Σου το ΄πα μια και δυο και τρεις / κι εφτά κι οχτώ και δέκα… δεν θα σε πάρω στην ΕΛΑΣ, που να χτυπιέσαι στα πατώματα, δηλαδή… Διότι πώς αλλιώς να τους το πει. Προφορικώς το ανέπτυξε πολλάκις, γραπτώς επίσης –ολόκληρο πόνημα, βαρύνουσας ιστορικής σημασίας συνέγραψε – λόγους έβγαλε, πάνω σ’ εκείνες τις στρογγυλές πλατφόρμες εσχάτως και με το μικρόφωνο στο χέρι, που αναρωτιέσαι αν θα τραγουδήσει, θα χορέψει, θα βγάλει λαγούς απ΄ το καπέλο -το καλύτερό του – τι; Αλλά μήπως να τους το ζωγραφίσει κιόλας;

«Γενικά οι άνθρωποι είναι αγνώμονες, ασταθείς και υποκριτές. Προτιμούν να αποφεύγουν τον κίνδυνο και είναι αχόρταγοι για κέρδος», έλεγε όμως, ο φοβερός και τρομερός Μακιαβέλι, που ήξερε καλά από αυτά, περιγράφοντας αιώνες πίσω τον εν λόγω αλλά εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ του 1% ο σώζων εαυτόν …ου σωθήτο. Ακόμα να χωνέψουν οι έρμοι το ξεπούλημα του πάλαι ποτέ άχαστου αρχηγού, αν θυμάστε, που δηλώνει παύση κρατήσεων στο νέο του μαγαζί. Διότι μπορεί να άλλαξε το όνομα, να άλλαξε ταπετσαρία, κουζίνα και σερβίτσια πλην όμως, η μαρκίζα παραμένει η ίδια. Κατανοητό. Κι άσε τους άλλους να πιστεύουν ακόμη, σε συλλογικές διαδικασίες, κεντρικές επιτροπές, συνέδρια και τα τοιαύτα.

1

Βαρετά και ξεπερασμένα πράγματα όλα αυτά αλλά εντάξει, δεν θα τα καταργήσουμε, σου λέει κιόλας, χρειάζονται ακόμη για να αποκοιμιέται το πόπολο. Και πώς να τα πει όλα αυτά στα παλιούς συντρόφους; Πες τους το μ΄ένα γιουκαλίλι, έχω να προτείνω, παραφράζοντας τον ποιητή, ειδικά στον Φάμελλο δηλαδή, που του αξίζει κι ένα τραγούδι παραπάνω, καθ’ ότι μαρτυρήσας επί Τσίπρα, Κασσελάκη, Πολάκη κι ένα σωρό άλλων…

Από την άλλη βέβαια, χαλάλι του. Έξι δισ εντόπισε σου λέει, αδιάθετα ο Τσίπρας, γιατί αυτός ο κακός Μητσοτάκης δεν μας τα μοιράζει, να δούμε κι εμείς θεού πρόσωπο. (Εκείνον τον Γιωργάκη Παπανδρέου με το επικό «Λεφτά υπάρχουν», μόνο που δεν τα βρήκε ποτέ κανείς αλλά μας ζήτησαν και το λογαριασμό από πάνω τον θυμάται κανένας;) Αλλά βέβαια θα έρθει ο Αλέξης και θα το διορθώσει κι αυτό.

Εξ αυτού ορμώμενη και εγώ, έχω σταμπάρει από τώρα τσάντα φιρμάτη και ονειρεμένη. Εκτός κι αν φορολογηθεί κι αυτή ως δείγμα «καταναλωτικής δαπάνης υπερπλούσιας διαβίωσης», όπως διατείνονται νέοι φωστήρες του Τσιπρέικου και τη βάλουν στη λίστα, μαζί με τα …γρήγορα κότερα, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις πισίνες κι εκείνο το ελικόπτερο που πάει κι έρχεται πάνω από το κεφάλι μου. Όλος ο υπερπλούτος δηλαδή, και η τσαντούλα μου μέσα. Μα είναι τόσο χαριτωμένα όλα αυτά. Ένα νέο Τσιπριστάν ανατέλλει. Έτοιμο να χαρίσει άφθονο γέλιο και διασκέδαση, κάτι σαν επιθεώρηση του Σεφερλή με ανατέλλοντες αστέρες τύπου freak show. Άου Βάου Κουκουβάου έχω να πω…

«Επέστρεψα, μ΄ακούει κανείς», έχει να πει κι η Αχτσιόγλου, που κουράστηκε η γυναίκα να διαλαλεί τη διαθεσιμότητά της –τι άλλο να κάνει πια ως και από «βουλεύτρια» παραιτήθηκε για να διευκολύνει καταστάσεις– πλην ο συγκεκριμένος ενδιαφερόμενος αδιαφορεί. Φαινομενικώς τουλάχιστον για να κρατιούνται και τα προσχήματα, λένε οι κακές γλώσσες, που αρκετά και όχι καλά, έχουν να θυμηθούν από τον πρότερο υπουργικό βίο της εν λόγω.

Τα οποία προσχήματα, ομοίως και η αγαπημένη Θεοδώρα επιθυμεί να κρατήσει, κι ας καταφεύγει στην ανάλαφρη σημειολογία ενός απλού πράσινου φορέματος αίφνης, χάριν παιδιάς ας πούμε, διότι ακόμα το σκέφτεται ο πρόεδρος Νίκος αν θ΄ ανοίξει τις φτερούγες του να τη βάλει από κάτω, που τι να πρωτοσκεφτεί κι αυτός δηλαδή, με τα χάλια του. Εξάλλου πράσινο φουστάνι διαθέτει ήδη, με την κάτοχό του τη Νάντια να εκδηλώνει με βαθείς αναστεναγμούς την αφοσίωσή της στο κόμμα σε ενσταντανέ μνημοσύνου, προεκλογικής απηχήσεως πάνω απ΄τον τάφο του Ανδρέα, που όπως και να ΄χει ούτε στο νυχάκι του οι τωρινοί.

Ωσάν τα περιστέρια πετάνε μακριά στο μεταξύ, ένας – ένας στελέχη της Μαρίας των κβάντα, αχάριστοι άνθρωποι βέβαια, που την καταγγέλλουν για αδιαφάνεια λέει, για προσωπική αυλή λέει, και άλλα τέτοια, απολύτως ανακριβή φυσικά. Διότι η Μαρία είναι βαθύτατα δημοκρατική. Κάθε μέρα κάνει συμβούλιο με τις φιλενάδες της και όλες ανεξαιρέτως συμφωνούν μαζί της, καθ΄όσον σπουδαία αρχηγός.

Αλλά «Μας λείπει ένας αρχηγός;… πενήντα ξεφυτρώνουν, / το ένα κόμμα χάνεται;… θα έβγουν άλλα δέκα…», κατά πώς έλεγε κι ο Σουρής.