Η προσωπική ζωή μιας υπουργού δεν είναι ποτέ προσωπική. Όταν κάποιος κατέχει δημόσιο αξίωμα, υποβάλλεται σε έλεγχο και κουτσομπολιό.  Η ζωή του βγαίνει στα μανταλάκια, επειδή αυτή είναι η φύση της πολιτικής. Η Όλγα Κεφαλογιάννη, ως υπουργός, δεν μπορεί να αξιώνει διακριτικότητα με τους όρους απλού πολίτη. Αυτό αποτελεί μέρος του λογαριασμού της εξουσίας.

Υπάρχει όμως κάτι διαφορετικό από τη δημόσια έκθεση μιας πολιτικού: η ζωή των παιδιών της, που διαμορφώνεται από αποφάσεις ενηλίκων: δικαστών και δικηγόρων.

Η υπόθεση της δικαστικής διαμάχης ανάμεσα στην υπουργό Τουρισμού και τον Μίνωα Μάτσα για την επιμέλεια των δίδυμων παιδιών τους ξαναφέρνει στο προσκήνιο μια πραγματικότητα που πολλοί ενήλικες αρνούνται να δουν με το βλέμμα των παιδιών: η καθημερινότητα του τύπου «δύο σπίτια, δύο υπνοδωμάτια, δύο διαδρομές για το σχολείο» βολεύει τους μεγάλους, αλλά ξεβολεύει πιτσιρίκια.

Για τους ενήλικες, η ρύθμιση αυτή παρουσιάζεται ως ισορροπημένη, δίκαιη, προοδευτική. Μοιρασμένος χρόνος. Ίσα δικαιώματα. Ίση παρουσία. Ακούγεται μαθηματικά άψογο. Μόνο που τα παιδιά, και ειδικά τα πολύ μικρά παιδιά, δεν μεγαλώνουν με νομικούς όρους ούτε με λογιστική κατανομή ημερών. Μεγαλώνουν με σταθερές. Μεγαλώνουν με το «πού είναι το σπίτι μου». Με το ποια είναι η γωνιά τους. Πού είναι το συγκεκριμένο αρκουδάκι, όχι ένα που του μοιάζει. Πού είναι το ποτήρι τους στο ντουλάπι, πού είναι το μαξιλάρι που μυρίζει οικεία. 

Η αίσθηση του γνώριμου για ένα μικρό παιδί δεν μετριέται σε τετραγωνικά, ούτε σε οικονομική δυνατότητα. Δεν αποκαθίσταται επειδή υπάρχουν διπλές πιτζάμες, διπλές σχολικές τσάντες, διπλά παπούτσια, διπλοί μαρκαδόροι. Μπείτε στη θέση τους: με ένα τσανάκι στον ώμο, με το πρόγραμμα στο χέρι, με βάρδιες. Μια εβδομάδα εδώ, μια εβδομάδα εκεί. Τρεις μέρες στον έναν, τέσσερις στον άλλον. Εναλλασσόμενη διαμονή, εναλλασσόμενη πραγματικότητα, εναλλασσόμενη αίσθηση του «ανήκω».

Σε κάποιες χώρες αυτό το μοντέλο επιμέλειας παρουσιάζεται ως το αυτονόητο. Ας μην είμαστε ξενομανείς. Επειδή εφαρμόζεται αλλού, δεν σημαίνει ότι είναι το καλύτερο. Όταν μιλάμε για παιδιά 4 ή 5 ετών, το ερώτημα δεν είναι ποιος γονιός κερδίζει περισσότερες μέρες. Ούτε ποιος δείχνει πιο συγκινημένος στο δικαστήριο. Ούτε ποιος μπορεί να παρουσιάσει ένα άρτιο καθημερινό πρόγραμμα. Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ απλό: πόση σημασία έχει η σταθερότητα για ένα τόσο μικρό παιδί; Και ακόμη περισσότερο: ποιος θα υπερασπιστεί τη σταθερότητα, όταν οι μεγάλοι βρίσκονται σε πόλεμο;

Όσο κι αν οι γονείς μιλούν στο όνομα του παιδιού, όσο κι αν οι δικηγόροι επικαλούνται το συμφέρον του, όσο κι αν τα δικαστήρια προσπαθούν να ισορροπήσουν δικαιώματα, υπάρχει πάντα πιθανότητα το παιδί να μετατραπεί σε τρόπαιο. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ένσταση.

Δεν αναρωτιέται κανείς αν και οι δύο γονείς πρέπει να είναι παρόντες. Προφανώς και πρέπει. Η ένσταση αφορά το δικαίωμα του παιδιού να έχει ένα σπιτικό, είτε αυτό είναι έπαυλη είτε παράγκα. 

Διαβάστε επίσης:

Όλγα Κεφαλογιάννη – Μίνως Μάτσας: Σκηνές «Κράμερ εναντίον Κράμερ» στα δικαστήρια

Ψεύτικα πτυχία, αληθινή ζημιά

Ανδρουλάκης: Μπρος γκρεμός και πίσω Τσίπρας