Ένα από τα τραγικά τροχαία του σαββατοκύριακου, αυτό στη Λούτσα, αφορούσε οδηγό που έχει ξανακάνει τα ίδια. Την πρώτη φορά ανατράπηκε το όχημα, όλα καλά, έπιασε πάλι το τιμόνι κι έτρεχε σαν παλαβός μέσα σε κατοικημένη περιοχή. Σκότωσε έναν αθώο νέο που έτυχε να βρεθεί μπροστά του. Ο άλλος οδηγός που συνελήφθη, ο φούρναρης, έτρεχε με πάνω από 200 χιλιόμετρα, με Λαμποργκίνι.

Διαβάζουμε καθημερινά για κόσμο που σκοτώνεται επειδή ένας ηλίθιος αποφάσισε ότι οι δρόμοι είναι πίστα F1. Και η κοινωνία αντιδρά με την ίδια αυτόματη αλληλουχία: στεναγμός, οργή, λίγες μέρες συζήτηση, μετά σιωπή. Και ξανά από την αρχή. Αν κάτι έχει γίνει δυσβάσταχτο πια δεν είναι οι απώλειες αλλά το ότι τις έχουμε συνηθίσει.

Η φράση «τίποτα δεν μπορεί να γίνει» είναι ίσως η πιο επικίνδυνη. Μπορεί να γίνει αλλά δεν γίνεται. Δεν μιλάμε για σεισμούς ή πλημμύρες, μιλάμε για συμπεριφορές που επιτρέπουμε, για έναν δρόμο όπου οι κανόνες είναι προαιρετικοί και η ζωή των άλλων θεωρείται παράπλευρη απώλεια. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα στατιστικά των χωρών που μείωσαν πραγματικά τους θανάτους από τροχαία, θα δει ότι τίποτα δεν έγινε με απλή ευαισθητοποίηση.

Έγινε με πολιτικές που συγκρούστηκαν με κακές συνήθειες. Με κάμερες που γράφουν χωρίς διάκριση. Με αυστηρές ποινές που δεν σβήνονται. Με αφαίρεση άδειας για μήνες και για χρόνια. Με κατάσχεση οχήματος. Με απαγόρευση οδήγησης σε όσους συλληφθούν με αλκοόλ πάνω από το όριο. Όχι για να τιμωρηθούν, αλλά για να μη σκοτώσουν. Τιμωρίες αληθινές όχι με αναστολή ή με χαδάκια.

Στην Ελλάδα αφαιρούν την άδεια οδήγησης και βγαίνουν οι παραβάτες στον δρόμο χωρίς την άδεια. Γίνεται κατάσχεση οχήματος και ο μπεκρής θα βρει άλλο όχημα να οδηγήσει. Το κράτος δείχνει αποφασισμένο όταν νομοθετεί αλλά η νομοθεσία δεν τρομάζει κανέναν. «Και τι έγινε; Τι θα μου κάνουν;». Οι δικαστικές αποφάσεις συχνά προκρίνουν την επιείκεια. Μια πλειοψηφία ψυχοπαθών ταυτίζεται, με τη λογική του «έλα μωρέ, όλοι τρέχουμε». Βλέπουν το τιμόνι ως προέκταση της ελευθερίας τους και το λεβιέ ως το μόριό τους ορθωμένο.

Αν πράγματι θέλουμε να αλλάξει κάτι, υπάρχουν λύσεις που δεν χρειάζονται ούτε θαύματα ούτε μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Κάμερες ταχύτητας σε όλες τις βασικές αρτηρίες με αυτόματο μηχανισμό προστίμων. Αλκοτέστ κάθε βράδυ και παντού, εκεί που δεν το περιμένουν. Μηδενική ανοχή στην υπερβολική ταχύτητα με άμεση αφαίρεση διπλώματος δια παντός. Έτρεχες; ντεζολέ, εφεξής ταξάκι. Και παράλληλα, γρήγορη απονομή δικαιοσύνης: οι υποθέσεις τροχαίων δεν μπορεί να σέρνονται για χρόνια. Είναι αδιανόητο να γίνονται τόσες πολλές δολοφονίες στην άσφαλτο και να μην τις σταματάμε.

Διαβάστε επίσης 

Πουλώντας τρελίτσα στην Εξεταστική

Τσίπρας σαν Ντοστογιέφσκι – Η «Ιθάκη» ως καταφύγιο και ως μονόλογος χωρίς ανταπόκριση

Όλα καλά επειδή «Μιλάμε για τη Δήμητρα» (Ματσούκα)