Οι πρόεδροι στο σαλονάκι, το φουστάνι στις λάσπες, οι επικίνδυνες αποστολές και …δεν ξαναπατάω Μέγαρο

«…ένα βράδυ που το φεγγάρι / δεν βγήκε και η βρόχα έπεφτε / ράιτ θρου…»,  που λέει και το παλιό άσμα ήταν το χθεσινό.

Λάμψη και μεγαλεία απολεσθέντα και μουσκεμένα στα νερά της βροχής, χάλασε το μαλλί, γλίστρησε το τακούνι, σύρθηκε στη λάσπη το φουστάνι κι ένα πατείς με, πατώ σε, που ούτε στα Ματογιάννια Δεκαπενταύγουστο.  Όχι, δεν ξαναπατάω Προεδρικό, είπε η κυρία του κυρίου, και δίκιο είχε. Ένα μήνα τώρα, να ετοιμάζει τον προσωπικό σημαιοστολισμό και να βρεθεί τσαλαπατημένη, στριμωγμένη, απηυδισμένη  η γυναίκα πασχίζοντας επί ματαίω να περισώσει τη μπούκλα που κατέρρευσε, το ρουζ που μελαγχόλησε, το πέδιλο που απέδρασε…  Κι ούτε μια πασαρέλα της προκοπής για να καταγραφεί το πέρασμά της στην ιστορία – έστω μιας μέρας-  δεν υπήρχε, σου λέει. Πανωλεθρία.

Αλλά κι αν πεις για εκείνο το σαλονάκι με τους προέδρους,  τι ψύχρα κι αυτή, τι βαρεμάρα.  Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα… άντε να περάσει λίγο η ώρα να την κάνουμε. Διότι, τι να συζητήσεις  με τον Κουτσούμπα, λόγου χάρη, που ξυπνάει μόνο αν ακούσει καμιά ζεμπεκιά. Ή με τον Νίκο αρχηγό που δενm ξυπνάει με τίποτε…

Ας όψεται όμως, αυτό το πρωτόκολλο, που άφησε όλους τους καλούς απ΄ έξω. Έναν Πολάκη φερ΄επείν κι έναν Κασσελάκη ν΄ανάψουν λίγο τα αίματα, να γίνει ωραίο τζέρτζελο,  να έχει και νόημα τέλος πάντων, αυτή η σύναξη.  Χώρια η απουσία επαναστατών της ελεεινής μορφής, τύπου Δούρου ας πούμε, με πλήρη σύγχυση περί θεσμών αξιών και δημοκρατίας αυτή. Κι ένας ριμπράντης Τσίπρας μου έλειψε, αν και κατανοώ ότι μπορεί να βρίσκεται εν μέσω επιχείρησης Επικίνδυνες Αποστολές –τύφλα να ΄χει ο ο Τομ Κρουζ- για την σύλληψη Νετανιάχου. Τρέμε Μοσάντ και την σκληρόπετση και  αποφασισμένη εκπρόσωπο όμως, γυναίκα με σθένος και πυγμή – κακοήθειες τα περί εγκληματικής αφέλειας και απύθμενης ανοησίας –  που έχει αναλάβει τη διεκπεραίωση της αποστολής.

Δεν ξέρω  βέβαια, αν της έχει ψιθυρίσει κανείς τίποτε για τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα του αρχηγού της, που τα πήρε ο αέρας και χάθηκαν και για τις μύριες υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν στο παρελθόν  – εκείνα τα μνημόνια που θα σκίζονταν ή τον ΕΝΦΙΑ για παράδειγμα – μήπως και συνέλθει. Από  την άλλη …όμοιος στον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα, που λέει κι ο λαός.  Διότι, «έχει κουλτούρα λογοδοσίας και διαφάνειας η ΕΛΑΣ», μας λέει η εν λόγω, με πλήρη σοβαρότητα και απύθμενο θράσος, οπότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή δεν έχει συνέλθει από βαθιά νάρκωση ή παραβγαίνει τον άχαστο στην στρεψοδικία. Με τις πιθανότητες να κλίνουν στο δεύτερο.

Περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα όμως, και για τον Σωκράτη Φάμελλο, όπως  τραγουδούσε και η αγαπημένη Μαίρη Λίντα, διότι σιγά τώρα μην τους παραδώσει την έδρα. Είπα – ξείπα, σου λέει, διότι  πώς  θα μάχεται για το καλό του τόπου αν μείνει στην απ΄ έξω. Ρεζίλι, λέμε, αλλά ποιος νοιάζεται πια, στη λήθη της ιστορίας κι αυτός, μόνο για κοροϊδία στο καφενείο -αν έχει απομείνει κανένα- ανάμεσα στην πρέφα και το τάβλι.

Στο μεταξύ… Τα λερωμένα τ΄ άπλυτα, τα παραπεταμένα…  που λέει και το τραγούδι, από το αετήσιο μάτι της Ζωής δεν ξεφεύγουν. Μηδέν στο νοικοκυριό βάζει στο ΚΚΕ η πρόεδρος, που στα ενδιάμεσα των κοινοβουλευτικών της καθηκόντων ελέγχει ως απουσιολόγος και τα θρανία. Και αυτά του ΚΚΕ είναι βρώμικα, καταγγέλλει επισήμως η ακούραστη στηλιτευτής κάθε παρανομίας πόσο μάλλον και της κατάπτυστης εγκατάλειψης νερομπούκαλων.  (Αν ειδοποιήθηκε και η Αστυνομία για το αδίκημα δεν γνωρίζω αλλά δεν θα μου φαινόταν απίθανο.)