Αντιγράφω από τη στήλη Wiseman του mononews:

«Ισχυρή κίνηση και για την ΕΥΔΑΠ, που έκλεισε στα 10,32 ευρώ με άνοδο 5%. Η αγορά γνωρίζει πολύ καλά ότι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ έχει αποκτήσει το 13% στα 10 ευρώ και προφανώς επιδιώκει σημαντικές υπεραξίες έως το τέλος της χρονιάς».

Και ενώ χαίρομαι για την λειτουργία της αγοράς, ταυτόχρονα αναρωτιέμαι: μήπως η προσδοκία ότι η μετοχή της ΕΥΔΑΠ μπορεί να φτάσει τα 11 ευρώ αναδεικνύει, τελικά, την αδυναμία του σημερινού οικονομικού συστήματος να διαχωρίσει το κέρδος από το δημόσιο αγαθό — συχνά εις βάρος του δεύτερου;

Η ΕΥΔΑΠ έχει μπροστά της ένα μεγάλο επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 2,5 δισ. ευρώ για την περίοδο 2025–2034. Στην εξαμηνιαία έκθεση του 2025, η ίδια η εταιρεία το κατανέμει ως εξής: 968,8 εκατ. ευρώ για μεγάλα έργα Ανατολικής Αττικής, 755,5 εκατ. ευρώ για δίκτυο ύδρευσης, 676,1 εκατ. ευρώ για αποχέτευση και 132 εκατ. ευρώ για κτιριακά, ψηφιακή διακυβέρνηση και μετασχηματισμό.

Το πρόγραμμα επιδιώκει, πρωτίστως, να θωρακίσει την Αττική. Και πολύ λογικά δίνει μεγάλο βάρος στην ύδρευση, στα δίκτυα και στην ασφάλεια υδροδότησης. Η ίδια η εταιρεία αναφέρει ότι το σχέδιο για την επάρκεια της Αθήνας περιλαμβάνει άμεσες παρεμβάσεις, μακροχρόνιες λύσεις, ενίσχυση αποθεμάτων, χρήση εναλλακτικών πηγών και ευαισθητοποίηση των καταναλωτών.

Μέχρι εδώ πολύ καλά.

Βλέποντας, όμως, την κατανάλωση νερού ανά κατηγορία χρήστη, αναρωτιέμαι αν η επικέντρωση στο πρόγραμμα της ΕΥΔΑΠ μας παρασύρει να αγνοήσουμε το ευρύτερο πρόβλημα λειψυδρίας που αντιμετωπίζει η χώρα. Και αυτό, μάλιστα, σε συνδυασμό με την ξεκάθαρη αδυναμία μας να αποδώσουμε στον πρωτογενή τομέα τον σύγχρονο ρόλο που οι παγκόσμιες εξελίξεις ήδη υποδεικνύουν.

Είναι γνωστό ότι περίπου το 80% της κατανάλωσης νερού στην Ελλάδα αφορά την άρδευση στη γεωργία. Μόλις το 17% αφορά νοικοκυριά, δημόσιες και αστικές χρήσεις, καθώς και εμπορικές χρήσεις που τροφοδοτούνται από δίκτυα ύδρευσης. Η βιομηχανία καταναλώνει περίπου το 3% του συνόλου.

Την ίδια στιγμή, η χώρα μας κατατάσσεται ήδη στις περιοχές με σοβαρό πρόβλημα λειψυδρίας — σύμφωνα με στοιχεία του 2025, στην 19η θέση παγκοσμίως — ενώ αντιμετωπίζει ορατό κίνδυνο ερημοποίησης μέχρι το 2050.

Είναι, λοιπόν, σαφές ότι δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για το πρόβλημα της Αττικής. Ούτε μπορούμε, βλέποντας τα σχεδόν 180 έργα της ΕΥΔΑΠ, να θεωρούμε ότι έχουμε πράξει όσα απαιτούνται για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Οφείλαμε ταυτόχρονα να σχεδιάζουμε για όσα οι αγορές, κυνηγώντας κυρίως το βραχυπρόθεσμο κέρδος, δεν μπορούν — ή δεν θέλουν — να προγραμματίσουν.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα εξόφθαλμα αναδεικνύει τον βραχυχρόνιο ορίζοντα με βάση τον οποίο κινούνται τόσο οι αγορές όσο και ο πολιτικός κόσμος. Όχι, βέβαια, ότι είμαστε οι μόνοι παγκοσμίως. Όμως το γεγονός ότι εδώ μιλάμε για ένα δημόσιο αγαθό διογκώνει την ευθύνη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για την αδιαφορία, την αβλεψία ή την απουσία στρατηγικής.

Η μάχη για τη λειψυδρία στην Ελλάδα δεν θα κριθεί στο οικιακό ντους ή στη βιομηχανία. Θα κριθεί σε τρία άλλα σημεία: στην άρδευση, στις απώλειες των δικτύων και στις γεωγραφικά άνισες πιέσεις — στα νησιά, στη Θεσσαλία, στην Κρήτη, στην Αττική.

Ακόμη κι αν η Αττική θωρακιστεί, το κρίσιμο θέμα για τη χώρα παραμένει η γεωργία και η άρδευσή της. Οι επενδύσεις της ΕΥΔΑΠ είναι αναγκαίες, αλλά εκ των πραγμάτων ελλιπείς ως απάντηση στο μακροχρόνιο πρόβλημα της λειψυδρίας, όπου η ευθύνη βρίσκεται πρωτίστως στα υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, καθώς και Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Βρίσκεται όμως κυρίως στους Τοπικούς και Γενικούς Οργανισμούς Εγγείων Βελτιώσεων — τους γνωστούς ΤΟΕΒ και ΓΟΕΒ.

Η διαΝΕΟσις, σε ειδική έρευνα για τους Οργανισμούς Εγγείων Βελτιώσεων, περιγράφει «κακή κατάσταση» σε πολλές από τις υποδομές που αυτοί διαχειρίζονται: διώρυγες και δεξαμενές με ρωγμές, ανεπιθύμητη βλάστηση, ελαττωματικούς μηχανισμούς ρύθμισης και προβλήματα στην παρακολούθηση αντλιοστασίων.

Η συνολική εικόνα είναι ότι πρόκειται για έναν κρίσιμο μηχανισμό που λειτουργεί με παλιές υποδομές, αδύναμη διοίκηση, ελλιπή τεχνική υποστήριξη και περιορισμένη μέτρηση της κατανάλωσης.

Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.

Προς την κυβέρνηση και τους αρμόδιους υπουργούς: υπάρχει αναγνώριση του προβλήματος και  σχέδιο;

Προς το ΠΑΣΟΚ: μπορείτε να σκεφτείτε έξω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ;

Και προς τη λοιπή αντιπολίτευση: μήπως η τοξικότητα που εκπέμπετε δεν είναι παρά ο τρόπος να κρύβετε τη γύμνια της σκέψης σας;

Διότι η λειψυδρία δεν θα αντιμετωπιστεί με χρηματιστηριακές υπεραξίες, ούτε με επικοινωνιακές κορώνες. Θα αντιμετωπιστεί μόνο αν πούμε την αλήθεια: το νερό είναι δημόσιο αγαθό και η διαχείρισή του απαιτεί σχέδιο, επενδύσεις, τεχνογνωσία και πολιτικό θάρρος.

 Διαβάστε επίσης

Ένας κόσμος χωρίς κανόνες

Η Intrum και το νέο προειδοποιητικό σήμα των αγορών

Ποιοι οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία – και ποιοι πλήρωσαν τον λογαριασμό