Ας αφήσουμε τα φορολογικά στην άκρη. Έξι εκπαιδευτικά κέντρα πιάστηκαν να κάνουν απάτες. Δεν είναι ασήμαντο, κάθε άλλο. Πλην όμως, το αληθινό πρόβλημα στις παρανομίες που αποκαλύπτονται, είναι τα ψεύτικα πτυχία, οι παραπλανητικές πιστοποιήσεις, οι ανύπαρκτες συνεργασίες με ξένα ιδρύματα και η συστηματική εξαπάτηση ανθρώπων που αναζητούν (ίσως) γνώση,(σίγουρα) επαγγελματική προοπτική.

Όταν επιτήδειοι πωλούν τίτλους χωρίς αντίκρισμα, διαβρώνουν όλο το οικοσύστημα της ιδιωτικής, μεταλυκειακής εκπαίδευσης. Το «χαρτί» τους γίνεται χαρτί υγείας, συμπαρασύροντας στην απαξίωση και τους υπόλοιπους της ιδιωτικής επιμόρφωσης.

Αυτό είναι καταστροφικό σε μια χώρα που προσπαθεί διστακτικά να διευρύνει τη συζήτηση για την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τη λειτουργία των επί χρήμασι εκπαιδευτικών επιλογών, ένα πράγμα είναι βέβαιο: χωρίς εμπιστοσύνη, κανένα νέο εγχείρημα δεν μπορεί να σταθεί.

Για έναν ενήλικο, αυτού του είδους η εκπαίδευση γίνεται η δεύτερη ευκαιρία του. Είναι η δυνατότητα να αλλάξει καριέρα, να επικαιροποιήσει τις γνώσεις του, να ξεφύγει από μια κακοπληρωμένη ή αδιέξοδη δουλειά, να ξαναχτίσει τη ζωή του με καλύτερους όρους. Η επιμόρφωση έχει νόημα όταν είναι αξιόπιστη και θεσμικά προστατευμένη. Όχι ζούγκλα, όπου ο καθένας βαφτίζει τον εαυτό του «κέντρο» και πουλάει όνειρα με ψεύτικες σφραγίδες.

Το ίδιο ισχύει για τους νεότερους. Πολλοί νέοι και οι οικογένειές τους αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές σπουδών, είτε γιατί δεν βρίσκουν αυτό που θέλουν στο δημόσιο σύστημα είτε γιατί επιθυμούν πιο ευέλικτα και εξειδικευμένα προγράμματα. Ίσως υπήρξαν αυτό που το σύστημα αποκαλεί «κακοί μαθητές». Γιατί να μην έχουν την ευκαιρία να μάθουν κάτι παραπάνω, εφόσον δεν επιβαρύνουν τον φορολογούμενο;

Η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι η δαιμονοποίηση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Είναι ο αυστηρός έλεγχος, η σοβαρή αδειοδότηση, η δημόσια ενημέρωση και η παραδειγματική τιμωρία όσων εξαπατούν. Αν δεν καθαρίσει το τοπίο, το τίμημα δεν θα το πληρώσουν μόνο όσοι εξαπατήθηκαν ήδη. Θα το πληρώσουν και όσοι, αύριο, θα μπορούσαν να σπουδάσουν για να αλλάξουν ζωή και να βρουν μια πραγματική ευκαιρία βελτίωσης καριέρας.

Για έναν ενήλικο, αυτού του είδους η εκπαίδευση γίνεται η δεύτερη ευκαιρία του. Είναι η δυνατότητα να αλλάξει καριέρα, να επικαιροποιήσει τις γνώσεις του, να ξεφύγει από μια κακοπληρωμένη ή αδιέξοδη δουλειά, να ξαναχτίσει τη ζωή του με καλύτερους όρους. Η επιμόρφωση έχει νόημα όταν είναι αξιόπιστη και θεσμικά προστατευμένη. Όχι ζούγκλα, όπου ο καθένας βαφτίζει τον εαυτό του «κέντρο» και πουλάει όνειρα με ψεύτικες σφραγίδες.

Το ίδιο ισχύει για τους νεότερους. Πολλοί νέοι και οι οικογένειές τους αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές σπουδών, είτε γιατί δεν βρίσκουν αυτό που θέλουν στο δημόσιο σύστημα είτε γιατί επιθυμούν πιο ευέλικτα και εξειδικευμένα προγράμματα. Ίσως υπήρξαν αυτό που το σύστημα αποκαλεί «κακοί μαθητές». Γιατί να μην έχουν την ευκαιρία να μάθουν κάτι παραπάνω, εφόσον δεν επιβαρύνουν τον φορολογούμενο;

Η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι η δαιμονοποίηση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Είναι ο αυστηρός έλεγχος, η σοβαρή αδειοδότηση, η δημόσια ενημέρωση και η παραδειγματική τιμωρία όσων εξαπατούν. Αν δεν καθαρίσει το τοπίο, το τίμημα δεν θα το πληρώσουν μόνο όσοι εξαπατήθηκαν ήδη. Θα το πληρώσουν και όσοι, αύριο, θα μπορούσαν να σπουδάσουν για να αλλάξουν ζωή και να βρουν μια πραγματική ευκαιρία βελτίωσης καριέρας.

Διαβάστε επίσης:

Έχει έργο ο Χάρης Δούκας;

Σοφία Ζαχαράκη κι ένα μπουρλότο που χρειάζεται

Εξώδικο Βασίλη Κικίλια στο mononews.gr – H απάντηση της δημοσιογράφου Λώρης Κέζα