Δεν συζητάμε πια για μακροοικονομία. Για αποταμίευση, επενδύσεις, ισοζύγιο πληρωμών, ελλείμματα. Η έννοια «δημοσιονομικό έλλειμμα» έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο.

Ο προϋπολογισμός πέρασε σαν τηλεοπτικό διάλειμμα: τρεις μέρες θόρυβος, μηδέν ουσία. Για το χρέος μιλάμε μόνο όταν «πάει καλά το βιβλίο προσφορών» ενός ακόμη ομολόγου. Λες και η χώρα είναι start-up σε roadshow.

Αντιθέτως, η μικροοικονομία γίνεται θέαμα. Συμφωνίες, εξαγορές, συγχωνεύσεις, deals, start-ups, πύργοι γραφείων, resorts, real estate, τουρισμός χωρίς όρια. Ο τάδε εφοπλιστής, ο δείνα CEO, ο άλλος επιχειρηματίας που χτίζει βίλα ή αγοράζει τράπεζα. Η πληροφορία καταναλώνεται όπως το lifestyle: γρήγορα, επιφανειακά, χωρίς πολιτικό νόημα. Ο πολίτης διαβάζει και προσπερνά. Στην ουσία λίγο τον αφορά αν η ΕΤΕ πάρει ασφαλιστική, αν τα ναυπηγεία της Κίνας γεμίζουν ελληνικές παραγγελίες, αν το χρηματιστήριο ανεβαίνει με τρεις παίκτες και πέντε μετοχές.

Τον αφορά αλλού. Στην καθημερινή του ανασφάλεια. Εκεί όπου το κράτος δεν είναι «επιτελικό», αλλά απόν. Βία—ιδιαίτερα νεανική.  Πολλά και πολύμορφα εργατικά ατυχήματα. Κυκλοφοριακό χάος. Υποβαθμισμένο περιβάλλον. Δημόσιος χώρος εγκαταλελειμμένος. Γραφειοκρατία Καφκική, τώρα και ψηφιακά αδιαπέραστη. Συντάξεις που δεν φτάνουν ούτε για επιβίωση. Υγεία που παρά την πρόοδο κρύβει ελλείμματα. Δικαιοσύνη αργή, επιλεκτική, συχνά αναξιόπιστη. Διαφθορά που δεν κρύβεται πια, αλλά κυκλοφορεί με αυτοπεποίθηση.

Ο κόσμος διαβάζει αλλά δεν «ασχολείται» με τη νέα Γιάλτα, τον Τραμπ, την ιμπεριαλιστική  αμερικανική ηγεμονία, τη γεωπολιτική κατάρρευση της Ευρώπης, το έλλειμμα ηγεσίας της. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνει. Αλλά γιατί πνίγεται. Όταν δεν ξέρεις αν θα φτάσει ο μισθός, αν θα βρεις γιατρό, αν το παιδί σου θα γυρίσει ασφαλές, οι αυτοκρατορίες γίνονται αφηρημένη έννοια. Ο μικρόκοσμος γίνεται φυλακή.

Και τότε στρέφεται στην πολιτική. Όχι για ιδεολογία. Για ελπίδα. Για στοιχειώδη προοπτική.

Και τι βλέπει; Ένα συνονθύλευμα. Ένα άθροισμα φιλοδοξιών χωρίς σχέδιο. Κόμματα που ενώνονται μόνο σ’ ένα: να φύγει ο Μητσοτάκης. Αερολογίες ή και σιωπή για το πώς θα κυβερνήσουν, με ποιο πρόγραμμα, με ποιον αρχηγό, με ποια θεσμική λογική.

Βλέπει έναν Ανδρουλάκη θυμωμένο αλλά αμήχανο. Ένα ΠΑΣΟΚ διασπασμένο σε αυλές– Γερουλάνος, Διαμαντοπούλου, Δούκας, όλοι παρόντες, κανείς ηγεμονικός. Έναν Τσίπρα που επιχείρησε rebranding και ξαφνικά χάθηκε—κίνηση τακτικής ή αναγνώριση πως δεν έχει τίποτα να προσφέρει; Μια Κωνσταντοπούλου χρήσιμη στον καυγά, άχρηστη στη διακυβέρνηση. Και μια Καρυστιανού που νομίζει ότι ο θυμός είναι πολιτικό σχέδιο, ενώ είναι απλώς κραυγή – και μάλιστα με αυταρχική, γνωσιακά φτωχή άρθρωση.

Ο πολίτης δεν ζητά πια μεγάλες αφηγήσεις. Έχει κουραστεί από προγράμματα, πίνακες, κοστολογήσεις, υποσχέσεις. Θέλει αποτελέσματα. Τάξη. Δικαιοσύνη. Ασφάλεια, Προοπτική.

Η κοινωνία είναι εξαντλημένη. Η δεκαετία της κρίσης τη διέλυσε ψυχολογικά. Άντεξε, όμως,  την πανδημία, την εργαλειοποίηση της μετανάστευσης. Στήριξε την αμυντική δαπάνη, έδωσε εύσημα για το ψηφιακό κράτος. Τώρα, όμως, λύγισε. Τα Τέμπη της έδειξαν τα όρια του κράτους. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, το FIR, οι φωτογραφικές ρυθμίσεις, οι οικογενειακές εξυπηρετήσεις, της αποκάλυψαν ότι το «επιτελικό κράτος» είναι ενίοτε επιτελικός συγκεντρωτισμός χωρίς θεσμικό βάθος και χωρίς υποχρεωτική λογοδοσία. Αμείλικτο το ερώτημα: τα «σκάνδαλα» ήταν ήδη γνωστά. Γιατί δεν επέλεξε η κυβέρνηση την σύγκρουση; Κι αν ήταν μόνο το κομματικό συμφέρον, τότε ποια είναι τα εχέγγυα για το αύριο; Διότι η εθελοτυφλία κοστίζει. Εθνικά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αντίπαλο. Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική επιτυχία, είναι συστημική παθολογία. Το 2027 η χώρα θα κυβερνηθεί. Το «μη χείρον βέλτιστον», όμως,  δεν παράγει εντολή για ρήξεις, δεν παράγει μέλλον. Παράγει στασιμότητα. Και η στασιμότητα, σε έναν κόσμο που βίαια αναδιατάσσεται, ισοδυναμεί με ήττα.

Η χώρα χρειάζεται ρήξεις. Θεσμικές, οικονομικές, κοινωνικές. Όχι διαχείριση. Όχι επικοινωνία για χάρη της επικοινωνίας.  Όχι κομματικό φόβο.

Στην αντιπολίτευση σηκώνεται σκόνη. Από τέτοια σύννεφα, η Ιστορία έχει δείξει, βγαίνουν είτε ηγέτες είτε τερατώδεις κατασκευές.

Ξέρει κανείς ποιο από τα δύο θα προκύψει;

Διαβάστε επίσης

Άστρα, Μεσσιανισμός και… Γουδί: Το πολιτικό όραμα της Καρυστιανού