Ο θάνατος του δημοσιογράφου Α. Βέλιου, με μη υποβοηθούμενη ευθανασία, έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα ταμπού με αφορμή τη διατύπωση πολλών και διαφορετικών απόψεων επί του θέματος. Παρακάτω ακολουθεί κείμενο της κ. Βίλλη Σπυριούνη, με την άποψή της επί του θέματος:

“Σήμερα διάβασα το βιβλίο του Αλέξανδρου Βέλιου. “Εγώ και ο θάνατός μου”. Το δικαίωμα της ευθανασίας.. Ποιος θα μπορούσε να καταγράψει τόσο έντονα και τόσο σπαραχτικά κάτι τέτοιο; Μόνο όποιος το έχει ζήσει ή το έχει περάσει… και ήταν τυχερός γιατί επέζησε.. ή άτυχος γιατί έφυγε…

Οι πρώτες στιγμές είναι ακριβώς ίδιες για όλους… και δεν εξαρτάται από τον χαρακτήρα ή την δύναμη κανενός μας… όλοι έχουμε το ίδιο φοβερό συναίσθημα που περιγράφει εκείνος… “σε κυριεύει μια ενδοφλέβια αγωνία, σε διακατέχει ένα συναίσθημα οργισμένης αδικίας: πως μπορεί αυτό να συμβαίνει σε εμένα;” Όταν λοιπόν είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που δυστυχώς… σου έπεσε το “λαχείο”… μόνο να μιλήσεις δεν μπορείς… ούτε λέξη να αρθρώσεις..

Πριν από μια δεκαετία θα το έκρυβες για όλη σου την ζωή, αν γλίτωνες. Βγήκαν όμως οι famous people και μίλησαν..και κατηγορήθηκαν από πολλούς αρχικά. Ατζελίνα Τζολί, Κάιλι Μινόγκ, Γωγώ Μαστροκώστα, Μαρία Χούκλη..και τόσοι άλλοι.. μετά βγήκαμε όλοι και τα είπαμε.. τυχαίο; Δεν νομίζω… Ακόμα και φώτο στο facebook έχουμε δει “κάνοντας χημειοθεραπεία..στο κρεββάτι του νοσοκομείου”.. Τώρα λοιπόν βγαίνει ένας “γνωστός” και μιλάει για ευθανασία και την επιλέγει..και χωρίστηκαν πάλι όλοι σε στρατόπεδα… Λες και δεν έχουμε δικαίωμα όλοι στο ευ ζείν και στο ευ θνήσκειν..”