Δεν χρειάζεται να είμαστε σε όλα τα θέματα από τη μια πλευρά, σαν οπαδοί ποδοσφαιρικής ομάδας. Μπορούμε να λέμε ότι δεν μας αρέσει ούτε το ένα ούτε το άλλο ούτε το παράλλο.

Διαφωνούμε και με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στα Τέμπη, διαφωνούμε με τα αντίσκηνα μπροστά από τη Βουλή, διαφωνούμε με την επίβλεψη του χώρου από στρατιώτες.

Ο πρωθυπουργός θέλει να διαφυλάξει τον χαρακτήρα του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη. Να μην πηγαίνει ο ένας και ο άλλος να καταλαμβάνει τον συγκεκριμένο δημόσιο χώρο, επειδή, κατά τη γνώμη του, υπάρχουν κι άλλοι δημόσιοι χώροι. Ένας απεργός πείνας μπορεί κάλλιστα να πάει να πεινάσει στη Μαρίνα του Αλίμου ή κάτω από το στέγαστρο του Καλατράβα στο στάδιο. Βεβαίως, αν όλοι ακολουθούσαν αυτή τη λογική, αν όλοι ήταν ευγενείς και διακριτικοί στη διαμαρτυρία τους, δεν θα είχε γίνει η Γαλλική Επανάσταση. Κατ’ επέκταση, αν επικρατούσε η ιδέα της υπακοής, οι γυναίκες δεν θα φορούσαν παντελόνια ούτε θα ψήφιζαν. Ο σεβασμός γίνεται συχνά παράγοντας συντήρησης, αν όχι οπισθοδρόμησης.

Προκειμένου να προστατεύσει την ιερότητα του χώρου μπροστά από το Κοινοβούλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναθέτει «την προστασία και σωστή λειτουργία του Αγνώστου Στρατιώτη» στο Υπουργείο Άμυνας. Τι έχει κατά νου; Να στείλει άραγε τεθωρακισμένα; Αυτή είναι μια κακή ανάμνηση για τον ελληνικό λαό. Να στείλει άραγε ειδικές δυνάμεις; Ο στρατός κανονικά αντιμετωπίζει εξωτερικούς εχθρούς και όχι έναν πατέρα που ζητάει απαντήσεις για τον θάνατο του παιδιού του.

Ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας έδειξε απόλυτη κατανόηση για τον Πάνο Ρούτσι: «Δεν διανοούμαι πώς μπορεί να απαγορευτεί το δικαίωμα ενός πατέρα να διερευνήσει οτιδήποτε αυτός κρίνει, με όποιον τρόπο κρίνει, για τον θάνατο του παιδιού του».

Πάμε να δούμε την κατάσταση έξω από το Κοινοβούλιο, τις μέρες της απεργίας πείνας. Θα λέγαμε «τσαντίρ μαχαλά» αν τέτοιες περιγραφές δεν θεωρούνταν ρατσιστικές. Να το πούμε μαλακά τότε. Τα αντίσκηνα με τις γλαστρούλες, οι μπογιές στο δάπεδο, τα ηχεία, οι χαρτόκουτες με τα συνθήματα, όλα αυτά ταράζουν την αισθητική. Δεν είναι όμορφα, δεν είναι τακτοποιημένα, δεν είναι καθαρά.

Αν έχει δικαίωμα να καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο ο πατέρας που έχασε παιδί στα Τέμπη, το ίδιο δικαίωμα έχει καθένας που διεκδικεί κάτι. Κι αν συμμεριζόμαστε τον πόνο του πατέρα, ίσως να διαφωνούμε με επόμενους λόγους κατάληψης δημοσίου χώρου. Σκεφτείτε μια διεκδίκηση που εσείς θεωρείτε μπούρδα, αλλά για άλλους είναι δικαίωμα. Σκεφτείτε μια κοινωνική ομάδα ή πρόσωπα με τα οποία διαφωνείτε, να καταλαμβάνουν τον Άγνωστο Στρατιώτη για πολλές εβδομάδες. Αν υπάρχει κανόνας, ισχύει για όλους.

Θα πουν ορισμένοι ότι με την κατάληψη του δημοσίου χώρου οι πολίτες στέλνουν μηνύματα στην εξουσία. Είναι όμως άλλο να κατεβαίνουν εκατοντάδες χιλιάδες στην πλατεία Συντάγματος και άλλο η μοναχική διαμαρτυρία ενός πατέρα. Διαφωνούμε λοιπόν με τα αντίσκηνα, αλλά όχι να μπλέξουμε και τον στρατό, όχι να γίνονται έφοδοι με αλεξίπτωτα και να κυκλοφορούν οπλισμένοι πολεμιστές μέσα στην πρωτεύουσα σε καιρό ειρήνης.