«Εν-δυο, εν-δυο, φουστανέλλα / τσαρούχι φούντα φέσ’  / καμάρι λεβεντιά περηφάνια / σωστός διπλωμένος κατηφές»! Αντιλαλούσαν οι  θεατρικές σκηνές της Αθήνας  από το νέο σουξέ πριν έναν αιώνα και κάτι, χαιρετίζοντας όντως με υπερηφάνεια οι Αθηναίοι την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και τα νέα σύνορα της χώρας.  Ηρωικές εποχές αν και δύσκολες. Αλλά υπάρχουν και δυσκολότερα. Διότι πού να ΄ξερε τότε το Ευζωνάκι γοργό, ότι χρόνια αργότερα, οι απόγονοί του θ΄ αναζητούσαν τρόπους για να το στριμώξουν στη γωνία, ότι θα το γέμιζαν σκουπίδια αμάζευτα και θα είχαν να αναμετρηθούν μ΄ ένα πρωτάκουστο  πρόβλημα, που μήτε οι νόμοι των ανθρώπων μήτε των θεών θα μπορούσαν να το λύσουν… (Όχι, δεν είναι αρχαία τραγωδία, ιλαροτραγωδία μάλλον.)

Εξ ου, και για να μην τα πολυλογώ, αρχηγός τις πολιτικού κόμματος που ανεβοκατεβαίνει  στην αξιωματική αντιπολίτευση – γεγονός υπαίτιο ίσως μιας κάποιας σύγχυσης, λένε οι κακές γλώσσες –  έλυσε αυτός μόνος του το γόρδιο δεσμό για την καθαριότητα στην πλατεία Συντάγματος: Οι Εύζωνοι κι ο Άγνωστος Στρατιώτης, στη θέση τους, σου λέει. Δεν τους πειράζουμε.  (Ευτυχώς, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.) Οπότε κάνεις τις βόλτες σου με τα περιστεράκια και βγάζεις φωτογραφίες με τους τσολιάδες ανέτως και ησύχως. Αλλά …από εκεί και κάτω απαιτείται μεζούρα. Στον πόντο η διαχωριστική γραμμή παρακαλώ, για να περάσεις από την κοσμιότητα στην ασυδοσία, όπου όλα επιτρέπονται. Κι οι τέντες και τα αντίσκηνα και οι πάγκοι με την πραμάτεια τους και  τα τραπεζοκαθίσματα για κανέναν φραπέ κι όλα τα άλλα παραφερνάλια μιας ελεύθερης δημοκρατικής έκφρασης, όπως την εννοούν οι οπαδοί του μπάχαλου και κάποιες  φιλόδοξες πολιτικίζουσες κυρίες. Άλλως πως, μια παιδική χαρά για τους αλληλέγγυους, ένα πράμα.

1

Τι είναι  τούτος καλέ; Ο Πόντιος Πιλάτος σε κρητική βερσιόν; Γάιδαρος αμολητός, κύρης και νοικοκύρης, που  λέει όμως, κι ο λαός…

Στο μεταξύ το ερώτημα ποιος θα πάρει από βδομάδα  … σκούπα φαράσι, σφουγγαρίστρα,  μένει  να απαντηθεί

Κάτι τέτοια βλέπει κι η αρχή της πόλης, ο δήμαρχος Δούκας για όποιον δεν κατάλαβε,  που όλο αυτό το κομφούζιο, μια τρικυμία εν κρανίω, όσο να πεις, του προκαλεί. Τον καταλαβαίνω τον άνθρωπο. Να σκουπίσει ή να μην σκουπίσει; Ν΄ αφήσει τον Δένδια να «καθαρίσει» και να βρει την ησυχία του ή θα του την πέσει ο Ανδρουλάκης; Να μοιράσει κουβαδάκια με μπογιά στους φίλους της Καρυστιανού ή να μην μοιράσει; Και τι θα πράξει σε μια κατάληψη της Ζωής ή άλλων οργισμένων τινών,  αίφνης; Και πώς θα διώξει τον Ανδρουλάκη από πρόεδρο; (αυτό δεν είναι της παρούσης αλλά κολλάει παντού).

Δεν ξέρω πόσο αντισυνταγματικό είναι να καθαρίζεις μνημεία, η ζωή είναι γεμάτη με διλήμματα έτσι κι αλλιώς,  αλλά εγώ κατόπιν αυτών δεν θέλω να υποκύψω, ως εκ τούτου δηλώνω απεριφράστως: Είμαι με τα περιστέρια!

Σε άλλες ειδήσεις  τώρα  …«Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω», άδουν εν χορώ τ’ αποκαΐδια του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι πάνω σε μια σκηνή όπως τους φαντάζομαι, μοιραίοι κομπάρσοι σε δράμα υπαρξιακό, να στρέφουν πονεμένα βλέμματα στο πρώην αρχηγό, πλην  ποθούμενο σωτήρα τους. Αλλά μετά το αριστερόμετρο τώρα έρχεται το τσιπρόμετρο, αγαπητοί μου. Γιατί μπορεί εκείνοι του προσφέρουν γην και ύδωρ, πλην  ο πρωτεργάτης της διάλυσης του κόμματος  δεν είναι σίγουρο, ότι τα θέλει (και τους θέλει).  Εκτός βεβαίως εκείνης της κρατικής επιχορήγησης, που πολύ χρήσιμη θα του είναι. Διότι  εντάξει, να μπαρκάρει για  Ιθάκη –χώρια που δεν είναι όλοι Οδυσσέας για να την βρουν – αλλά να έχει και κανένα ψωμοτύρι για τη διαδρομή…  Καθ΄ όσον ο Τσίπρας μπορεί να ήταν άσχετος με τα οικονομικά –εγκληματική η άγνοια του ατόμου,  όπως καταλάβαμε όλοι- αλλά  με την προσωπική του εξασφάλιση και την ικανότητα επιβίωσης, δεν τω συζητώ, άριστα δέκα!

Κι ας σκούζει επί ματαίω ο έρμος ο Πολάκης -ο μόνος ΣΥΡΙΖΑ εν τέλει, αφού κι ο Φάμελλος εμήδησε-  που η μόνη χαρά που του απένειμε του ανθρώπου είναι να τσακώνεται με τον Άδωνη για ψιλοπράματα.  « Έχει ο καιρός γυρίσματα, δυο όψεις έχουν όλα τα νομίσματα», που τραγουδάει όμως κι η Βανδή ευστόχως, όταν της περισσεύει χρόνος βέβαια, γιατί η γυναίκα πότε να τρέχει με τον Μπισμπίκη, πότε να την τρέχουν με περιπολικά, όσο  να ΄ναι έχει κι αυτή τα βάσανά της.

Μόνη χαλκέντερη η Ζωή βεβαίως, που δεν ορρωδεί προ ουδενός, τα έργα και ημέρες της οποίας θεωρώ, ότι συνιστούν ήδη εγκυκλοπαίδεια ειδικής συμπεριφοράς για να το θέσω κομψά, κι  η μέρα που θα κάνει ένσταση στη Βουλή εναντίον του εαυτού της φρονώ, ότι δεν είναι μακριά – ας είμαστε έτοιμοι γενικώς. Μία ακόμη προσφορά του Αλέξη Τσίπρα στη χώρα, για την οποία τον ευγνωμονούμε βεβαίως, διότι η ζωή είναι δύσκολη, αν δεν έχεις και λίγο τσίρκο από δίπλα για χάζι, δεν λέει…