήμονα, που μπορεί να δει πέραν του θυμικού, πλην υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις βεβαίως.

Εξαίρεση αποτελεί φυσικά η Μαντόνα, άλλου τύπου και βεληνεκούς, διεθνούς και διαχρονικού, να ΄χουμε να λέμε για τις διακοπές της στην Ελλάδα και τα γενέθλια της σταρ με την απερίγραπτη εμφάνιση  υβριδίου, μεταξύ εξαετούς μπεμπέκας που την έντυσαν πριγκίπισσα των λουλουδιών και κέρινου ομοιώματος του Μουσείου Μαντάμ Τισό. Αλλά  «Για τον τράγο, το πιο ωραίο πράγμα είναι η κατσίκα», όπως είχε πει ο Μαρσέλ Πανιόλ, οπότε πάω πάσο.

Διαβάστε επίσης

Οι πρόεδροι στο σαλονάκι, το φουστάνι στις λάσπες, οι επικίνδυνες αποστολές και …δεν ξαναπατάω Μέγαρο