Το προβλέπω. Θα πάω 80 χρονών με μαγκούρα και ο κατά τι μεγαλύτερός μου Κυριάκος θα ανεβαίνει αργά αργά τα σκαλιά του Μαξίμου. Θα έχει αλλάξει τρία σκυλιά ως τότε, ο Πινατς θα έχει αποβιώσει όπως και τα επόμενα μαξοικίδια (κατοικίδια του Μαξίμου).

Θα ψάχνει και ο ίδιος τρόπο να φύγει από κει μέσα καθώς θα έχει βαρεθεί τον εαυτό του ως πρωθυπουργό.

Υπάρχει μια αίσθηση μονιμότητας στο πολιτικό σκηνικό, μια αίσθηση ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κλονίζονται που να γυρνάει ο κόσμος τούμπα, να γίνονται καταστροφές, να γκρινιάζουν τα πλήθη, να υπάρχουν δεκαπέντε πολιτικοί αρχηγοί που θα έκαναν τα πάντα για να πάρουν το αξίωμά του.

Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, παρά τις διακυμάνσεις και τις περιόδους δυσαρέσκειας, εξακολουθούν να δείχνουν το ίδιο μοτίβο: η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη δύναμη, με διαφορές που άλλοτε μικραίνουν και άλλοτε διευρύνονται, αλλά ποτέ δεν ανατρέπονται. Η εικόνα αυτή δεν προκύπτει μόνο από τα ποσοστά, αλλά και από το πολιτικό περιβάλλον και από τα πολλά φαιδρά πρόσωπα που ηγούνται κομμάτων και αποκομμάτων.

Ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης είναι ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας της μητσοτακικής ηγεμονίας.

Στα Αριστερά, κόμματα που άλλοτε διεκδικούσαν ρόλο πρωταγωνιστή βρίσκονται σήμερα σε παρατεταμένη αναζήτηση ταυτότητας. Το ΠΑΣΟΚ κινείται σε μια μεσαία ζώνη που δεν του επιτρέπει να ηγεμονεύσει, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται αποδυναμωμένος και συχνά αμήχανος απέναντι στις νέες πολιτικές ισορροπίες. Η Πλεύση Ελευθερίας, παρά τις στιγμές ανόδου, δεν καταφέρνει να συγκροτήσει έναν σταθερό πόλο. Το έντιμο ΚΚΕ δεν κάνει το άλμα παρά το γεγονός ότι προσελκύει νεολαία.

Το αποτέλεσμα είναι μια Αριστερά που δεν συνθέτει, αλλά διασπάται, αφήνοντας κενό εκεί όπου κάποτε υπήρχε διεκδίκηση εξουσίας.

Στα Δεξιά, η εικόνα είναι εξίσου πολυδιασπασμένη. Η Ελληνική Λύση διατηρεί μια σταθερή παρουσία, αλλά όχι τέτοια που να απειλεί την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Γύρω της κινούνται μικρότερα σχήματα, άλλοτε προσωποκεντρικά και άλλοτε θεματικά, που όμως δεν συγκροτούν ενιαίο μέτωπο. Αντί να δημιουργούν πίεση προς την κυβέρνηση, λειτουργούν ως πολλαπλές μικρές δεξαμενές ψήφων που απορροφούν δυσαρέσκεια χωρίς να τη μετατρέπουν σε πραγματική απειλή.

Για την νεοαφιχθείσα δεν θα σχολιάσω, θα περιμένω να ολοκληρωθεί το παραλήρημα για τη διπλωματία, τις αμβλώσεις και τα βρέφη εισβολείς.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι προσωπικότητες της αντιπολίτευσης μοιάζουν να λειτουργούν περισσότερο με όρους πολιτικής επιβίωσης παρά στρατηγικής ανατροπής. Πολλοί γνωρίζουν ότι η παρουσία τους στη Βουλή είναι εύθραυστη, ότι μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση (αν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση από τις επόμενες εκλογές) θα μπορούσε να τους αφήσει εκτός. Η συμμετοχή τους σε κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας ίσως αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική οδό για να παραμείνουν στο πολιτικό προσκήνιο.

Αυτή η λογική, όσο ανθρώπινη κι αν είναι, δεν βοηθά στην αντιπολίτευση. Εξασφαλίζει εισόδημα, σοφέρ και παρατρεχάμενους. Βοηθά στην ατομική επιβίωση και την προσαρμογή στα δεδομένα. Αυτή η προσαρμογή, σε ένα σύστημα που ήδη ευνοεί τον πρώτο, δηλαδή τον πρωθυπουργό, ενισχύει ακόμη περισσότερο την αίσθηση μονιμότητας.

Έτσι διαμορφώνεται η εικόνα της κυβέρνησης που προηγείται στις μετρήσεις και ένα πολιτικό σύστημα όπου η πρωτοκαθεδρία της μοιάζει αυτονόητη. Η Νέα Δημοκρατία δεν κυριαρχεί μόνο επειδή πείθει το σαράντα, το τριάντα τοις εκατό. Κυριαρχεί επειδή απέναντί της δεν υπάρχει αντίπαλος αντίπαλος. Όσο η αντιπολίτευση παραμένει μωσαϊκό μικρών και μεσαίων δυνάμεων, με διαφορετικές ατζέντες και  αντικρουόμενες φιλοδοξίες, τόσο η εικόνα της «αιώνιας» παραμονής του Μητσοτάκη στο Μαξίμου θα συνεχίσει να τροφοδοτείται άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με κούραση, αλλά πάντοτε με μια δόση ρεαλισμού.

Βλέπουμε λοιπόν ως όραμα τον πρωθυπουργό να ανεβαίνει τα ίδια σκαλιά για πολλά ακόμη χρόνια, ενώ γύρω του αλλάζουν πρόσωπα, κόμματα και τετράποδοι σύντροφοι.

Διαβάστε επίσης

Δόμνα Μιχαηλίδου: Όταν η πολιτική συναντά την εξάντληση των γονιών

Με τη γίδα στην πλάτη της ΓΣΕΕ

Καλαματιανή αμνησία